Mary Jane Kelly

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mary Jane Kelly
Ilustracja
Portret Mary Jane Kelly (The Penny Illustrated Paper, 24 listopada 1888.)
Data i miejsce urodzenia

Ok. 1863
Limerick?

Data i miejsce śmierci

9 listopada 1888
Londyn

Przyczyna śmierci

zabójstwo

Zawód, zajęcie

prostytucja

Narodowość

brytyjska

Mary Jane Kelly, alias Marie Jeannette Kelly, Ginger, Fair Emma, Dark Mary, Black Mary (ur. 1863, zm. 9 listopada 1888) – piąta i ostatnia z "kanonicznych" ofiar Kuby Rozpruwacza.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się prawdopodobnie w Limerick, w Irlandii, skąd rodzina Kellych szybko wyprowadziła się do Walii, osiadając w miejscowości Carmarthenshire lub Caernarvonshire. W wieku około szesnastu lat Mary poślubiła górnika nazwiskiem Davis bądź Davies. Dwa czy trzy lata później jej mąż miał zginąć w wybuchu, jaki miał miejsce w kopalni, nie jest to jednak w pełni potwierdzone.

W 1884 roku Mary przybyła do Londynu, gdzie znalazła pracę w domu publicznym na East Endzie. Po jakimś czasie Kelly zakochała się w jednym ze swych klientów i uciekła z nim do Francji. Romans jednak szybko się zakończył i kilka tygodni później Mary wróciła do Londynu. Wiązała się kilkakrotnie z różnymi mężczyznami, między innymi z niejakim Morganstonem oraz z tynkarzem z Bethnal Green, Joe Flemmingiem, w międzyczasie utrzymując się z prostytucji.

Między rokiem 1885 i 1886 (bądź 1887) Mary zamieszkiwała w domu pani Carthy na Breezer's Hill, Pennington Street. Zgodnie z opowieścią siostry pani Carthy Mary popiwszy sobie stawała się kłótliwa i agresywna, na trzeźwo jednak była "jedną z najprzyzwoitszych i najmilszych dziewcząt, jakie mógłbyś spotkać". Kelly opuściła panią Carthy, związawszy się z pewnym murarzem, którym był najprawdopodobniej wspomniany wcześniej Joe Flemming.

Fasada Miller's Court

W roku 1887, zerwawszy prawdopodobnie z Flemmingiem, mieszkała w Cooley's Lodging House na Thrawl Street. Wtedy poznała Joe Barnetta, handlującego rybami na targu w Billingsgate. Początkowo para zamieszkała na George Street, potem przeprowadzili się na Little Paternoster Row, potem na Dorset Street, stamtąd na Brick Lane, by z początkiem 1888 roku wynająć pokoik na Miller's Court 13 od niejakiego Johna McCarthy. Niedługo później Joe stracił pracę, a ponieważ zaczęli zalegać z czynszem, Mary wróciła do prostytucji.

30 października między kochankami wybuchła kłótnia, albowiem od kilku dni w ciasnym pokoiku na Miller's Court gościła bezdomna prostytutka, znajoma Mary. To wyczerpało cierpliwość Joego, który wyprowadził się do przytułku na New Street, Bishopsgate. 8 listopada Barnett odwiedził Mary, przepraszając, że nie może dać jej żadnych pieniędzy, wciąż pozostawał bowiem bezrobotny. Wtedy widział Mary po raz ostatni.

Śmierć[edytuj | edytuj kod]

13 Miller's Court jednopokojowe mieszkanie M. Kelly
Zewnątrz
Wewnątrz

Mary Ann Cox zeznała, że w noc śmierci Kelly widziała ją około 23:45 w towarzystwie niechlujnie ubranego, około trzydziestopięcioletniego wąsatego mężczyzny[1]. Catherine Pickett, sąsiadka Mary, około pierwszej nad ranem słyszała śpiew Kelly dochodzący z jej pokoju. Robotnik George Hutchinson twierdził, że w okolicach drugiej nad ranem spotkał Kelly w towarzystwie elegancko ubranego, mniej więcej trzydziestopięcioletniego mężczyzny[2].

Mary Ann Cox, wracając do domu około 3:00, przechodziła obok mieszkania Kelly. Nie słyszała jednak żadnych dźwięków z niego dochodzących, ponadto według jej relacji nie paliło się tam światło[1]. Około czwartej nad ranem sąsiadka zamordowanej, Elizabeth Prater, oraz przebywająca w okolicy mieszkania Kelly Sarah Lewis wraz z przyjaciółkami usłyszały słaby okrzyk Och, morderstwo, był on jednak tak powszechny w znanej z przestępczości dzielnicy Whitechapel, że nie zwróciły na niego uwagi[1].

9 listopada John McCarthy wysłał swego pomocnika, Thomasa Bowyera, na Miller's Court każąc mu pobrać od Mary zaległy czynsz. Około 10:45 nad ranem Bowyer zapukał do drzwi pokoiku Kelly. Ponieważ odpowiedziała mu cisza, a pokój był zamknięty, Thomas zajrzał przez okno. Przerażony tym, co zobaczył, sprowadził swego pryncypała, któremu starczył jeden rzut oka do wnętrza mieszkania Mary, by podjąć decyzję o niezwłocznym sprowadzeniu policji. Na miejsce przybyli, napotkani przez Bowyera na Commercial Street, inspektor Walter Beck i detektyw Walter Dew. Piętnaście minut po jedenastej na miejsce przybył dr George Bagster Philips, policyjny lekarz, zaś kwadrans później zjawił się inspektor Abberline.

Zdjęcia policyjne zwłok Mary Kelly z miejsca zbrodni

Pokój otwarto siłą. W środku zszokowani policjanci ujrzeli potwornie okaleczone ciało Kelly leżące na łóżku, z twarzą zwróconą w ich kierunku. Morderca poderżnął jej gardło, usunął skórę i mięśnie z powierzchni brzucha, jak również ud, układając płaty odciętego ciała na stole przy łóżku. Obciął piersi i wyjął wszystkie wnętrzności, rozmieszczając je na łóżku dookoła zwłok i pod jej głową, oraz zmasakrował twarz zamieniając ją w trudną do rozpoznania masę krwawej tkanki. Serca Mary nigdy nie odnaleziono, przypuszcza się, że morderca zabrał je jako swego rodzaju trofeum lub spalił w kominku, gdzie znaleziono ślady dużego ognia.

Niektórzy świadkowie zeznawali, że widzieli Kelly żywą około 8:30 i 10:00 rano, to znaczy kilka godzin po prawdopodobnej godzinie jej śmierci, i byli pewni, że się nie pomylili[1].

Karta zgonu M. Kelly

Mary Kelly została pochowana na St Patrick's Roman Catholic Cemetery w Leytonstone.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Mary Jane Kelly Casebook: Jack the Ripper
  2. Cook, Jack the Ripper, s. 176

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Philip Sugden "The complete history of Jack the Ripper, Robinson Publishing Ltd. 2002
  • Cook, Andrew (2009). Jack the Ripper. Stroud, Gloucestershire: Amberley Publishing. ISBN 978-1-84868-327-3

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]