Marin Becichemo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Marin Becichemo
Data i miejsce urodzenia

1468
Szkodra

Data i miejsce śmierci

1526
Padwa

Zawód, zajęcie

nauczyciel, orator, kronikarz

Narodowość

albańska

Rodzice

Marin, Bianka Pagnano

Małżeństwo

Caterina Dabri

Marin Becichemo lub Marino Becichemi da Scutari (łac. Marinus Becichemus Scodrensis, alb. Marin Beçikemi, serb. Marin Bečić/Марин Бечић, ur. 1468 w Szkodrze, zm. 1526 w Padwie) – wenecki historyk, językoznawca, orator i kronikarz pochodzenia albańskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Marin Becichemo pochodził ze Scutari (Szkodry), wchodzącej wówczas w skład Albanii Weneckiej[1][2][3]. Gdy w 1477 roku Szkodra została zajęta przez wojska osmańskie, Becichemo schronił się w Dolcigno, a stąd przeniósł się do Brescii, gdzie uczył się języka łacińskiego i greckiego[4][5].

W latach 1492-1496 uczył gramatyki w jednej ze szkół w Republice Raguzy[6].

W 1495 roku został dyrektorem szkoły w Dubrowniku, ale w następnym roku przeniósł się do Neapolu, a w 1499 do Francji[4].

W 1500 roku uzyskał weneckie obywatelstwo[4][5]. W Wenecji otworzył szkołę humanistyczną, którą w 1501 roku przeniósł do Padwy[4][5].

W latach 1503-1509 był dyrektorem szkoły w Brescii[4].

W 1517 roku ponownie otworzył szkołę humanistyczną w Padwie i wykładał retorykę na Uniwersytecie Padewskim[5][4].

Publikacje[5][edytuj | edytuj kod]

  • Adnotationes Virgilianae
  • Artificium Orationum Ciceronis
  • Centuriae tres Variarum Observationum
  • Collectanea in Plinium
  • Commentarii in Persium
  • In Libros de Oratore et Rhetoricos Ciceronis
  • Observationes in Livium et Fabium

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Był synem Marina, sekretarza Republiki Weneckiej na dworze osmańskim i Bianki Pagnano, pochodzącej medialańskiej rodziny kupieckiej[4][5].

W miejscowości Dulcigno Becichemo poślubił należącą do rodziny Bruti Caterinę, córkę miejscowego szlachcica Pasquale'a Dabriego[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Noel Malcolm: Agents of Empire: Knights, Corsairs, Jesuits and Spies in the Sixteenth-century Mediterranean World. 2015, s. 419. ISBN 978-0-19-026278-5.
  2. Paolo Preto: I servizi segreti di Venezia. 2010, s. 240. ISBN 978-88-565-0164-3.
  3. Simone Signaroli: Maestri e tipografi a Brescia, 1471-1519: l'impresa editoriale dei Britannici fra istituzioni civili e cultura umanistica nell'Occidente della Serenissima. 2009, s. 59. ISBN 978-88-96755-00-6.
  4. a b c d e f g MARINO BECICHEMO (ang.). 800anniunipd.it.
  5. a b c d e f Cecil H. Clough: BECICHEMO, Marino (wł.). treccani.it.
  6. Peter G. Bietenholz, Thomas Brian Deutscher: Contemporaries of Erasmus: A Biographical Register of the Renaissance and Reformation, Volume 1. 1985, s. 115. ISBN 0-8020-8577-6.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]