Mariusz Kamiński (ur. 1965)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy szefa CBA oraz posła PiS. Zobacz też: Mariusz Antoni Kamiński – inny poseł o tym samym imieniu i nazwisku.
Mariusz Kamiński
Mariusz Kamiński Pińczów 20130519.jpg
Mariusz Kamiński
(Pińczów, 19 maja 2013)
Data i miejsce urodzenia 25 września 1965
Sochaczew
Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego
Okres od 3 sierpnia 2006
do 13 października 2009
Następca Paweł Wojtunik
Minister-członek Rady Ministrów
Okres od 16 listopada 2015
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Sekretarz Stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów
Okres od 31 października 2005
do 6 lipca 2006
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Mariusz Kamiński i (ur. 25 września 1965 w Sochaczewie) – polski polityk, działacz opozycji antykomunistycznej w okresie PRL.

Poseł na Sejm III, IV, V, VII i VIII kadencji, w latach 2006–2009 szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego, od 2015 Minister-członek Rady Ministrów w rządzie Beaty Szydło i w rządzie Mateusza Morawieckiego

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1981 został skazany na rok pobytu w zakładzie poprawczym za zbezczeszczenie Pomnika Wdzięczności Armii Czerwonej. W maju 1983 został aresztowany za stawianie czynnego oporu podczas demonstracji. Zwolniono go w lipcu tego samego roku. Został następnie relegowany z liceum. Był członkiem Federacji Młodzieży Walczącej[1], współtworzył redakcję wydawanych przez FMW pism podziemnych „Serwis Informacyjny FMW” oraz „Nasze Wiadomości[2]. W 1984 rozpoczął studia w Instytucie Historii Wydziału Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego (ukończył je dopiero w 1995, broniąc pracy magisterskiej Terroryzm w powstaniu styczniowym napisanej pod kierunkiem Jerzego Skowronka)[3]. Od 1984 należał do niejawnego Niezależnego Zrzeszenia Studentów[4]. Był członkiem tajnego zarządu NZS na Uniwersytecie Warszawskim. Jako przedstawiciel opozycyjnych organizacji studenckich brał udział w jednym z podzespołów Okrągłego Stołu[5].

Krótko był działaczem Ruchu Obywatelskiego Akcja Demokratyczna[6]. W 1991 pracował w Departamencie Zagrożeń Wewnętrznych Biura Bezpieczeństwa Narodowego, później zatrudniony w administracji zarządu Regionu Mazowsze „Solidarności”, w Głównym Urzędzie Ceł i w TVP[4].

Był współtwórcą Fundacji Pamiętamy działającej na rzecz upamiętnienia żołnierzy wyklętych. W 1993 zakładał, a następnie przewodniczył stowarzyszeniu Liga Republikańska. W wyborach parlamentarnych w 1997 po raz pierwszy został wybrany na posła z listy ogólnopolskiej Akcji Wyborczej Solidarność. W 2001 i 2005 ponownie uzyskiwał mandat jako kandydat Prawa i Sprawiedliwości w okręgu warszawskim.

W latach 2001–2002 był wiceprezesem partii Przymierze Prawicy, następnie z tym ugrupowaniem przystąpił do PiS, w którym od 2004 do 2006 pełnił obowiązki prezesa regionu warszawskiego. W rządzie Kazimierza Marcinkiewicza był sekretarzem stanu w KPRM[7].

5 lipca 2006 zrezygnował z mandatu poselskiego. Następnego dnia odebrał nominację na pełnomocnika ds. organizacji Centralnego Biura Antykorupcyjnego, którego był inicjatorem[4]). Zrezygnował też z członkostwa w PiS[8]. 3 sierpnia 2006 premier Jarosław Kaczyński powołał go na szefa nowo utworzonego Centralnego Biura Antykorupcyjnego[9].

