Mariusz Antoni Kamiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy polityka związanego z PiS. Zobacz też: Mariusz Kamiński – polityk związany z PiS i szef CBA.
Mariusz Antoni Kamiński
Ilustracja
Mariusz Antoni Kamiński (2014)
Data i miejsce urodzenia 30 marca 1978
Łapy
Zawód polityk, prawnik
Alma Mater Uniwersytet w Białymstoku
Stanowisko poseł na Sejm VI i VII kadencji (2007–2015)

Mariusz Antoni Kamiński[1] (ur. 30 marca 1978 w Łapach) – polski polityk i prawnik, poseł na Sejm VI i VII kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu w Białymstoku. W 2012 na macierzystym wydziale uzyskał stopień doktora nauk prawnych na podstawie pracy pt. Frakcje parlamentarne w Sejmie RP. Regulacje prawne, analiza porównawcza, praktyka parlamentarna. Został zatrudniony jako adiunkt na Wydziale Bezpieczeństwa Narodowego Akademii Sztuki Wojennej[2].

W latach 2000–2001 pracował jako asystent dyrektora Państwowej Agencji Radiokomunikacji w Białymstoku, a w 2001 jako p.o. naczelnika finansów i administracji w Urzędzie Regulacji Telekomunikacji. W latach 2001–2002 był kierownikiem biura poselskiego Michała Kamińskiego w Białymstoku. Od 2002 do 2007 prowadził działalność gospodarczą pod nazwą E-Art Center.

W latach 2003–2005 pracował na stanowisku specjalisty ds. organizacyjnych w spółce komunalnej PUHP Lech Sp. z o.o., kierowanej przez Krzysztofa Putrę. Był następnie jego asystentem i doradcą, gdy ten pełnił funkcję wicemarszałka Senatu (2005–2007).

Należał do Młodzieży Wszechpolskiej (w latach 1997–1998 prezes Okręgu Białystok) i Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego (w latach 1998–2000 sekretarz Zarządu Regionu). Później przystąpił do Przymierza Prawicy, a następnie do Prawa i Sprawiedliwości, w którym pełni funkcje sekretarza i członka prezydium zarządu regionu. W latach 2001–2005 był pełnomocnikiem Forum Młodych PiS w Okręgu Białystok.

W wyborach samorządowych w 2006 został wybrany na radnego rady miejskiej Białegostoku z listy PiS. Pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Samorządności i Bezpieczeństwa oraz szefa Klubu Radnych PiS.

W wyborach parlamentarnych w 2007, startując z 7. miejsca na liście PiS, został wybrany na posła z okręgu białostockiego, uzyskując 11 823 głosów. W Sejmie VI kadencji zasiada w Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka oraz Komisji Regulaminowej i Spraw Poselskich. 20 listopada 2009 został członkiem komisji śledczej do zbadania okoliczności porwania i zabójstwa Krzysztofa Olewnika. W 2011 kandydował w wyborach parlamentarnych z 4. miejsca na liście PiS w tym samym okręgu i ponownie uzyskał mandat poselski. Oddano na niego 22 675 głosów (5,29% wszystkich głosów oddanych w okręgu)[3]. W 2011–2012 był zastępcą przedstawiciela, a w latach 2012–2015 – przedstawicielem parlamentu w Zgromadzeniu Parlamentarnym Rady Europy, w 2014 pełniąc funkcję drugiego zastępcy przewodniczącego frakcji partyjnej[4].

W 2014 tygodnik „Polityka” na podstawie rankingu przeprowadzonego wśród polskich dziennikarzy parlamentarnych wymienił go wśród 10 najlepszych posłów, podkreślając zwłaszcza wkład merytoryczny w tematyce obronności[5]. W listopadzie tego samego roku został najpierw zawieszony w prawach członka PiS[6], a następnie decyzją komitetu politycznego PiS wykluczony z partii[7]. Miało to związek z okolicznościami zagranicznej podróży służbowej – polityk miał pobrać zaliczkę na wyjazd prywatnym samochodem, a faktycznie odbyć ją tanimi liniami lotniczymi[6].

Po zapoznaniu się z wynikami audytu przeprowadzonego przez komisję powołaną przez szefa Kancelarii Sejmu w celu sprawdzenia przestrzegania zasad rozliczania zagranicznych podróży służbowych posłów delegowanych przez Sejm poza granice kraju, Komisja Etyki Poselskiej uznała, że Mariusz Kamiński naruszył art. 5 (zasada rzetelności) i 6 (zasada dbałości o dobre imię Sejmu) zasad etyki poselskiej i udzieliła mu nagany[8].

W 2015 nie ubiegał się o poselską reelekcję. W lutym 2016 został powołany na stanowisko prezesa zarządu Polskiego Holdingu Obronnego[9]. Po ujawnieniu tej informacji przez media i głosach protestu m.in. polityków PO, przywołujących tzw. aferę madrycką, Mariusz Kamiński podał się w tym samym miesiącu do dymisji, motywując tę decyzję presją medialną[10].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jego pierwszą żoną była Anna Kamińska, z którą się rozwiódł. Zawarł następnie związek małżeński z Iloną Klejnowską[11].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Mariusz Kamiński z PiS-u zmienił imię: „Mylili mnie ciągle z byłym szefem CBA”. gazeta.pl, 3 grudnia 2011. [dostęp 2015-06-04].
  2. Mariusz Antoni Kamiński w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2018-09-07].
  3. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2015-06-04].
  4. Mariusz Kamiński (ang.). assembly.coe.int. [dostęp 2015-06-04].
  5. Janina Paradowska, Anna Dąbrowska: Biedroń, Kamiński, Olejniczak... Kogo jeszcze wyróżniliśmy za dobre posłowanie?. polityka.pl, 11 września 2014. [dostęp 2015-06-04].
  6. a b Za zakończony awanturą lot posłów PiS zapłacił sejm. Posłowie zawieszeni. wp.pl, 7 listopada 2014. [dostęp 2015-06-04].
  7. Hofman, Kamiński i Rogacki wyrzuceni z PiS przez władze partii. tvp.info, 10 listopada 2014. [dostęp 2015-06-04].
  8. Uchwały Komisji Etyki Poselskiej. Uchwała nr 51/VII Komisji Etyki Poselskiej z dnia 4 lutego 2015 r.. „Kronika Sejmowa”, s. 14, 15 października 2015. 
  9. Przegląd prasy: Były poseł PiS pokieruje Polskim Holdingiem Obronnym. tvn24bis.pl, 9 lutego 2016. [dostęp 2016-02-09].
  10. Kamiński nie jest już prezesem PHO. Oficjalnie dymisja „ze względu na presję medialną”. tvn24bis.pl, 10 lutego 2016. [dostęp 2016-02-10].
  11. Była żona krytykuje Mariusza Antoniego Kamińskiego. wpolityce.pl, 7 lipca 2014. [dostęp 2016-02-13].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]