Marta Lempart

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Marta Lempart
Ilustracja
Marta Lempart (2018)
Data i miejsce urodzenia 29 sierpnia 1979
Lwówek Śląski
Zawód, zajęcie prawniczka, działaczka społeczna i polityczna
Miejsce zamieszkania Wrocław
Narodowość polska

Marta Mirosława Lempart (ur. 29 sierpnia 1979 w Lwówku Śląskim) – polska działaczka społeczna i polityczna, inicjatorka i jedna z liderek Ogólnopolskiego Strajku Kobiet[1][2] oraz Międzynarodowego Strajku Kobiet. Organizatorka licznych protestów, m.in. w obronie niezależnego sądownictwa, przeciw pedofilii w polskim Kościele katolickim, w obronie praw osób z niepełnosprawnościami[3].

Wykształcenie i praca zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Z wykształcenia prawniczka[4]. Zdała egzamin urzędniczy w Krajowej Szkole Administracji Publicznej. Kształciła się podyplomowo z zarządzania projektami i uzyskała w tym zakresie certyfikat PRINCE2[5]. W latach 2008–2010 pracowała w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej oraz jako dyrektorka Wydziału Programowania i Realizacji Zadań w Państwowym Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Jest współautorką ustawy o języku migowym i innych przepisów dostosowujących polskie prawo do Konwencji ONZ o prawach osób z niepełnosprawnościami i przepisów UE dotyczących pomocy publicznej na zatrudnianie osób z niepełnosprawnościami[6]. Została wiceprzewodniczącą Towarzystwa Pomocy Głuchoniewidomym[7]. Prowadzi firmę budowlaną[6]. Zajmowała się również zawodowo lobbingiem i legislacją w sektorze pozarządowym[4].

Działalność społeczna[edytuj | edytuj kod]

Po dojściu w 2015 do władzy Prawa i Sprawiedliwości zaangażowała się w protesty Komitetu Obrony Demokracji[2]. Po wpłynięciu do Sejmu projektu zaostrzającego przepisy antyaborcyjne, 25 września 2016, podczas protestu we Wrocławiu, wezwała Polki do ogólnopolskiego strajku 3 października 2016. Inspiracją do pomysłu strajku był islandzki strajk z 1975[2]. Dzień po ogłoszeniu pomysłu, chęć udziału w proteście wyraziło na Facebooku ponad 60 tys. osób[2]. 3 października 2016 kobiety manifestowały na ulicach 150 miast Polski, co miało przekonać PiS do zamrożenia prac nad projektem. Marta Lempart przewodziła marszowi we Wrocławiu. Na fali protestu narodził się Ogólnopolski Strajk Kobiet (OSK)[8], którego Lempart została twarzą i jedną z liderek[1]. Wraz z OSK w kolejnych latach organizowała zarówno protesty w sprawie praw kobiet, jak i przeciw ukrywaniu pedofilii w Kościele katolickim (pod hasłem #BabyShoesRemember), w obronie niezależności sądownictwa czy przeciw nacjonalistycznym marszom i zgromadzeniom.

Nowo powstały ruch kobiecy został zauważony także poza granicami Polski[9], a inspirowane nim aktywistki z innych krajów także rozpoczęły międzynarodową współpracę[1]. Dzięki temu 8 marca 2017 w ponad 50 krajach odbył się Międzynarodowy Strajk Kobiet, którego jedną z inicjatorek i liderek została Marta Lempart. Rok później strajk odbył się już w ponad 70 krajach[10].

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

W wyborach samorządowych 2018 roku OSK zainicjował akcję #DziewczynyDoWyborów, której zadaniem było zachęcanie do kandydowania i wspieranie kandydatek na różne szczeble samorządowej władzy. Cel stanowiło zwiększenie udziału i roli kobiet w lokalnych strukturach samorządowych[11]. Sama Marta Lempart została kandydatką na prezydenta Wrocławia komitetu „Wrocław dla Wszystkich”, który składał się z działaczy lokalnych organizacji społecznych oraz Partii Razem. W wyborach 25 października 2018 zdobyła 6 046 głosów (2.34 %), zajmując 6. miejsce spośród 10. kandydatów na urząd prezydencki[12].

