Mark Hunt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mark Hunt
Mark Hunt
Pseudonim The Super Samoan
Data i miejsce urodzenia 23 marca 1974
Auckland
Obywatelstwo  Nowa Zelandia
Wzrost 178 cm
Masa ciała 120 (2012) kg
Styl walki kick-boxing
Klub American Top Team
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 26
Zwycięstwa 17
Przez nokauty 11
Porażki 9

Mark Hunt (ur. 23 marca 1974 w Auckland) − nowozelandzki kick-boxer i zawodnik mieszanych sztuk walki o samoańskich korzeniach. Mistrz K-1 World GP z 2001 roku.

Kariera sportowa[edytuj]

Pierwszy kontakt ze sportami walki Hunt nawiązał, gdy ochroniarz klubu nocnego i jednocześnie trener muay thai, będąc świadkiem jego ulicznej bójki przed dyskoteką, zaprosił go na treningi do klubu Sam Marster's w South Auckland. Pierwszą oficjalną profesjonalną walkę stoczył w 1995 roku. Wygrał ją przez nokaut[1].

K-1[edytuj]

Mimo specyficznych warunków fizycznych (tylko 178 cm wzrostu i ponad 120 kg wagi), Hunt odznaczał się walecznością, siłą i niezwykłą odpornością na ciosy. W lutym 2000 roku po raz pierwszy wystąpił w K-1 i już w debiucie wygrał turniej K-1 Oceania Grand Prix. Dzięki temu zwycięstwu dostał szansę walki w Japonii z jednym z najlepszych zawodników tej organizacji, Jérôme Le Bannerem. Francuz wygrał przez jednogłośną decyzję (w przyszłości spotkają się na ringu jeszcze trzykrotnie).

Rok później Hunt ponownie wygrał turniej Oceania Grand Prix i stanął do walki z elitą K-1 w turnieju w Melbourne. W pierwszej walce znokautował Japończyka Hiromiego Amadę, ale w półfinale przegrał z mistrzem K-1, Ernesto Hoostem. Mimo to, dzięki otrzymaniu dzikiej karty (ze względu na kontuzję Mirko Filipovicia), wystąpił w turnieju K-1 World Grand Prix 2001 w Fukuoce, będącym eliminacją do Finału K-1 World Grand Prix w Tokio. Hunt przegrał po emocjonującej walce z rodakiem Rayem Sefo. Znów sprzyjało mu jednak szczęście, gdyż Sefo wycofał się z turnieju z powodu kontuzji. Hunt zajął jego miejsce w finale, w którym znokautował Australijczyka Adama Watta, co dało mu przepustkę do Finału World GP. Hunt niespodziewanie wygrał tokijski turniej, w ćwierćfinale nokautując Jérôme Le Bannera, w półfinale eliminując Stefana Leko, a w finale pokonując brazylijskiego mistrza świata Kyokushin, Francisco Filho. Tym samym Nowozelandczyk został pierwszym i jedynym mistrzem K-1 WGP spoza Europy[2].

W marcu 2002 roku przegrał przez decyzję z Mirko Filipoviciem. Dwa miesiące później, na turnieju World Grand Prix w Paryżu, spotkał się po raz trzeci z Le Bannerem. Walka ta jest uznawana za jedną z najlepszych w historii K-1. Walczący przed własną publicznością Francuz chciał zrewanżować się Huntowi za porażkę z Finału World Grand Prix, już na samym początku walki ruszył więc do ataku. Pierwszą rundę wygrał zdecydowanie, kilkakrotnie mocno trafiając rywala. Druga runda stała, podobnie jak pierwsza, pod znakiem dominacji Le Bannera, który ciosem prostym posłał Hunta na deski. Nowozelandczyk był liczony, ale zdołał się podnieść. Niecałą minutę później sam powalił ciosem podbródkowym Le Bannera. Francuz był oszołomiony, ale wstał na „8”. Przez następną minutę obaj zawodnicy wymieniali się seriami ciosów, aż w samej końcówce rundy Le Banner zadał Huntowi celne kopnięcie okrężne w szczękę. Hunt ponownie zdołał powstać i dotrwał do gongu kończącego drugą rundę. Nie wyszedł jednak do trzeciej rundy, doznając tym samym pierwszej w swej karierze przegranej przed czasem (przez techniczny nokaut)[3].

