Mario Salieri

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mario Salieri
Ilustracja
Prawdziwe imię i nazwisko Mario Altieri[1]
Data i miejsce urodzenia 29 listopada 1957
Neapol, Włochy
Zawód producent filmowy, reżyser, scenarzysta
Współmałżonek Nicky Ranieri
Lata aktywności od 1987

Mario Salieri (ur. 29 listopada 1957 w Neapolu) – włoski reżyser, producent i scenarzysta filmów pornograficznych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Neapolu[2][3]. Jako dziecko spędzał wakacje w Ischia[4]. Swój pseudonim artystyczny przyjął od włosko-austriackiego kompozytora Antoniego Salieri[5].

Karierę rozpoczął jako producent[6] i reżyser[1][7] w pierwszej połowie lat 80. w pół-amatorskich filmach (w Amsterdamie) kierowanych na rynek włoski[8]. W 1987 roku w Neapolu podjął współpracę ze studiem filmowym 999 Black & Blue Productions i oficjalnie zapoczątkował swoją karierę w przemyśle pornograficznym[9].

Od początku lat 90. wyprodukował wiele tytułów, m.in. z aktorkami porno takimi jak Anita Dark, Anita Blond, Nikki Anderson czy Karen Lancaume. Został właścicielem studia filmowego Salieri Productions. Często obsadzał w wielu rolach aktorów porno takich jak Christoph Clark, Horst Baron, Manuel Ferrara, Roberto Malone, Rocco Siffredi, Ron Jeremy czy Steve Holmes. Styl jego filmów jest często naśladowany przez innych reżyserów i producentów takich jak Dino Toscani czy Jenny Forte. Jego realizacje charakteryzowały się szczegółowym aspektem narracji[10]. Inspiracją dla Salieriego stały się Niemoralne opowieści Borowczyka (1974) Drakula (1992) Coppoli i Faust wg Christophera Marlowe’a[10].

Jego Konfesjonał (Il Confessionale, 1998) z Francesco Malcomem był skandalem dla Kościoła rzymskokatolickiego, ponieważ został nakręcony w konsekrowaneym miejscu[11], w kościele wynajętym przez podpisaniem formalnej umowy z proboszczem w Gioia dei Marsi, w prowincji L’Aquila w Abruzji[10]. Potem, gdy film został wydany, a widzowie rozpoznali miejsce, potępiono incydent. Film został zakazany, ale stał się ogromną reklamę w mediach. W tym momencie jednak, biskup zbezcześcił budynek i anulował wszystkie ceremonie religijne (pogrzeby, chrzciny, wesela), które odbyły się tam po nakręceniu filmu[10].

Wziął udział w filmie dokumentalnym Gladiator: Reportaż na temat włoskiego kina hardcore (Gladiatori: Reportage sul cinema hard italiano, 2000)[12]. W nagrodzonym na festiwalu filmowym w Cannes Hot d'Or filmie Stavros (2000) przedstawił biografię Arystotelesa Onassisa[13]. W 2006 zrealizował produkcje gonzo dla Vengeance Entertainment[14].

W 2006 stworzył serię w trzech odcinkach zatytułowanych Salieri Football. Fabuła filmu opowiada o korupcji i masowym używaniu środków dopingujących w świecie profesjonalnej piłki nożnej, a kończy się wywiadem z włoskim piłkarzem i trenerem Carlo Petrini, byłym zawodnikiem Serie A.

W 2009 przeniósł się do Budapesztu[10]. W 2011 podpisał umowę dystrybucyjną 3D we Włoszech z Colmax[15][16].

W marcu 2016 w Turynie otrzymał nagrodę za całokształt twórczości[17].

30 sierpnia 2016 premierę miał film Vatigale o istnieniu loży masońskiej wewnątrz Watykanu z udziałem Francesco Malcoma, Pablo Ferrari i Steve’a Holmesa w roli kardynała Hamiltona[18][19][20].