W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2019 roku startowała z listy partii Wiosna z 6. miejsca w okręgu nr 12. Zdobyła 6061 głosów, co było 4. wynikiem komitetu w okręgu nr 12[13].

W działalności publicznej i w kampaniach wyborczych Lempart podkreśla sprawy równościowe kobiet, osób LGBT+, osób z niepełnosprawnościami[3][14].

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Nagrody imienne:

Nagrody dla Ogólnopolskiego Strajku Kobiet:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Aleksandra Suława: Transparenty zamiast goździków. Interia Kobieta, 2017. [dostęp 3 sierpnia 2019].
  2. a b c d Anita Karwowska, Waldemar Paś: Marta Lempart: A dlaczego ma się nie udać?. Wysokie Obcasy, 2018. [dostęp 3 sierpnia 2019].
  3. a b Magdalena Karst-Adamczyk: Marta Lempart o matkach protestujących w Sejmie: Niewidzialne, nie pasują do Polski dla młodych, zdrowych i bogatych. Wysokie Obcasy, 2018. [dostęp 3 sierpnia 2019].
  4. a b Marta Lempart, Rzecznik Praw Obywatelskich, 12 listopada 2018 [dostęp 2019-08-10] (pol.).
  5. Marta Lempart. wnp.pl. [dostęp 2019-10-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (17 października 2019)].
  6. a b Alfabet Buntu - Marta Lempart, Archiwum Osiatyńskiego [dostęp 2019-08-10] (pol.).
  7. Magdalena Kozioł: 13 bohaterów demonstracji we Wrocławiu. To im Frasyniuk przekazał pałeczkę. wroclaw.wyborcza.pl, 26 lipca 2017. [dostęp 2019-10-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (17 października 2019)].
  8. O nas. Ogólnopolski Strajk Kobiet, 2017. [dostęp 3 sierpnia 2019].
  9. Irma Allen: Solidarity according to Polish women in 2017 (ang.). Eurozine, 2017. [dostęp 3 sierpnia 2019].
  10. Międzynarodowy Strajk Kobiet 8 Marca. Ogólnopolski Strajk Kobiet, 2017. [dostęp 3 sierpnia 2019].
  11. #DziewczynyDoWyborów. Ogólnopolski Strajk Kobiet, 2018. [dostęp 3 sierpnia 2019].
  12. Wybory samorządowe 2018. wybory2018.pkw.gov.pl, 2018. [dostęp 3 sierpnia 2019].
  13. Wybory do Parlamentu Europejskiego 2019. wybory.gov.pl, 2019. [dostęp 3 sierpnia 2019].
  14. Marta Lempart: Co zrobić, aby wygrać protest w Sejmie - piszą Hamer i Lempart. Gazeta Wyborcza, 2018. [dostęp 3 sierpnia 2019].
  15. Lista laureatów od 1990. Fundacj1 Polcul im. Jerzego Bonieckiego, 2019. [dostęp 3 sierpnia 2019].
  16. Dorota Wodecka, Marta Lempart: Sprawiam wrażenie silnej. Ale czy silnych należy przewracać i skakać po nich, by sprawdzić, czy przeżyją?, www.wysokieobcasy.pl, 8 lipca 2017 [dostęp 2019-08-10].
  17. European Citizenship Awards: this year’s laureates are…. European Civic Forum, 2017. [dostęp 3 sierpnia 2019].
  18. Strajk Kobiet laureatkami nagrody Człowieka Roku Gazety Wyborczej!. Ogólnopolski Strajk Kobiet, 2017. [dostęp 3 sierpnia 2019].
  19. 2016 – Czarny Protest/Ogólnopolski Strajk Kobiet. Nagroda Radia TOK FM im. Anny Laszuk, 2017. [dostęp 3 sierpnia 2019].