Mary Flora Bell

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy małoletniej morderczyni. Zobacz też: inne osoby, o tym imieniu i nazwisku.

Mary Flora Bell (ur. 26 maja 1957 w Newcastle upon Tyne) – brytyjska nieletnia morderczyni. W grudniu 1968 uznana za winną zabicia czteroletniego Martina Browna i trzyletniego Briana Howe. W chwilach popełniania zbrodni miała 11 lat.

Dzieciństwo[edytuj kod]

Matka Mary, Betty, była prostytutką, często nieobecną w domu, gdyż pracowała w Glasgow. Zaszła w ciążę w wieku 16 lat. Jej pierwszym dzieckiem była Mary. Ojcostwa nie ustalono, ale Betty wierzyła, że był to Billy Bell – notoryczny przestępca m.in. zatrzymany za napad z bronią w ręku. Poślubił ją jakiś czas po urodzeniu dziewczynki. Niektórzy członkowie rodziny zapewniają, że Betty próbowała przynajmniej jeden raz zabić córkę i stworzyć pozory, by wyglądało to na wypadek. Sama dziewczynka utrzymywała, że matka zmuszała ją do nierządu od piątego roku życia.

Bell dorastała w Scotswood na terenie Newcastle upon Tyne – biednej dzielnicy o wysokiej przestępczości. Jej drobne wykroczenia, obejmujące kradzieże, bicie innych dzieci w szkole i akty wandalizmu, nie zwróciły uwagi otoczenia.

Morderstwa i śledztwo[edytuj kod]

25 maja 1968 Bell udusiła czteroletniego Martina Browna, najprawdopodobniej bez udziału osób trzecich. Po tym morderstwie razem z trzynastoletnią przyjaciółką, Normą Bell (nie były spokrewnione), zdemolowały żłobek dziecięcy w Scotswood, w którym zostawiły kartkę z napisem, że zostawił ją morderca, który zamierza jeszcze powrócić. Policja Newcastle zignorowała ten fakt, uznając za żart typowy dla mieszkańców tego regionu.

31 lipca zgłoszono zaginięcie trzyletniego Briana Howe. Policja znalazła jego zwłoki o godzinie 23:10. Były przykryte trawą i chwastami. Chłopiec został uduszony. W pobliżu znajdowała się para rozbitych nożyc i pukiel włosów. Zwłoki dziecka miały ślady cięcia na udach i okaleczone genitalia. Policja stwierdziła ponadto, że morderca musiał wrócić na miejsce zdarzenia już po uduszeniu ofiary – okaleczenia zostały dokonane później.

Wśród dzieci przesłuchiwanych w związku z rozpoczętym śledztwem była Mary Bell i Norma Bell. Oficerowie śledczy zainteresowali się w końcu również tajemniczą śmiercią Martina Browna.

Uwięzienie i proces[edytuj kod]

Mary i Norma zostały aresztowane i umieszczone na posterunku policji Newcastle West.

Prokurator Rudolph Lyons od początku sugerował powiązanie dwóch morderstw, wskazując na podobne postępowanie wobec rodzin ofiar: niestosowne zachowanie podczas pogrzebów, nękanie pytaniami i kartka w dziecięcym pokoju. Był to jedyny dowód przeciw Normie, gdyż rozpoznano jej pismo. Dowodami winy Mary były szare włókna z jej sukienki na ubraniach chłopców, zaś na butach Briana znaleziono bordowe nitki ze spódnicy Normy.

17 grudnia 1968 Mary Bell została uznana za winną, jednak nie morderstwa, a jedynie spowodowania śmierci z uwagi na fakt, że działała w warunkach ograniczonej poczytalności. Sąd oparł się o badania psychiatryczne, które wykazały klasyczne symptomy psychopatii. Wyrok brzmiał: uwięzić na życzenie Jej Królewskiej Mości. Należy to rozumieć jako więzienie na czas nieokreślony, rodzaj środka zabezpieczającego. Norma Bell została uniewinniona. Nie było pewności, jak Mary ma odbyć karę. Nie istniała możliwość umieszczenia jej w więzieniu, szpitale psychiatryczne nie były przystosowane, a w przytułku dla sierot stanowiłaby zagrożenie. Umieszczono ją w nowo powstałym Red Bank – odpowiedniku polskiego zakładu poprawczego dla chłopców. Była tam jedyną dziewczynką.

Po procesie prasa brytyjska, a także niemiecki magazyn "Stern" poświęciły Mary wiele stron. Jej matka wiele razy za pieniądze opowiadała wątpliwej wiarygodności historie oraz przedstawiała krótkie pamiętniki, które rzekomo napisała córka. Ponownie zrobiło się o niej głośno we wrześniu 1979, gdy na krótko uciekła z otwartego zakładu.

Na wolności[edytuj kod]

Mary Bell wyszła na wolność 14 maja 1980 w wieku 23 lat. Przyznano jej nową tożsamość, by mogła rozpocząć nowe życie ze swoją córką (ur. 1984). Córka nie wiedziała nic o przeszłości swej matki, dopóki miejsce ich pobytu nie zostało wykryte przez dziennikarzy. Władze starały się zachować anonimowość dziecka aż do osiągnięcia przez nie pełnoletności. 21 maja 2003 brytyjski sąd najwyższy przyznał im dożywotnią ochronę.

Mary Bell jest tematem dwóch książek Gitty Sereny:

  • The Case of Mary Bell (Przypadek Mary Bell) – wydana w 1972 opisuje morderstwa,
  • Cries Unheard: the Story of Mary Bell (Nieusłyszany krzyk: Historia Mary Bell) – wydana w 1998 w Londynie biografia oparta przede wszystkim na wywiadach z Mary, jej krewnymi, przyjaciółmi i specjalistami resocjalizacji, którzy znali ją podczas pobytu i po wyjściu z więzienia. Była to pierwsza szczegółowa relacja wykorzystywania seksualnego dziecka przez matkę i jej klientów.

Publikacja Nieusłyszanego krzyku... była szeroko komentowana przez tabloidy i wzbudzała liczne kontrowersje, także z tego powodu, że Mary otrzymała pieniądze za udział w przygotowaniu książki. Rząd Tony'ego Blaira szukał prawnych środków, by uniemożliwić wydanie książki – uznano za nieetyczne czerpanie przez przestępcę profitów z dokonanej zbrodni. W roku 1999, podczas debaty w Izbie Lordów, konserwatywny lord John Wakeham stwierdził, że książka została napisana, by zaspokoić niezdrową ludzką potrzebę sensacji.

Zobacz też[edytuj kod]

Bibliografia[edytuj kod]