W Finale World Grand Prix 2002 stanął do walki w obronie mistrzowskiego tytułu, przegrał jednak w półfinale z Le Bannerem. Ostatnią walkę w K-1 Hunt stoczył w maju 2003 roku, pokonując Gary’ego Goodridge'a, po czym zdecydował się spróbować swych sił w MMA.

Na ring K-1 powrócił po długiej przerwie 13 kwietnia 2008 roku. W Jokohamie walczył o tytuł mistrza świata K-1 w kategorii superciężkiej z Holendrem Semmym Schiltem. Przegrał przez nokaut po kopnięciu obrotowym w korpus. Po walce zapowiedział, że nie przewiduje w najbliższej przyszłości dalszych występów w formule K-1.

Mieszane sztuki walki[edytuj]

PRIDE FC[edytuj]

W PRIDE FC zadebiutował w czerwcu 2004 roku w walce z mistrzem olimpijskim w judo z Barcelony, Hidehiko Yoshidą. Japończyk zmusił Hunta do poddania się, zakładając mu dźwignię na ramię (tzw. balachę). W następnej walce Nowozelandczyk znokautował amerykańskiego zapaśnika Dana Bobisha. Na gali Shockwave 2004 spotkał się z lżejszym o blisko 30 kilogramów mistrzem PRIDE w wadze średniej, Wanderleiem Silvą. Hunt wygrał przez niejednogłośną decyzję sędziów, ale werdykt ten wywołał duże kontrowersje, gdyż Silva dominował w 2. i 3. rundzie.

Na gali Shockwave 2005 starł się z Mirko Filipoviciem. Miał to być rewanż za walkę, którą stoczyli w K-1. Hunt wygrał przez decyzję, mimo że otrzymał dwa kopnięcia okrężne w głowę (po których nawet się nie zachwiał).

W 2006 roku wziął udział w turnieju Open Weight Grand Prix, nokautując w pierwszej walce Tsuyoshiego Kohsakę. W drugiej rundzie spotkał się z Amerykaninem Joshem Barnettem i przegrał przez poddanie.

Rok później na gali Shockwave 2006 doszło do walki Hunta z mistrzem PRIDE wagi ciężkiej, Rosjaninem Fiodorem Jemieljanienko. Ze względu na fakt, iż Rosjanin to utytułowany grappler, a Hunt wciąż nie miał dużego doświadczenia w walce w parterze, spodziewano się łatwego zwycięstwa mistrza. Jednak to Hunt założył Jemieljanience dźwignię na ramię, ale nie był w stanie zmusić go do poddania się. Kilka minut później sam musiał się poddać, kiedy to Rosjanin założył mu dźwignię.

DREAM[edytuj]

Po wykupieniu w 2007 roku PRIDE FC przez ZUFFA (głównego udziałowca konkurencyjnego UFC) Hunt nie porozumiał się co do przedłużenia kontraktu i w konsekwencji przez ponad rok nie walczył.

W 2008 roku podpisał kontrakt z nowo powstałą japońską organizacją DREAM. W debiucie, podczas gali DREAM.5, przegrał z Holendrem Alistairem Overeemem przez poddanie. 31 grudnia 2008 roku na gali Dynamite!! 2008 został znokautowany w ciągu zaledwie 18 sekund przez lżejszego od siebie aż o 40 kilogramów Melvina Manhoefa. Była to jego pierwsza porażka przez KO w MMA[4]. W maju 2009 roku wystartował w turnieju DREAM Super Hulk. Odpadł w ćwierćfinale pokonany przez byłego mistrza DREAM w wadze średniej Gegarda Mousasi[5].

UFC[edytuj]

W lipcu 2010 roku Hunt porozumiał się z ZUFFA na temat rozwiązania ciągnącego się od 3 lat sporu. Ogłoszono, że Nowozelandczyk stoczy jedną walkę w UFC. Odbyła się ona we wrześniu na gali UFC 119, a jego przeciwnikiem był niepokonany Sean McCorkle. Hunt przegrał w ciągu kilkudziesięciu sekund przez poddanie.

