Mariusz Handzlik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mariusz Handzlik
Mariusz Handzlik.jpg
Data i miejsce urodzenia 11 czerwca 1965
Bielsko-Biała
Data i miejsce śmierci 10 kwietnia 2010
Smoleńsk
Podsekretarz stanu w Kancelarii Prezydenta RP
Okres od 9 października 2008
do 10 kwietnia 2010
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu „Za Zasługi dla Litwy” Order Narodowy Zasługi IV klasy (Malta) Wielki Oficer Orderu Zasługi (Portugalia) Medal Wybitnej Służby Publicznej (Departament Obrony USA) Krzyż Komandorski Węgierskiego Orderu Zasługi (cywilny)
Grób Mariusz Handzlika na Powązkach (2011)

Mariusz Handzlik (ur. 11 czerwca 1965 w Bielsku-Białej, zm. 10 kwietnia 2010 w Smoleńsku) – polski dyplomata, urzędnik państwowy, w latach 2008–2010 podsekretarz stanu w Kancelarii Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego.

Życiorys[edytuj]

Ukończył studia na Wydziale Nauk Społecznych Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego na kierunku socjologia ze specjalizacją stosunki międzynarodowe. Uzyskał także wykształcenie uzupełniające w ramach Szkoły Nauk Społecznych Uniwersytetu Wiedeńskiego, Uniwersytetu Genewskiego, Uniwersytetu w Cranfield oraz Centrum Handlu i Bezpieczeństwa Międzynarodowego (CITS) na Uniwersytecie Georgii. Odbył staże zawodowe w amerykańskiej Komisji Spraw Zagranicznych Izby Reprezentantów i Komisji Stosunków Międzynarodowych Senatu, w UNRISD (Instytucie Badawczym Narodów Zjednoczonych dla Rozwoju Społecznego przy ONZ) oraz w Stałym Przedstawicielstwie RP przy Kwaterze Głównej NATO w Brukseli.

Od 1992 pracował jako doradca Prezesa Rady Ministrów ds. polityki zagranicznej. W latach 1994–2000 był pierwszym sekretarzem i radcą ds. polityczno-wojskowych w Ambasadzie RP w Waszyngtonie. Od 2000 pełnił funkcję dyrektora Departamentu Polityki Eksportowej, a od 2001 wicedyrektora w Departamencie Polityki Bezpieczeństwa Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Od 2002 do 2003 był ambasadorem tytularnym i przewodniczącym Reżimu Kontrolnego Technologii Rakietowych (MTCR) w Paryżu. W latach 2004–2005 pełnił funkcję radcy-ministra w Stałym Przedstawicielstwie RP przy ONZ w Nowym Jorku.

Od 2006 pracował w Kancelarii Prezydenta na stanowisku dyrektora Biura Spraw Zagranicznych. 9 października 2008 został powołany na stanowisko podsekretarza stanu ds. międzynarodowych. W 2009 Instytut Pamięci Narodowej poinformował, że został on zarejestrowany przez funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa w 1987 jako tajny współpracownik. Mariusz Handzlik zaprzeczył współpracy z SB, a potwierdził jedynie fakt podpisania dokumentu, w którym zobowiązał się do spotkania z oficerem SB[1]. W tym samym roku w wyniku tzw. autolustracji Sąd Okręgowy w Warszawie uznał go za pokrzywdzonego przez SB, a nie za tajnego współpracownika tej służby[2].

Zginął w katastrofie polskiego samolotu Tu-154M w Smoleńsku 10 kwietnia 2010 w drodze na obchody 70. rocznicy zbrodni katyńskiej[3]. 26 kwietnia tego samego roku został pochowany w Kwaterze Smoleńskiej na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie[4].

Życie prywatne[edytuj]

Miał troje dzieci: Julię, Iwonę i Jana[5].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj]

Przypisy

  1. Handzlik zaprzecza, że współpracował z SB. dziennik.pl, 26 marca 2009. [dostęp 12 lipca 2010].
  2. Sąd o prezydenckim ministrze: Nie było żadnej współpracy z SB. gazeta.pl, 9 września 2009. [dostęp 29 kwietnia 2010].
  3. Lista pasażerów i załogi samolotu TU-154. msw.gov.pl, 10 kwietnia 2010. [dostęp 6 września 2012].
  4. Uroczystości pogrzebowe Mariusza Handzlika. interia.pl, 26 kwietnia 2010. [dostęp 29 kwietnia 2010].
  5. Jadwiga Knie-Górna: Kiedy ojciec nagle umiera. przewodnik-katolicki.pl. [dostęp 30 października 2013].
  6. M.P. 2010 nr 40 poz. 587
  7. Chancelaria das Ordens Honoríficas Portuguesas (port.). dre.pt. [dostęp 12 września 2010].
  8. Gazzetta tal-Gvern ta' Malta / The Malta Government Gazette Nru./No. 18,545 (malt. • ang.). doi-archived.gov.mt, 9 lutego 2010. [dostęp 19 listopada 2013]. s. 1312.
  9. 44/2009. (III. 28.) KE határozat, kitüntetés adományozásáról (węg.). kozlonyok.hu, 28 marca 2009. [dostęp 12 kwietnia 2012].
  10. Prezydent na Litwie: partnerstwo strategiczne jest sprawą podstawową. prezydent.pl, 16 kwietnia 2009. [dostęp 10 maja 2010].
  11. Apdovanotų asmenų duomenų bazė (lit.). grybauskaite.is.lt. [dostęp 26 marca 2011].
  12. Nagrody za krzewienie demokracji – z polskimi akcentami. wilnoteka.lt, 2 lipca 2011. [dostęp 9 listopada 2011].

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]