Mario Salieri

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mario Salieri
Ilustracja
Prawdziwe imię i nazwisko Mario Altieri[1]
Data i miejsce urodzenia 29 listopada 1957
Neapol, Włochy
Zawód producent filmowy, reżyser, scenarzysta
Współmałżonek Nicky Ranieri
Lata aktywności od 1987

Mario Salieri (ur. 29 listopada 1957 w Neapolu[2][3]) - włoski reżyser, producent[4] i scenarzysta filmów pornograficznych[1][5].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Karierę rozpoczął jako producent i reżyser w pierwszej połowie lat 80. w pół-amatorskich filmach (w Amsterdamie) kierowanych na rynek włoski[6][7]. W 1987 roku w Neapolu podjął współpracę ze studiem filmowym 999 Black & Blue Productions i oficjalnie zapoczątkował swoją karierę w przemyśle pornograficznym[8].

Od początku lat 90. wyprodukował wiele tytułów, m.in. z aktorkami porno takimi jak Anita Dark, Anita Blond, Nikki Anderson czy Karen Lancaume. Został właścicielem studia filmowego Salieri Productions. Często obsadzał w wielu rolach aktorów takich jak Christoph Clark, Horst Baron, Manuel Ferrara, Roberto Malone, Rocco Siffredi, Ron Jeremy czy Steve Holmes. Styl jego filmów jest często naśladowany przez innych reżyserów i producentów takich jak Dino Toscani czy Jenny Forte. Jego realizacje charakteryzowały się szczegółowym aspektem narracji[9]. Inspiracją dla Salieriego stały się Niemoralne opowieści Borowczyka (1974) Drakula (1992) Coppoli i Faust Christophera Marlowe'a[9].

Jego Konfesjonał (Il Confessionale, 1998) z Francesco Malcomem był skandalem dla Kościoła rzymskokatolickiego, ponieważ został nakręcony w konsekrowanej miejscu[10], w kościele wynajętym przez podpisaniem formalnej umowy z proboszczem w Gioia dei Marsi, w prowincji L’Aquila w Abruzji[9]. Potem, gdy film został wydany, a widzowie rozpoznali miejsce, potępiono incydent. Film został zakazany, ale stał się ogromną reklamę w mediach. W tym momencie jednak, biskup zbezcześcił budynek i anulował wszystkie ceremonie religijne (pogrzeby, chrzciny, wesela), które odbyły się tam po nakręceniu filmu[9].

Wziął udział w filmie dokumentalnym Gladiator: Raportaż na temat włoskiego kina hardcore (Gladiatori: Reportage sul cinema hard italiano, 2000)[11]. W 2006 roku zrealizował produkcje gonzo dla Vengeance Entertainment[12].

W 2009 przeniósł się do Budapesztu[9]. W 2011 roku podpisał umowę dystrybucyjną 3D we Włoszech z Colmax[13][14].

W marcu 2016 roku w Turynie otrzymał nagrodę za całokształt twórczości[15]. W marcu 2017 roku zrealizował remake porno filmu Vittoria De Siki z 1960 roku Matka i córka (La Ciociara) z Sophią Loren, ekranizację powieści Alberto Moravii[9].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Żona Mario Solieriego, Nicky Ranieri[16] (była wcześniej aktorką porno w filmach Salieriego, występując pod pseudonimem Magdalena Lynn) zajmuje się reżyserią filmów porno. Zamieszkał na Węgrzech, ma troje dzieci[17].