W marcu 2017 roku zrealizował remake porno filmu Vittoria De Siki z 1960 roku Matka i córka (La Ciociara) z Sophią Loren, zainspirowany powieścią Alberto Moravii[10][21], i wywołał gniew Emiliano Ciottiego, przewodniczącego stowarzyszenia ofiar marokańskich, co w konsekwencji doprowadziło do napisania listów oburzenia skierowanych do przewodniczącego Paola Gentiloniego[22].

W marcu 2018 na scenie teatru Totò w Neapolu wyreżyserował komedię Eduarda De Filippo Il cilindro[23][24][25], w pięciu aktach zrealizowanych we współpracy z Compagnia Teatrale “Sirena Partenope” i dla Idea Trade Tre[26].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Żona Mario Solieriego, Nicky Ranieri[27] (była wcześniej aktorką porno w filmach Salieriego, występując pod pseudonimem Magdalena Lynn) zajmuje się reżyserią filmów porno. Zamieszkał na Węgrzech, ma troje dzieci[28].

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Rok Nagroda Kategoria Film Rezultat
1992 Hot d'Or Najlepszy film zagraniczny[29] Orgies romaines (1991) Wygrana
1993 Hot d'Or Najlepszy film europejski[30] Arabika (1992) Wygrana
1997 Venus Award Najlepszy reżyser europejski[31] - Wygrana
2000 Hot d'Or Najlepszy film europejski[32] Inferno (L'Enfer, 1999) Nominacja
Ninfa Najlepszy film[33] Stavros (1999) Wygrana
2001 Hot d'Or Najlepszy film[34] Wygrana
Ninfa Najlepszy reżyser Divina (2001) Wygrana
Venus Award Najlepszy film europejski Wygrana
2002 Venus Award Najlepszy reżyser (Włochy)[35] - Wygrana
2003 Ninfa Najlepszy film[36] La Dolce vita (2002)[37] Wygrana
Venus Award Najlepszy reżyser (Włochy)[38] - Wygrana
2004 European-X-Award Najlepszy reżyser (Włochy)[39] Penocchio (2002) Wygrana
Venus Award Najlepszy reżyser/Najlepszy film (Włochy)[40][41] Wygrana
2005 Erotixxx Award Najlepszy reżyser międzynarodowy[42] - Wygrana
EroticLine Award Najlepszy niemiecki film[42] Hard Movie Project/Der Boss (2005) Wygrana
2007 Ninfa Najlepszy reżyser[43] La Viuda de la Camorra (2006)[44] Wygrana
2008 Ninfa Lifetime Career Award (nagroda publiczności)[45] - Wygrana
European X Award Najlepszy reżyser (Włochy)[8] - Wygrana
2016 Italian Porn Award Całokształt twórczości[46] - Wygrana