Mimo porażki Nowozelandczyk otrzymał kolejną szansę występu podczas UFC 127 w Sydney (27 lutego 2011 roku). Znokautował wtedy Amerykanina Chrisa Tuchscherera ciosem podbródkowym w 2. rundzie oraz otrzymał bonus pieniężny za "nokaut wieczoru". Tym samym przerwał passę 6 porażek i zanotował pierwsze zwycięstwo od 2006 roku[6]. 24 września stoczył wygrany pojedynek z Benem Rothwellem na gali UFC 135 – Jones vs Rampage[7]. 26 lutego 2012 roku znokautował Francuza Cheicka Kongo na gali UFC 144 serią ciosów pięściami w 1. rundzie. Kolejny pojedynek w UFC stoczył w Japonii, na gali UFC on Fuel TV 8. Rywalem Hunta był mierzący aż 213 centymetrów Holender Stefan Struve. Przy takiej dysproporcji warunków fizycznych (wzrost i rozpiętość ramion na korzyść Struva) wielu fachowców i komentatorów skazywało Hunta na sromotną porażkę. Ku zaskoczeniu wielu, Hunt od samego początku pojedynku przeważał boksersko, systematycznie trafiając wysokiego Holendra ciosami sierpowymi. Holender odpowiadał sprowadzeniami, próbami poddań z których Hunt bez większych problemów uciekał oraz miał dwukrotnie okazję skończyć pojedynek ciosami w parterze ale tak jak w przypadku prób poddania, Huntowi udawało się uciec z zagrożonych pozycji. Do 3. rundy zawodnicy wchodzili wyczerpani i słaniający się na nogach. Słabość rywala wykorzystał Hunt trafiając kolejnymi obszernymi ciosami zmęczonego Holendra który po jednym z mocnych ciosów padł na deski, a sędzia chwilę później przerwał pojedynek. Za ten nokaut Hunt zarobił 50 tys. dolarów z bonusu za "nokaut wieczoru". Po gali okazało się, iż Hunt swoimi ciosami spowodował pęknięcie żuchwy Struva.

25 maja 2013 zmierzył się z byłym mistrzem UFC w wadze ciężkiej, czołowym zawodnikiem w organizacji Juniorem dos Santosem. Hunt uległ Brazylijczykowi przez ciężki nokaut po obrotowym kopnięciu na 42. sekundy przed końcem pojedynku. Pod koniec roku, 7 grudnia zmierzył się w Australii z kolejnym Brazylijczykiem, Antônio Silvą. Hunt w pierwszych dwóch rundach przyjmował ciosy i niskie kopnięcia co spowodowało m.in. lekką kontuzję stopy. Od 3. rundy Hunt zaczął odrabiać straty punkowe i pomimo wyraźnie kontuzjowanej nogi trafiał w stójce oraz zapaśniczo przeważał rywala. Również praca w klinczu była bardzo aktywna w którym Hunt zadawał krótkie ciosy łokciami, jednak pod koniec 3. rundy przy próbie przewrócenia Silvy na ziemię, rywal skontrował Nowozelandczyka przewracając go i zdobywając pozycję dominującą – tzw. dosiad, w której Hunt do końca rundy przyjmował ciosy praktycznie bez obrony. Rundy 4 i 5 to walka głównie w stójce gdzie zawodnicy kompletnie już wycieńczeni i słaniający się na nogach wymieniają ciosy które w większości dochodziły do celu lecz Hunt w tym aspekcie był bardziej precyzyjny, zadając przy tym wielokrotnie ciosy łokciami, co spowodowało kilka głębokich rozcięć na twarzy Silvy. Ostatecznie i dość niespodziewanie sędziowie ogłosili większościowy remis (48-47, 47-47, 47-47).

20 września 2014 roku w Tokio wygrał z Amerykaninem Royem Nelsonem, nokautując go w 2. rundzie prawym podbródkowym. Stał się również pierwszym zawodnikiem który pokonał przed czasem Amerykanina w UFC. 9 lipca 2016 na UFC 200, przegrał z powracającym po prawie pięciu latach do MMA, Brockiem Lesnarem jednogłośnie na punkty[8]. Tydzień po gali, USADA poinformowała o potencjalnym naruszeniu polityki antydopingowej przez Brocka Lesnara. Po czasie potwierdzono, że Lesnar był podczas pojedynku z Huntem na dopingu[9][10], zmuszając tym samym komisję do zawieszenia go, a wynik walki zmieniając na no contest[11].