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Rok Nagroda Kategoria Film Studio Rezultat
1992 Hot d'Or Najlepszy film zagraniczny[18] Orgies romaines (1991) Colmax Wygrana
1993 Hot d'Or Najlepszy film europejski[19] Arabika (1992) Colmax Wygrana
1997 Venus Award Najlepszy reżyser europejski[20] - - Wygrana
2000 Hot d'Or Najlepszy film europejski[21] Inferno (L'Enfer, 1999) Mario Salieri Entertainment Group Nominacja
Ninfa Najlepszy film[22] Stavros (1999) Mario Salieri Entertainment Group Wygrana
2001 Hot d'Or Najlepszy film[23] Wygrana
Ninfa Najlepszy reżyser[24] Divina (2001) Mario Salieri Entertainment Group Wygrana
Venus Award Włoska Nagroda Krajowa[25] - - Wygrana
2002 Ninfa Najlepszy hiszpański film[26] Fausto (2002) Mario Salieri Entertainment Group Wygrana
Venus Award Najlepszy reżyser (Włochy)[27] - - Wygrana
2003 Ninfa Najlepszy film[28] La Dolce vita (2002)[29] Mario Salieri Entertainment Group Wygrana
Venus Award Najlepszy reżyser (Włochy)[30] - - Wygrana
2004 European-X-Award Najlepszy reżyser (Włochy)[31] Penocchio (2002) Goldlight Wygrana
2005 Erotixxx Award Najlepszy reżyser międzynarodowy[32] - - Wygrana
EroticLine Award Najlepszy niemiecki film[32] Hard Movie Project/Der Boss (2005) Mario Salieri Entertainment Group Wygrana
2007 Ninfa Najlepszy reżyser[33] La Viuda de la Camorra (2006) Negro y Azul[34] Wygrana
2008 Ninfa Lifetime Career Award (nagroda publiczności)[35] - - Wygrana
2016 Italian Porn Award Całokształt twórczości[36] - - Wygrana