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Rok Tytuł
1986 Wakacje w Capri (Capri Vacation)[47]
1989 Inside Napoli
1991 Discesa all'inferno
Napoli - Parigi, linea rovente 1-2
Harem
Rzymskie orgie (Viaggio nel tempo)
Rzymski związek (Roma Connection)
Roman Orgies - Italian Perversions
1992 Arabika
Wspomnienia życia (Tutta una vita)
Kooncepcja 2 (Concept 2)
1993 Niech żyje Italia! (Viva Italia!)[48]
Tajemnica klasztoru (Mistero del convento/Geheimnis einer Nonne)
Młodzieńcze perwersje (Adolescenza Perversa/Viva Italia 2!)
1994 Sceneggiata napoletana
Concetta Licata
Dracula
1995 Eros i ekscesy (Eros e Tanatos)
La clinica della vergogna
C.K.P.
Violences Italienne/La lunga notte della paura
1997 8mm
Concetta Licata 3
1998 Racconti dall'oltretomba
Fuga dall'Albania
1999 Il Gioco Della Gelosia
I racconti immorali[49]
Stavros
Stavros 2
2000: Inferno (Teufelsmacht)
Napoli
Vi presento mia moglie
2001 Il Mondo perverso delle miss
Divina - Der Weg zum Ruhm
Casino
2002 Faust
Penocchio
Vi presento mia figlia
2003 La Dolce vita
Dossier prostituzione
2004 Lolita Connection
2005 Airlines
2006 Salieri Football 3 - Il tramonto di un sogno
La vedova della Camorra
2008 Bestia in Gabbia
2011 Trama de Orgias
Szantaż Trzeciej Rzeszy/Kompania bękartów (Il Ricatto del III Reich/Band of Bastards)[50]
2012 Una vita in vendita
2013 Świat w ogniu (Il mondo in fiamme)[51]
2016 Vatigale
2017 Matka i córka (La ciociara)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Who is Mario Salieri? (ang.). Omnilexica. [dostęp 2015-07-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  2. Mario Salieri (wł.). MYmovies.it. [dostęp 2015-07-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  3. Personalidade: Mario Salieri (Itália) (port.). InterFilmes.com. [dostęp 2015-07-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  4. Massimo Zivelli (2018-08-26): Sole, mare e trasgressione: Salieri e la commedia sexy ambientata a Ischia dove esordì da regista (wł.). Il Mattino‎. [dostęp 2018-08-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-11-06)].
  5. Davide Turrini (2017-03-13): Mario Salieri, il re del porno compie 60 anni: “A una giovane che vuol fare la pornostar direi meglio la escort” (wł.). Il Fatto Quotidiano‎. [dostęp 2017-03-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  6. Mario Salieri Pictures (ang.). FanPix.Net. [dostęp 2015-07-23].
  7. Mario Salieri (port.). Filmow. [dostęp 2015-07-23].
  8. a b Mario Salieri (ang.). Project Gutenberg Consortia Center. [dostęp 2015-07-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  9. Mario Salieri regista biografia e filmografia (wł.). Cinemain.It. [dostęp 2015-07-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  10. a b c d e f V.M. (2017-03-14): Parla il re del porno Mario Salieri (wł.). Dagospia. [dostęp 2017-05-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  11. Tim (2003-09-11): Film porno in chiesa, forse nulli i riti dal '98 a oggi (wł.). Corriere.it. [dostęp 2015-07-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  12. Mario Salieri (ang.). Hollywood.com. [dostęp 2015-07-23].
  13. Giacomo Leso (2001-03-17): Cannes, trionfo italiano al festival del porno (wł.). la Repubblica.it. [dostęp 2017-03-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  14. Matt O’Conner (2006-07-27): Orange Acquires 3D Mansion Catalog (ang.). Xbiz.com. [dostęp 2017-05-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  15. AM PDT (2011-07-12): Orange Acquires 3D Mansion Catalog (ang.). Xbiz.com. [dostęp 2017-05-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  16. AM PDT (2011-07-08): 3D Mansion Signs Distro Deal With Mario Salieri (ang.). Xbiz.com. [dostęp 2017-05-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  17. Cecilia Uzzo (2016-03-03): Italian Porn Awards, Chanel 27 e gli altri vincitori degli Oscar del porno italiano (wł.). GQ. [dostęp 2017-03-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  18. Christina Ventura (ang.). Twitter. [dostęp 2018-09-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-10-04)].
  19. Steve Holmes (2016-03-03): W odpowiedzi do @OurFather7 (ang.). @SteveHolmesPorn. [dostęp 2018-09-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-10-04)].
