Mariemont

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mariemont
Mariemont, Klasztor Karmelitów Bosych w Zagórzu
Mariemont, Klasztor Karmelitów Bosych w Zagórzu
Państwo  Polska
Pasmo Pogórze Bukowskie
Wysokość 345 m n.p.m.
Wybitność 40 m
Położenie na mapie Bieszczadów Zachodnich
Mapa lokalizacyjna Bieszczadów Zachodnich
Mariemont
Mariemont
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Mariemont
Mariemont
Ziemia49°31′N 22°16′E/49,516667 22,266667

Mariemont – wzgórze na stromym wzniesieniu na przedpolu Starego Zagórza[1], w zakolu rzeki Osławy wznoszące się do 345 m n.p.m. zwane od imienia Marii (Mariemontem), a przez miejscową ludność Marymontem [2].

W centralnej części wzgórza znajdują się pozostałości warownego klasztoru i kościoła Karmelitów Bosych otoczonego murami obronnymi.

Przed rokiem 1651 widoczne były jeszcze ślady ruin dawnego zamku[3]. Do czasów współczesnych zachowały się ruiny kościoła, klasztoru, dwóch baszt, dwupiętrowej kordegardy i bramy wjazdowej od strony północnej. Na dziedzińcu klasztoru przed wejściem do kościoła znajduje się odnowiony duży filar z figurą Matki Bożej (2000) oraz studnia kilkunastometrowej głębokości. Za wzór zagórskiej świątyni służył rzymski kościół Santa Maria della Scala według projektu Francesca Ciprianiego da Volterra. Obrona klasztoru w Zagórzu była ostatnią bitwą konfederacji barskiej[4].

W XVIII i XIX wieku miejsce odpustów i pielgrzymek do sanktuariów Matki Bożej z Góry Karmel. Do roku 1935 wzgórze było własnością barona Adama Gubrynowicza, który przekazał działkę z zabudowaniami seminarium duchownemu w Przemyślu. Od roku 1957 do 1962 wzgórze wraz z pozostałościami świątyni jest w posiadaniu karmelitów bosych. Obecnie własność gminy Zagórz.

Wzgórze Mariemont cechuje specyficzny, ciepły mikroklimat. Występuje tu wiele drzew i krzewów ciepłolubnych, m.in. brzost, grab, paklon, tarnina oraz – sztucznie tu wprowadzona – morwa. Znaczne nasłonecznienie wzgórza sprzyja bytowaniu bardzo tu licznych węży: zaskrońców oraz żmij. Ze wzgórza doskonały punkt widokowy na Zagórz, Góry Słonne oraz wschodnią cześć Beskidu Niskiego.

Od 2007 roku przez wzgórze przebiega turystyczny Szlak Papieski[5].

Pokój Tobie przechodniu. Wstrzymaj kroki. Kto z pośpiechem doby życia przebiega, może iść dalej. Ciebie jednak proszę, abyś się zatrzymał. Oto patrz i kolana do modlitwy zginaj, bowiem w krypcie tego kościoła spoczywają ziemskie szczątki 55. ojców i braci Karmelitów Bosych, których w XVIII i XIX stuleciu Miłość Chrystusa w modlitwie i pracy przywiodła na zagórski Mariemont.

— Tekst na tablicy umieszczonej na ścianie klasztornego kościoła

W dniu 9 sierpnia 2012 otwarto położoną wzdłuż ścieżki do ruin klasztoru "Drogę Krzyżowa Nowego Życia", kolejne stacje drogi krzyżowej wykonali bieszczadzcy artyści: Zdzisław Pękalski z Hoczwi, Bogusław Iwanowski (Tyrawa Wołoska), Franciszek Mikołajczyk (Zagórz), Jacek Kucaba (Zagórz-Tarnów), Antoni Łuczka (Zagórz), Piotr Woroniec (Wola Sękowa), Adam Glinczewski (Czarna), Jan Mogilany (Zagórz), Robert Onacko (Zagórz), Mariusz Mogilany (Zagórz), Tomasz Weremiński (Baligród), Ryszard Iwań (Baligród), Sebastian Trafalski (Lesko) i Waldemar Kordyaczny z Leska.

Przypisy

  1. Klasztor na Mariemoncie w Starym Zagórzu zbudowano przed rokiem 1700!, w: Maria Zielińska. Impresje Muzealne, 1998, nr 5, s. 16–17, Muzeum Historyczne w Sanoku; "Tym samym monumentalny cokół wraz z figurą Matki Bożej został wpisany w przepiękną panoramę wzgórza, które kiedyś nosiło nazwę „Mariemont”. Biskup Adam Szal. Jak lilia między cierniem…"
  2. Dorota Mękarska. Klasztor Karmelitów Bosych w Zagórzu
  3. Eryka Lassoty i Wilhelma Beauplana Opisy Ukrainy. [w:] Zbigniew Wójcik. Erich Lassota von Steblau, Guillaume Le Vasseur Beauplan (sieur de). PWN. 1972. str. 57 "stary zburzony zamek na górze…"
  4. Jerzy Tarnawski, w: Verbum nr 1(49) z 2008 r., Echa Konfederacji Barskiej nad Osławą
  5. Verbum