Osiągnięcia[edytuj]

  • 2001: mistrz K-1 World Grand Prix
  • 2001: K-1 World GP w Fukuoce – 1. miejsce
  • 2001: K-1 World GP w Melbourne – 1. miejsce
  • 2000: K-1 Oceania GP – 1. miejsce
  • 1999: mistrz Australii WKBF w wadze superciężkiej

Lista walk w kick-boxingu[edytuj]

17 zwycięstw – 9 porażek

Lista walk MMA[edytuj]

13 zwycięstw – 11 porażek – 1 remis – 1 no contest

Wynik Bilans Przeciwnik Rozstrzygnięcie Runda Czas Rozgrywki Data Miejsce Uwagi
Polska Marcin Tybura UFC Fight Night 121 18.11.2017 Australia Sydney main event
Wygrana 13-11-1 (1) Stany Zjednoczone Derrick Lewis TKO (ciosy pięściami) 4 3:51 UFC Fight Night: Lewis vs. Hunt 10.06.2017 Nowa Zelandia Auckland
Przegrana 12-11-1 (1) Holandia Alistair Overeem KO (cios kolanem) 3 1:44 UFC 209 04.03.2017 Stany Zjednoczone Las Vegas
No contest 12-10-1 (1) Stany Zjednoczone Brock Lesnar No Contest (początkowo decyzją wygrał Lesnar, ale w związku z wpadką dopingową walka uznana za NC) 3 5:00 UFC 200 09.07.2016 Stany Zjednoczone Las Vegas
Wygrana 12-10-1 Stany Zjednoczone Frank Mir KO (cios pięścią) 3 3:01 UFC Fight Night: Hunt vs. Mir 20.03.2016 Australia Brisbane występ wieczoru
Wygrana 11-10-1 Brazylia Antônio Silva TKO (ciosy pięściami) 1 3:41 UFC 193 15.11.2015 Australia Melbourne
Przegrana 10-10-1 Stany Zjednoczone Stipe Miocic TKO (ciosy pięściami) 5 2:47 UFC Fight Night: Miocic vs. Hunt 10.05.2015 Australia Adelaide
Przegrana 10-9-1 Brazylia Fabricio Werdum TKO (uderzenie kolanem i ciosy pięściami) 2 2:27 UFC 180 15.11.2014 Meksyk Meksyk Walka o tymczasowe mistrzostwo UFC w wadze ciężkiej
Wygrana 10-8-1 Stany Zjednoczone Roy Nelson KO (prawy podbródkowy) 2 3:00 UFC Fight Night: Hunt vs. Nelson 20.09.2014 Japonia Tokio występ wieczoru
Remis 9-8-1 Brazylia Antônio Silva Remis (większościowy) 5 5:00 UFC Fight Night: Hunt vs. Bigfoot 07.12.2013 Australia Brisbane walka wieczoru
Przegrana 9-8 Brazylia Junior dos Santos KO (obrotowe kopnięcie w głowę) 3 4:12 UFC 160 25.05.2013 Stany Zjednoczone Las Vegas walka wieczoru
Wygrana 9-7 Holandia Stefan Struve TKO (cios pięścią) 3 1:44 UFC on Fuel TV 8 03.03.2013 Japonia Saitama nokaut wieczoru
Wygrana 8-7 Francja Cheick Kongo TKO (ciosy pięściami) 1 2:11 UFC 144 26.02.2012 Japonia Saitama
Wygrana 7-7 Stany Zjednoczone Ben Rothwell Decyzja (jednogłośna) 3 5:00 UFC 135 25.09.2011 Stany Zjednoczone Denver
Wygrana 6-7 Stany Zjednoczone Chris Tuchscherer KO (cios pięścią) 2 1:41 UFC 127 27.02.2011 Australia Sydney nokaut wieczoru
Przegrana 5-7 Stany Zjednoczone Sean McCorkle Poddanie (dźwignia na staw łokciowy) 1 1:03 UFC 119 25.09.2010 Stany Zjednoczone Indianapolis
Przegrana 5-6 Holandia Gegard Mousasi Poddanie (dźwignia na staw łokciowy) 1 1:19 DREAM 9 26.05.2009 Japonia Jokohama Ćwierćfinał turnieju DREAM Super Hulk GP
Przegrana 5-5 Holandia Melvin Manhoef KO (ciosy pięściami) 1 0:18 Dynamite!! 2008 31.12.2008 Japonia Saitama
Przegrana 5-4 Holandia Alistair Overeem Poddanie (klucz na rękę) 1 1:11 DREAM 5 21.07.2008 Japonia Osaka
Przegrana 5-3 Rosja Fiodor Jemieljanienko Poddanie (kimura) 1 8:16 PRIDE Shockwave 2006 31.12.2006 Japonia Saitama Walka o mistrzostwo PRIDE FC w wadze ciężkiej
Przegrana 5-2 Stany Zjednoczone Josh Barnett Poddanie (kimura) 1 2:02 PRIDE Critical Countdown Absolute 01.07.2006 Japonia Saitama, Japonia Ćwierćfinał turnieju PRIDE 2006 Openweight GP
Wygrana 5-1 Japonia Tsuyoshi Kōsaka TKO (ciosy pięściami) 2 4:15 PRIDE Total Elimination Absolute 05.05.2006 Japonia Osaka I runda turnieju PRIDE 2006 Openweight GP
Wygrana 4-1 Japonia Yosuke Nishijima KO (cios pięścią) 3 1:18 PRIDE 31 26.02.2006 Japonia Saitama
Wygrana 3-1 Chorwacja Mirko Filipović Decyzja sędziów (niejednogłośna) 3 5:00 PRIDE Shockwave 2005 31.12.2005 Japonia Saitama
Wygrana 2-1 Brazylia Wanderlei Silva Decyzja sędziów (niejednogłośna) 3 5:00 PRIDE Shockwave 2004 31.12.2004 Japonia Saitama
Wygrana 1-1 Stany Zjednoczone Dan Bobish TKO (kopnięcie w korpus) 1 6:23 PRIDE 28 31.10.2004 Japonia Saitama
Przegrana 0-1 Japonia Hidehiko Yoshida Poddanie (dźwignia na staw łokciowy) 1 5:25 PRIDE Critical Countdown 2004 20.06.2004 Japonia Saitama

