Marian Wnuk (rzeźbiarz)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Grób Mariana Wnuka na Powązkach; Warszawa, 22 lipca 2008

Marian Wnuk (ur. 5 września 1906 w Przedborzu, zm. 29 września 1967 w Warszawie) – rzeźbiarz, pedagog, działacz artystyczny.

Edukacja i praca pedagogiczna[edytuj | edytuj kod]

W latach 1922–1927 uczył się w Szkole Przemysłu Drzewnego w Zakopanem, a następnie w latach 1927–1934 studiował rzeźbę w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie. Do wybuchu II wojny światowej pracował jako nauczyciel rzeźby w Państwowym Instytucie Sztuk Plastycznych we Lwowie. W okresie tym uczestniczył w wielu konkursach na pomniki (m.in. pomniki Józefa Piłsudskiego we Lwowie i Warszawie). Pod okupacją sowiecką kontynuował pracę pedagogiczną, a po zajęciu Lwowa przez hitlerowców współpracował m.in. z konspiracyjną Radą Pomocy Żydom. W 1944, zagrożony, przeniósł się do Warszawy, skąd po powstaniu był deportowany do Niemiec. W 1945, po krótkim pobycie w Krakowie, osiadł w Gdańsku jako współzałożyciel, profesor i rektor (1948-1949) Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Gdańsku (od 1996 roku: Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku).

Od 1949 do końca życia był profesorem Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, a w latach 1951–1954 i 1959-1967 pełnił funkcję jej rektora. Jako rektor powołał do życia Zakłady Artystyczno-Badawcze ASP (ZAB). Równolegle przez cały okres powojenny działał jako organizator życia artystycznego w Związku Polskich Artystów Plastyków i gremiach doradczych działających przy Ministerstwie Kultury i Sztuki.

Działalność artystyczna[edytuj | edytuj kod]

Rzeźba Górnicy w Chorzowie

Doskonałe opanowanie realistycznego warsztatu rzeźbiarskiego, jak również wcześniejsze doświadczenia z rzeźbą pomnikową pozwoliły mu odnaleźć swe miejsce w dyscyplinie narzuconej przez socrealizm. Również w późniejszej twórczości trwał przy rozwiązaniach klasycyzujących. W ostatnim okresie życia skłaniał się także ku abstrakcji.

W 1952 otrzymał nagrodę państwową II. stopnia za rzeźbę Lenin[1]. W 1954 roku w 10 rocznicę Polski Ludowej odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[2].

Wybrane prace:

  • Pomnik wdzięczności dla Armii Radzieckiej w Gdyni (1949, odsłonięty 1953, zdemontowany 1990, frag. monumentu przeniesiono na Cmentarz Żołnierzy radzieckich w Gdyni – Redłowie)
  • Kobietom czasów okupacji (1964)
  • Dwie natury (1964)
  • Górnicy (1965, Wojewódzki Park Kultury i Wypoczynku)
  • Bruno Schulzowi (1966)
  • Antoniemu Kenarowi (1966)
  • Płonące miasto (1967)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Polski, rok VIII, nr 176, (2639), s. 2.
  2. Uchwała Rady Państwa z dnia 15 lipca 1954 r. o nadaniu odznaczeń państwowych, Monitor Polski 954 nr 112, poz. 1564.