Mariusz Cieślik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Mariusz Cieślik (ur. 1971) – polski dziennikarz, prozaik, autor programów telewizyjnych, satyryk, scenarzysta i reżyser.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Opublikował zbiór opowiadań Śmieszni kochankowie (2004), powieść Święto wniebowzięcia (2005), współautor książki Jak zostałem premierem (2012, z Robertem Górskim) i biografii Jaruzelski: życie paradoksalne (2015, z Pawłem Kowalem). Autor sztuki Zupełny Bareja (Teatr Polskiego Radia, 2018), na podstawie której powstaje film biograficzny poświęcony Stanisławowi Barei. Dramaturg przy spektaklu Gould (Narodowy Stary Teatr w Krakowie, 2018).

Prowadził programy o literaturze: Xięgarnia (TVN 24, 2012–2013), Spis treści (Polsat News, 2014–2015), Koło pióra (TVP Kultura, 2019–2020) oraz talk-show kulturalne Tego się nie wytnie (TVP Kultura, 2020-2021). Jako dziennikarz był związany z TVP, TV4, Gazetą Wyborczą, Życiem Warszawy, Wprost, Newsweekiem oraz Rzeczpospolitą, gdzie wciąż publikuje felietony i wspólnie z Robertem Górskim rubrykę satyryczną Polska od ucha do ucha (w dodatku Plus Minus oraz w formie podcastu na www.rp.pl)[1].

W latach 2016–2017 kierował działem zagranicznym Instytutu Książki i był odpowiedzialny m.in. za prezentację polskiej literatury na London Book Fair (2017) – największych targach książkowych Wielkiej Brytanii, gdzie Polska była Market Focus (odpowiednik gościa honorowego)[2].

W latach 2018–2020 był zastępcą dyrektora Programu 3 Polskiego Radia, a do 20 maja pracował jako prowadzący audycje Klub Trójki, Kwestia kultury i Przodownicy lektury. II reżyser i scenarzysta Koncertu Dla Niepodległej organizowanego w stulecie odzyskania niepodległości (TVP, TVN, Polsat, 2018).

Był członkiem Kapituły Nagrody Specjalnej Identitas[3] przyznającej wyróżnienia dla monografii historycznych oraz prac z zakresu humanistyki i literatury pięknej.

W 2022 zadebutiował jako reżyser filmem dokumentalnym Wszystkie role Stanisława Barei.

Tematyka twórczości[edytuj | edytuj kod]

Pisarz analizuje wzory męskości (od pokrzywdzonego kochanka po bezmyślne macho). Niemal w całości poświęcił ich odczytaniom Śmiesznych kochanków, zbiór doceniony przez Jana Zielińskiego również za „słuch na cudzą mowę”. Jarosław Klejnocki na łamach Polityki porównał opowiadania z tej książki z Dniem świra Marka Koterskiego. Opowiadania zostały książką miesiąca Magazynu Literackiego „Książki”. W Święcie wniebowzięcia, poza opowieścią o rodzinach Kordów i Górskich, Cieślik na czoło wysunął stereotyp historii z lat 80. i lat 90. (na początku których królowało disco polo ustępujące schyłku dekady muzyce techno) i III RP. Dzieje rodzin, ich awansów społecznych i rozpadu autor sprowadził do znanego od zarania literatury schematu miłości potomków. Ich uczucie – czego Cieślik jest dokładnie świadomy – jest totalne, idealne i w gruncie rzeczy niemożliwe. W tle toczy się spór postaw: frustrata i toksycznego ojca, dyrektora PGR-u, inżyniera Górskiego z opozycjonistą o nieskazitelnym morale, doktorem Kordą, przyszłym członkiem rządu. Dariusz Nowacki w recenzji książki w „Gazecie Wyborczej” pisał o pogodzeniu się autora z faktem, że żyjemy w banalnej codzienności, oczekując na swoje „święto wniebowzięcia”.

Dzieła[edytuj | edytuj kod]

  • „Śmieszni kochankowie” Warszawa 2004
  • „Święto wniebowzięcia” Warszawa 2005
  • „Jak zostałem premierem” Kraków 2012
  • „Jaruzelski: życie paradoksalne” Kraków 2015
  • „Zupełny Bareja” Teatr Polskiego Radia, 2018[4]
  • „W imię ojca i syna” Teatr Polskiego Radia, 2021
  • "17 albo traktat o nieistnieniu" Teatr Polskiego Radia, 2023

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Od Ucha do Ucha - rp.pl, rp.pl [dostęp 2021-04-13].
  2. Polski rok w Wielkiej Brytanii. instytutksiazki.pl, 2016-12-20. [dostęp 2020-01-24].
  3. Skład Kapituły Nagrody Specjalnej Identitas. identitas.pl
  4. Jacek Cieślak, Dziś Bareja robiłby seriale dla Netflixa, Rzeczpospolita [dostęp 2023-01-03] (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]