Markian Popow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Markian Michaiłowicz Popow
Маркиан Михайлович Попов
ilustracja
generał armii generał armii
Data i miejsce urodzenia 2 listopada 1902
Ust-Miedwiedickaja, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 22 kwietnia 1969
Moskwa, Rosyjska FSRR
Przebieg służby
Lata służby 1920–1969
Siły zbrojne Red star.svg Armia Czerwona,
Armia Radziecka
Stanowiska d-ca: Frontu Północnego, Frontu Leningradzkiego,
d-ca: 61., 40. Armii, 5. Armii Uderzeniowej, 5. Armii Pancernej, d-ca Frontów: Rezerwowego, Briańskiego, Nadbałtyckiego, d-ca OW: Lwowskiego, Tawriczeskiego
Główne wojny i bitwy Wojna domowa w Rosji;
II wojna światowa:
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order LeninaOrder LeninaOrder LeninaOrder LeninaOrder LeninaOrder Czerwonego SztandaruOrder Czerwonego SztandaruOrder Czerwonego SztandaruOrder SuworowaOrder SuworowaOrder KutuzowaOrder KutuzowaOrder Czerwonej GwiazdyOrder Znak HonoruMedal „Za Obronę Leningradu”Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945”Medal 20-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945Medal „Za Zdobycie Królewca”30 years saf rib.png40 years saf rib.png
Krzyż Wojenny Czechosłowacki 1939

Markian Michaiłowicz Popow, ros. Маркиан Михайлович Попов (ur. 2 listopada 1902 we wsi Ust-Miedwiedickaja, zm. 22 kwietnia 1969 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy, generał armii, szef sztabu Wojsk Lądowych RKKA, Bohater Związku Radzieckiego (1965), deputowany do Rady Najwyższej ZSRR 2., 3., 4., 5. i 6. kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo i młodość[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 2 listopada 1902 we wsi Ust-Miedwiedickaja (ob. Sierafimowicz w obwodzie wołgogradzkim), w rodzinie urzędnika carskiego.

Od 1920 w Robotniczo Chłopskiej Armii Czerwonej. Uczestnik wojny domowej 1918–1920 na Froncie Zachodnim. W 1922 ukończył kurs oficerów piechoty, w 1925 kursy doskonalące oficerów RKKA im. marsz. Borisa Szaposznikowa (KUKS "Wystrzał"), a w 1936 Akademię Wojskową im. Michaiła Frunzego.

Był szefem sztabu brygady zmechanizowanej i korpusu, zastępcą dowódcy – szefem sztabu i od 1939 dowódcą 1 Samodzielnej Armii. Od stycznia 1941 dowódca Leningradzkiego Okręgu Wojskowego.

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

W czasie II wojny światowej, po ataku Niemiec na ZSRR, od czerwca 1941 dowodził Frontem Północnym, a następnie Frontem Leningradzkim. Od listopada 1941 dowódca 61. Armii, od lipca 1942 – 40. Armii, a od października 1942 zastępca dowódcy Frontu Stalingradzkiego później Frontu Południowo-Zachodniego, od listopada dowódca 5. Armii Uderzeniowej, a od grudnia – 5 Armii Pancernej.

Następnie od kwietnia 1943 dowodził Frontem Rezerwowym Dowódcy, od czerwca do października 1943 Frontem Briańskim, a od października 1943 do kwietnia 1944 Frontem Nadbałtyckim i 2. Frontem Nadbałtyckim.

W kwietniu 1944 – po nieudanej próbie przełamania obrony nieprzyjaciela na Bałtyku – zwolniony z funkcji dowódcy wojsk 2. Frontu Nadbałtyckiego. 20 kwietnia 1944 zdegradowany do stopnia generała-pułkownika. Od kwietnia 1944 szef sztabu Frontu Leningradzkiego, 2. Frontu Nadbałtyckiego i ponownie Frontu Leningradzkiego.

Uczestnik bitew: moskiewskiej, stalingradzkiej, kurskiej, leningradzkiej. Walczył pod Nowogrodem, w wyzwoleniu Karelii i wybrzeża Bałtyku.

Okres powojenny[edytuj | edytuj kod]

Po wojnie dowódca Lwowskiego Okręgu Wojskowego (1945–1946) i Taurydzkiego Okręgu Wojskowego (1946 – 1954). 3 sierpnia 1953 ponownie awansowany do stopnia generała armii. Od stycznia 1955 zastępca szefa, a następnie szef Zarządu Gotowości Bojowej Wojsk Lądowych, od sierpnia 1956 szef sztabu Wojsk Lądowych. Od lipca 1962 inspektor wojskowy – doradca w Grupie Inspektorów Wojskowych Ministerstwa Obrony ZSRR. Deputowany do Rady Najwyższej ZSRR od 2. do 6. kadencji.

Zmarł 22 kwietnia 1969 w Moskwie i został pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]