Marius Constant

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Marius Constant
Data i miejsce urodzenia 7 lutego 1925
Bukareszt
Pochodzenie rumuńskie
Data i miejsce śmierci 15 maja 2004
Paryż
Gatunki muzyka poważna, muzyka współczesna
Zawód kompozytor

Marius Constant (ur. 7 lutego 1925 w Bukareszcie[1][2], zm. 15 maja 2004 w Paryżu[3]) – francuski kompozytor pochodzenia rumuńskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył konserwatorium w Bukareszcie[1]. W 1944 roku zdobył nagrodę George’a Enescu, dzięki której wyjechał do Paryża, gdzie kontynuował studia w Konserwatorium Paryskim u Oliviera Messiaena, Tony’ego Aubina oraz Nadii Boulanger[1]. Jednocześnie uczęszczał do École Normale de Musique, ucząc się dyrygentury u Jeana Fourneta[1]. W 1950 roku dołączył do działającej przy Radiodiffusion-Télévision Française (RTF) Groupe de recherches musicales, badającej możliwości wykorzystania w muzyce środków elektroakustycznych[1][2]. W 1952 roku otrzymał Prix Italia za utwór La joueur de flúte[1].

Dyrygował zespołami baletowymi Maurice’a Béjarta (1956) i Rolanda Petita (1957–1966)[1]. W 1963 roku założył zespół solistów „Ars Nova”, specjalizujący się w wykonawstwie muzyki awangardowej[1][3]. Zdobywca nagrody im. Siergieja Kusewickiego (1962) oraz Premio Marzotto (1968)[2]. W 1970 roku objął stanowisko dyrektora muzycznego ORTF[1].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Uważany za jednego z najwybitniejszych przedstawicieli francuskiej muzyki awangardowej[1][3]. Tworzył utwory zarówno w technice aleatorycznej, jak też ścisłe, o tonalnej organizacji materii dźwiękowej[1]. Jako jeden z pierwszych kompozytorów we Francji tworzył muzykę elektroniczną[1]. Interesował się możliwościami różnorodnego wykorzystania barwy dźwięku, rozmaicie eksperymentując z instrumentami[1][2].

Skomponował kilka baletów (m.in. Éloge de la folie 1966 i Paradis perdu 1967) i oper (m.in. Le souper 1969 i La tragédie de Carmen 1981)[3], ponadto m.in. Les chants de Maldoror na recytatora, 23 instrumenty improwizujące i 10 wiolonczel (1962), Equal na 5 perkusji (1969), Piano personagge na zespół kameralny (1973)[3], Stress na trio jazzowe, fortepian, 5 instrumentów dętych i perkusję (1977)[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l m Encyklopedia Muzyczna PWM. T. 2. Część biograficzna cd. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1984, s. 236. ISBN 83-224-0223-6.
  2. a b c d e The Harvard Biographical Dictionary of Music. Cambridge: Harvard University Press, 1996, s. 172. ISBN 0-674-37299-9.
  3. a b c d e Encyklopedia muzyki. red. Andrzej Chodkowski. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006, s. 165. ISBN 978-83-01-13410-5.