6 października 2009 prokurator Prokuratury Okręgowej w Rzeszowie przedstawił mu zarzuty m.in. przekroczenia uprawnień i popełnienia przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentów w związku z tzw. aferą gruntową, do popełnienia których Mariusz Kamiński nie przyznał się[10]. 13 października 2009 premier Donald Tusk odwołał go ze stanowiska. We wrześniu 2010 został przeciwko niemu skierowany do sądu akt oskarżenia[11]. Z tego powodu na podstawie art. 64 znowelizowanej ustawy o CBA, we wrześniu 2010, Mariusz Kamiński został zwolniony ze służby[12]. 20 czerwca 2012 Sąd Rejonowy Warszawa-Śródmieście uwzględnił wnioski obrońców i nieprawomocnie umorzył postępowanie przeciwko Mariuszowi Kamińskiemu i jego podwładnym (w którym byli oskarżeni o nadużycia uprawnień i przestępstwa przeciwko dokumentom przy tzw. aferze gruntowej), stwierdzając brak znamion czynów zabronionych[13]. Postanowienie to na skutek zażalenia złożonego przez prokuratora postanowieniem sądu okręgowego z 6 grudnia 2012 zostało uchylone, powyższe skutkowało koniecznością przeprowadzenia rozprawy[14]. W marcu 2015 Mariusz Kamiński został przez sąd I instancji uznany za winnego przekroczenia uprawnień i nieprawomocnie skazany na karę 3 lat pozbawienia wolności[15]. Przed uprawomocnieniem się tego orzeczenia, 16 listopada 2015, prezydent Andrzej Duda zastosował wobec Mariusza Kamińskiego prawo łaski[16]. W marcu 2016 sąd odwoławczy rozpoznający wywiedzione w sprawie apelacje, powołując się na powyższą decyzję prezydenta, uchylił zaskarżony wyrok i postępowanie umorzył[17]. 31 maja 2017 Sąd Najwyższy w przyjętej uchwale uznał akt łaski za bezskuteczny[18]. Natomiast 17 lipca 2018 Trybunał Konstytucyjny orzekł (przy zdaniu odrębnym jedynego w pięcioosobowym składzie sędziego wybranego przed 2015), że konstytucyjne prawo łaski jako pojęcie szersze od ułaskawienia obejmuje również akty abolicji indywidualnej[19].

W styczniu 2011 ponownie wstąpił do Prawa i Sprawiedliwości[20] i zasiadł w komitecie politycznym tej partii[21]. Został także pełnomocnikiem PiS w Warszawie[22]. W wyborach parlamentarnych w tym samym roku liczbą 17 535 głosów zdobył mandat poselski[23]. 26 listopada 2011 został wybrany przez radę polityczną PiS na wiceprezesa partii[24].

W 2015 z powodzeniem ubiegał się o poselską reelekcję (dostał 29 654 głosy)[25]. 16 listopada tego samego roku powołany na ministra bez teki w rządzie Beaty Szydło[26]. Na mocy rozporządzenia premiera uzyskał uprawnienia w zakresie koordynacji działalności służb specjalnych[27].

11 grudnia 2017 objął stanowisko ministra bez teki w nowo utworzonym rządzie Mateusza Morawieckiego[28], ponownie został też koordynatorem służb specjalnych[29].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

W 2010, za wybitne zasługi w działalności na rzecz przemian demokratycznych w Polsce, za osiągnięcia w podejmowanej z pożytkiem dla kraju pracy zawodowej i społecznej, prezydent Lech Kaczyński odznaczył go Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[30].