Przypisy

  1. Schiavello Michael: The Hunt Is On (ang.). 27 lutego 2002. [dostęp 2009-07-25].
  2. Monty Di Pietro: World GP 2001 Final (ang.). k-1.co.jp. [dostęp 2009-07-25].
  3. Monty Di Pietro: K-1 Paris GP Story (ang.). k-1.co.jp. [dostęp 2009-07-25].
  4. Monty DiPietro: MMA Rules at DYNAMITE!! 2008 (ang.). [dostęp 28 stycznia 2009].
  5. Tony Loiseleur: Warren Upsets 'Kid' at Dream 9 (ang.). sherdog.com, 26 maja 2009. [dostęp 2009-07-25].
  6. Dann Stupp: UFC 127 preliminary-card results: Pearson tops Fisher, judges rob Fukuda (ang.). mmajunkie.com, 26.02.2010. [dostęp 27 lutego 2011]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-10)].
  7. UFC 135 ‘Jones vs. Rampage’ Live Results and Play-by-Play (ang.). sherdog.com, 24.09.2011. [dostęp 24.09.2011].
  8. K. Witek: Wyniki gali UFC 200: ”Tate vs. Nunes” – na żywo w MMAnews od godziny 00:30 (pol.). mmanews.pl, 10.07.2016.
  9. W. Mrozowski: Brock Lesnar złamał przepisy antydopingowe. Mark Hunt dał ultimatum federacji UFC (pol.). mmanews.pl, 16.07.2016.
  10. W. Mrozowski: Lesnar oblał również testy antydopingowe z próbki pobranej 12 godzin przed UFC 200. Wściekły Hunt rzuca oskarżenia w kierunku federacji (pol.). mmanews.pl, 20.07.2016.
  11. Ariel Helwani: Mark Hunt on Brock Lesnar's suspension from NAC: 'It's not harsh enough' (ang.). mmafighting.com, 2016-12-16. [dostęp 2017-06-11].