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Rok Tytuł
1986 Wakacje w Capri (Capri Vacation)[37]
1989 Inside Napoli
1991 Discesa all'inferno[38]
Napoli - Parigi, linea rovente 1-2
Harem
Rzymskie orgie (Viaggio nel tempo)
Rzymski związek (Roma Connection)
Roman Orgies - Italian Perversions
1992 Arabika
Wspomnienia życia (Tutta una vita)
Kooncepcja 2 (Concept 2)
1993 Niech żyje Italia! (Viva Italia!)[39]
Tajemnica klasztoru (Mistero del convento/Geheimnis einer Nonne)
Młodzieńcze perwersje (Adolescenza Perversa/Viva Italia 2!)
1994 Sceneggiata napoletana
Concetta Licata
Dracula
1995 Eros i ekscesy (Eros e Tanatos)
La clinica della vergogna
C.K.P.
Violences Italienne/La lunga notte della paura
1997 8mm
Concetta Licata 3
1998 Racconti dall'oltretomba
Fuga dall'Albania
1999 Il Gioco Della Gelosia
I racconti immorali[40]
Stavros
Stavros 2
2000: Inferno (Teufelsmacht)
Napoli
Vi presento mia moglie
2001 Il Mondo perverso delle miss
Divina - Der Weg zum Ruhm
Casino
2002 Faust
Penocchio
Vi presento mia figlia
2003 La Dolce vita
Dossier prostituzione
2004 Lolita Connection
2005 Airlines
2006 Salieri Football 3 - Il tramonto di un sogno
La vedova della Camorra
2008 Bestia in Gabbia
2011 Trama de Orgias
Szantaż Trzeciej Rzeszy/Kompania bękartów (Il Ricatto del III Reich/Band of Bastards)[41]
2012 Una vita in vendita
2013 Świat w ogniu (Il mondo in fiamme)[42]
2016 Vatigale
2017 Matka i córka (La ciociara)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Who is Mario Salieri? (ang.). Omnilexica. [dostęp 2015-07-23].
  2. Mario Salieri (wł.). MYmovies.it. [dostęp 2015-07-23].
  3. Personalidade: Mario Salieri (Itália) (port.). InterFilmes.com. [dostęp 2015-07-23].
  4. Mario Salieri Pictures (ang.). FanPix.Net. [dostęp 2015-07-23].
  5. Mario Salieri (port.). Filmow. [dostęp 2015-07-23].
  6. Mario Salieri (ang.). Project Gutenberg Consortia Center. [dostęp 2015-07-23].
  7. Davide Turrini (2017-03-13): Mario Salieri, il re del porno compie 60 anni: “A una giovane che vuol fare la pornostar direi meglio la escort” (wł.). Il Fatto Quotidiano‎. [dostęp 2017-03-19].
  8. Mario Salieri regista biografia e filmografia (wł.). Cinemain.It. [dostęp 2015-07-23].
  9. a b c d e f V.M. (2017-03-14): Parla il re del porno Mario Salieri (wł.). Dagospia. [dostęp 2017-05-11].
  10. Tim (2003-09-11): Film porno in chiesa, forse nulli i riti dal '98 a oggi (wł.). Corriere.it. [dostęp 2015-07-23].
  11. Mario Salieri (ang.). Hollywood.com. [dostęp 2015-07-23].
  12. Matt O’Conner (2006-07-27): Orange Acquires 3D Mansion Catalog (ang.). Xbiz.com. [dostęp 2017-05-11].
  13. AM PDT (2011-07-12): Orange Acquires 3D Mansion Catalog (ang.). Xbiz.com. [dostęp 2017-05-11].
  14. AM PDT (2011-07-08): 3D Mansion Signs Distro Deal With Mario Salieri (ang.). Xbiz.com. [dostęp 2017-05-11].
  15. Cecilia Uzzo (2016-03-03): Italian Porn Awards, Chanel 27 e gli altri vincitori degli Oscar del porno italiano (wł.). GQ. [dostęp 2017-03-19].
  16. Mario Salieri (film director) (ang.). Omnilexica. [dostęp 2015-07-23].
  17. Mario Salieri, star dei film a luci rosse, confessa: “Consiglio ad una giovane di fare l’escort” (wł.). Voce di Napoli‎. [dostęp 2017-03-19].
  18. Hot Vidéo, „Special Cannes +”, Nr 33. czerwiec 1992
  19. Hot Vidéo, „Special Hot D'Or '93”, Nr 44. czerwiec 1993
  20. 1997 Venus Award Winners (ang.). venus-berlin.com. [dostęp 2017-05-11].
  21. AM (2000-03-24): 2000 Hot D'or Nominations Are In (ang.). AVN.com. [dostęp 2017-05-11].
  22. Ficeb 2000 Awards (ang.). ficeb.com. [dostęp 2017-05-13].
  23. 10ème cérémonie des Hot d'Or (fr.). hot-dor.fr. [dostęp 2017-05-13].
  24. FICEB 2001 Awards (ang.). ficeb.com. [dostęp 2015-01-09].
  25. Venus 2002 - Messe-Preview & Awards (ang.). Web.archive.org. [dostęp 2014-05-02].
  26. Ficeb 2002 Awards (ang.). ficeb.com. [dostęp 2017-05-13].
  27. Tom (2002-09-27): 6. Venus 2002 - Messe-Preview & Awards (niem.). German-Adult-News.com. [dostęp 2017-05-11].
  28. FICEB 2003 Awards (ang.). ficeb.com. [dostęp 2017-05-13].
  29. Ninfa 2003 (ang.). ficeb.com. [dostęp 2017-05-13].
  30. AVN - Private and Americans Win Big at Venus Fair (ang.). Business.avn.com. [dostęp 2015-07-22].
  31. Festival De L‘Erotisme und European-X-Awards 2004 (niem.). German-Adult-News.com. [dostęp 2016-11-27].
  32. a b Samson Honored at Erotic Line Awards (niem.). AVN.com. [dostęp 2016-11-27].
  33. Winners of the 2007 FICEB Ninfa Awards (ang.). XStarsNews. [dostęp 2015-07-23].
  34. Peter Warren (2007-10-09): Barcelona Festival Announces Winners (ang.). AVN.com. [dostęp 2015-07-23].
  35. X Stars aux Ninfa Awards 2008: Les Gagnants! (ang.). XStarsNews. [dostęp 2014-05-02].
  36. Chiara Pizi (2016-03-10): Italian Porn Awards 2015: Torino si illumina di luci rosse (wł.). moobmag.com. [dostęp 2017-03-19].
  37. Mario Salieri (cz.). ČSFD.cz. [dostęp 2017-05-11].
  38. Mario Salieri (niem.). FilmStarts.de. [dostęp 2015-07-23].
  39. Mario Salieri (fr.). AlloCiné. [dostęp 2015-07-23].
  40. I racconti immorali di Mario Salieri (1999) (rum.). Cinemagia.ro. [dostęp 2017-05-11].
  41. Mario Altieri (hiszp.). SensaCine.com. [dostęp 2015-07-23].
  42. Mercoledì (2013-11-20): Baby squillo: “La realtà supera la fantasia”. Salieri: “Sono segni ignorati del disagio” (wł.). Affaritaliani.it. [dostęp 2017-05-11].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]