Mario Molina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mario Molina
Ilustracja
Imię i nazwisko przy narodzeniu Mario José Molina Henríquez
Data i miejsce urodzenia 19 marca 1943
Meksyk
Zawód astrofizyk
Narodowość meksykańska
Tytuł naukowy profesor
Alma Mater Narodowy Uniwersytet Autonomiczny Meksyku
Małżeństwo 1. Luisa Tan Molina
2. Guadalupe Álvarez
Odznaczenia
Nagroda Nobla w dziedzinie chemii
Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Krzyż Wielki Orderu Izabeli Katolickiej (Hiszpania) Oficer Orderu Oranje-Nassau (Holandia) NASA Exceptional Scientific Achievement Medal (Stany Zjednoczone)

Mario José Molina Henríquez (ur. 19 marca 1943 w Meksyku) – meksykański chemik atmosfery, laureat Nagrody Nobla w 1995.

Życiorys[edytuj]

Ojcem Mario Moliny był Roberto Molina Pasquel, prawnik prowadzący własną kancelarię oraz dyplomata. W 1965 Mario Molina ukończył studia w zakresie inżynierii chemicznej na Universidad Nacional Autónoma de México, a następnie wyjechał do Niemiec, aby studiować chemię fizyczną na Albert-Ludwigs-Universität Freiburg. W tym czasie pracował głównie nad kinetyką reakcji polimeryzacji. Po ukończeniu studiów w 1967 powrócił do Meksyku, aby rok później wyjechać na Uniwersytet Kalifornijski w Berkeley, na którym w 1972 uzyskał stopień doktora. W Berkeley zajmował się dystrybucją energii wewnętrznej w produktach reakcji chemicznych i fotochemicznych.

Jesienią 1973 rozpoczął staż podoktorski na Uniwersytecie Kalifornijskim w Irvine, pod kierunkiem F. Sherwooda Rowlanda. Spośród kilku zaproponowanych przez Rowlanda tematów badawczych, Molina zdecydował się na dotyczący freonów, związków kumulujących się w atmosferze, a uważanych wówczas za niemających wpływu na środowisko. Rowland i Molina stwierdzili, że freony mogą ulegać destrukcji w atmosferze, a uwalniany z nich chlor katalizuje rozpad cząsteczki ozonu. Pierwsze wyniki badań opublikowali w „Nature” już w 1974[1].

W późniejszych latach pracował kolejno w Jet Propulsion Laboratory, California Institute of Technology oraz Massachusetts Institute of Technology. Obecnie (2007) pracuje w Uniwersytecie Kalifornijskim w San Diego na wydziale chemii i w Instytucie Oceanografii im. Scrippsa.

W 1995 otrzymał, wraz z Paulem Crutzenem (który kilka lat wcześniej zaobserwował podobny wpływ tlenku azotu na warstwę ozonową) i F. Sherwoodem Rowlandem, Nagrodę Nobla w dziedzinie chemii za wkład w badania chemii atmosfery, zwłaszcza procesów powstawania i destrukcji warstwy ozonowej.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]