Otrzymał także tytuł „Człowieka Roku 2007”, przyznany przez „Gazetę Polską[31].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Lista działaczy FMW. fmw.org.pl. [dostęp 2016-01-30].
  2. Bartłomiej Noszczak: Etos gniewu. Antykomunistyczne organizacje młodzieżowe w Warszawie (1944–1989). Warszawa: Instytut Pamięci Narodowej, 2015. ISBN 978-83-7629-860-3.
  3. Tomasz Wituch, Bogdan Stolarczyk: Studenci Instytutu Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego 1945–2000. Kraków: Wydawnictwo Arkadiusz Wingert, 2010, s. 628.
  4. a b c Mariusz Kamiński w serwisie „Ludzie Wprost”. [dostęp 2011-05-31].
  5. Joanna Cieśla: Walka nigdy się nie kończy. polityka.pl, 21 stycznia 2010. [dostęp 2011-05-31].
  6. Renata Grochal, Rafał Kalukin: Tuska cień. schetyna.pl (za „Gazetą Wyborczą”), 4 grudnia 2007. [dostęp 2011-05-31].
  7. Na łapówkarzy poseł Kamiński. wp.pl, 15 listopada 2005. [dostęp 2011-07-09].
  8. Ustawa o CBA przewiduje zakaz przynależności jej szefa do partii politycznej, wobec czego przed objęciem tej funkcji zrezygnował z członkostwa w PiS.
  9. Mariusz Kamiński szefem CBA. wp.pl, 3 sierpnia 2006. [dostęp 2011-07-09].
  10. Szef CBA usłyszał zarzut. Nie przyznaje się. interia.pl, 6 października 2009. [dostęp 2011-05-31].
  11. Kamiński o oskarżeniu: tego się spodziewałem. tvn24.pl, 3 września 2010. [dostęp 2011-05-31].
  12. Mariusz Kamiński został zwolniony z CBA. rp.pl, 9 września 2010. [dostęp 2011-05-31].
  13. Proces Kamińskiego i innych ws. „afery gruntowej” umorzony. wp.pl, 20 czerwca 2012. [dostęp 2012-06-21].
  14. Sąd: będzie proces b. szefa CBA za „aferę gruntową”. wp.pl, 6 grudnia 2012. [dostęp 2012-12-06].
  15. Sąd: Kamiński winny nadużycia prawa w „aferze gruntowej”. tvn24.pl, 30 marca 2015. [dostęp 2015-03-20].
  16. Prezydent ułaskawił m.in. b. szefa CBA Mariusza Kamińskiego. pap.pl, 17 listopada 2015. [dostęp 2015-11-17].
  17. Koniec sprawy Kamińskiego. Sąd uchylił wyrok skazujący byłych szefów CBA. tvn24.pl, 30 marca 2016. [dostęp 2016-03-30].
  18. Kacper Sulowski, Wojciech Czuchnowski, Maciej Orłowski: SN o ułaskawieniu Kamińskiego: Prezydent nie mógł skorzystać z prawa łaski. wyborcza.pl, 31 maja 2017. [dostęp 2017-05-31].
  19. Wykładnia pojęć konstytucyjnych dokonywana przez Sąd Najwyższy i Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o znaczenie pojęć zawartych w aktach rangi ustawy zwykłej oraz akt łaski jako negatywna przesłanka powodująca niedopuszczalność prowadzenia: postępowania karnego, postępowania w sprawach o wykroczenia lub postępowania karnego wykonawczego. trybunal.gov.pl, 17 lipca 2018. [dostęp 2018-07-17].
  20. Mariusz Kamiński znów w PiS. tvn24.pl, 21 stycznia 2011. [dostęp 2011-05-31].
  21. Mariusz Kamiński w ścisłym kierownictwie PiS. wprost.pl, 22 stycznia 2011. [dostęp 2011-05-31].
  22. Mariusz Kamiński nowym szefem warszawskiego PiS. naszemiasto.pl, 11 lutego 2011. [dostęp 2011-05-31].
  23. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2011-10-31].
  24. Mariusz Kamiński nowym wiceszefem PiS. tvn24.pl, 26 listopada 2011. [dostęp 2011-11-26].
  25. Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 2015-10-27].
  26. M.P. z 2015 r. poz. 1091
  27. Dz.U. z 2015 r. poz. 1921
  28. Powołanie rządu Morawieckiego. tvn24.pl, 11 grudnia 2017. [dostęp 2017-12-11].
  29. Dz.U. z 2017 r. poz. 2332
  30. Ordery i odznaczenia dla działaczy NZS. prezydent.pl, 19 marca 2010. [dostęp 2011-05-31].
  31. Mariusz Kamiński „Człowiekiem Roku” Gazety Polskiej. money.pl, 2 stycznia 2008. [dostęp 2011-07-09].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]