  20. Vatigale: Erkaufte Sünde (niem.). dvderotik.com. [dostęp 2018-09-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-10-04)].
  21. Mario Salieri: “Girammo un film in chiesa. C’era il parroco che…” (wł.). Blitz. [dostęp 2017-03-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  22. Il regista Mario Salieri firma il remake porno del capolavoro La Ciociara (wł.). [dostęp 2017-03-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-06-03)].
  23. Chiara Somma (2018-04-19): Napoli, il teatro di Eduardo diventa «hot»: Salieri fa recitare Valentina Nappi in una commedia di De Filippo (wł.). Corriere del Mezzogiorno‎. [dostęp 2018-04-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  24. Pasquale Carotenuto (2018-04-20): Salieri porta la pornostar pompeiana Valentina Nappi a teatro: Eduardo diventa hard (wł.). Il Fatto Vesuviano. [dostęp 2015-07-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  25. Eduardo hard, scandalo a teatro: Salieri porta in scena attori e pornostar (wł.). Il Mattino. [dostęp 2015-07-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  26. Francesco Russo (2018-09-21): Mario Salieri: “35 anni di carriera e mi diverto ancora” (wł.). La Gazzetta dello Spettacolo. [dostęp 2017-05-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-01-22)].
  27. Mario Salieri (film director) (ang.). Omnilexica. [dostęp 2015-07-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  28. Mario Salieri, star dei film a luci rosse, confessa: “Consiglio ad una giovane di fare l’escort” (wł.). Voce di Napoli‎. [dostęp 2017-03-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  29. Hot Vidéo, „Special Cannes +”, Nr 33. czerwiec 1992
  30. Hot Vidéo, „Special Hot D'Or '93”, Nr 44. czerwiec 1993
  31. 1997 Venus Award Winners (ang.). venus-berlin.com. [dostęp 2017-05-11].
  32. AM (2000-03-24): 2000 Hot D'or Nominations Are In (ang.). AVN.com. [dostęp 2017-05-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  33. Ficeb 2000 Awards (ang.). ficeb.com. [dostęp 2017-05-13].
  34. 10ème cérémonie des Hot d'Or (fr.). hot-dor.fr. [dostęp 2017-05-13].
  35. Tom (2002-09-27): 6. Venus 2002 - Messe-Preview & Awards (niem.). German-Adult-News.com. [dostęp 2017-05-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  36. FICEB 2003 Awards (ang.). ficeb.com. [dostęp 2017-05-13].
  37. Ninfa 2003 (ang.). ficeb.com. [dostęp 2017-05-13].
  38. AVN - Private and Americans Win Big at Venus Fair (ang.). avn.com. [dostęp 2015-07-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  39. Festival De L‘Erotisme und European-X-Awards 2004 (niem.). German-Adult-News.com. [dostęp 2016-11-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  40. Venus 2004 Award Nominierungen (niem.). venus-berlin.com. [dostęp 2016-11-27].
  41. Venus 2004 Award Gewinner (niem.). venus-berlin.com. [dostęp 2016-11-27].
  42. a b Samson Honored at Erotic Line Awards (niem.). AVN. [dostęp 2016-11-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  43. Winners of the 2007 FICEB Ninfa Awards (ang.). XStarsNews. [dostęp 2015-07-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  44. Peter Warren (2007-10-09): Barcelona Festival Announces Winners (ang.). AVN. [dostęp 2015-07-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  45. X Stars aux Ninfa Awards 2008: Les Gagnants! (ang.). XStarsNews. [dostęp 2014-05-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  46. Chiara Pizi (2016-03-10): Italian Porn Awards 2015: Torino si illumina di luci rosse (wł.). moobmag.com. [dostęp 2017-03-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  47. Mario Salieri (cz.). ČSFD.cz. [dostęp 2017-05-11].
  48. Mario Salieri (fr.). AlloCiné. [dostęp 2015-07-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  49. I racconti immorali di Mario Salieri (1999) (rum.). Cinemagia.ro. [dostęp 2017-05-11].
  50. Mario Altieri (hiszp.). SensaCine.com. [dostęp 2015-07-23].
  51. Mercoledì (2013-11-20): Baby squillo: “La realtà supera la fantasia”. Salieri: “Sono segni ignorati del disagio” (wł.). Affaritaliani.it. [dostęp 2017-05-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]