Mary Joe Fernández

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mary Joe Fernández
Mary Joe Fernández
Mary Joe Fernández, US Open 2010
Państwo  Stany Zjednoczone
Miejsce zamieszkania Miami
Data i miejsce urodzenia 19 sierpnia 1971
Dominikana
Wzrost 175 cm
Gra praworęczna
Status profesjonalny 1986
Zakończenie kariery 2000
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 7
Najwyżej w rankingu 4 (22 października 1990)
Australian Open F (1990, 1992)
Roland Garros F (1993)
Wimbledon SF (1991)
US Open SF (1990, 1992)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 17 WTA, 2 ITF
Najwyżej w rankingu 4 (18 lutego 1991)
Australian Open W (1991)
Roland Garros W (1996)
Wimbledon SF (1991, 1993)
US Open F (1989)
Olympic rings with white rims.svg
Tenis ziemny
Bronze medal with cup.svg brąz
Barcelona 1992 singel
Gold medal with cup.svg złoto
Barcelona 1992 debel
Gold medal with cup.svg złoto
Atlanta 1996 debel

Mary Joe Fernández, zamężna Godsick (ur. 19 sierpnia 1971 w Santo Domingo) - amerykańska tenisistka, występująca na światowych kortach od 1986 do 2000 roku, finalistka Australian Open 1990, Australian Open 1992 i French Open 1993 w grze pojedynczej, mistrzyni Australian Open 1991 i French Open 1996 w grze podwójnej, triumfatorka Mistrzostw WTA 1996 w grze podwójnej, klasyfikowana w rankingu WTA na 4. miejscu w grze pojedynczej (1990) i na 4. miejscu w grze podwójnej (1991), brązowa medalistka letnich igrzysk olimpijskich w grze pojedynczej (1992), dwukrotna mistrzyni olimpijska w grze podwójnej (1992, 1996), zdobywczyni Pucharu Federacji 1996 wraz z drużyną Stanów Zjednoczonych, reprezentantka Stanów Zjednoczonych w Pucharze Hopmana. Tenisistka praworęczna z oburęcznym backhandem. Od 2008 kapitan reprezentacji Stanów Zjednoczonych w Pucharze Federacji.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Praworęczna reprezentantka USA, z bekhendem oburęcznym, pochodzi z rodziny wielonarodowej - ojciec (prawnik) urodził się w Hiszpanii, matka (agentka handlu nieruchomości) jest Kubanką. Fernández ma za sobą udaną karierę juniorską, z kilkoma krajowymi tytułami mistrzowskimi oraz czterema zwycięstwami w prestiżowym turnieju Orange Bowl, nazywanym nieoficjalnymi mistrzostwami świata juniorów. W 1985 jako 14-latka stała się najmłodszą zawodniczką w historii turnieju US Open, która przeszła rundę w turnieju głównym (osiem dni po czternastych urodzinach pokonała Sarę Gomer). Rok później przyjęła status tenisistki zawodowej.

Pierwsze zwycięstwo turniejowe w dorosłym tenisie odniosła w 1990, wygrywając turniej w Tokio; w drodze do końcowego sukcesu pokonała m.in. Helenę Sukovą, Manuelę Maleewą i Amy Frazier. Kilka miesięcy później wygrała turniej halowy w Filderstadt (zarówno w singlu, jak i deblu). Również w 1990 po raz pierwszy dotarła do finału turnieju wielkoszlemowego w grze pojedynczej; w Australian Open w decydującym meczu nie sprostała Niemce Steffi Graf (3:6, 4:6). Sezon 1990 zakończyła na 4. miejscu w rankingu światowym, co stanowiło jej najwyższe miejsce w karierze. Po raz drugi była w finale Australian Open w 1992, tym razem ulegając w decydującym meczu Monice Seles (2:6, 3:6). Również w Australian Open, ale w 1991, zaliczyła pierwsze wielkoszlemowe zwycięstwo, sięgając po tytuł w deblu w parze z Patty Fendick.

Szczególne miejsce w karierze Fernández zajmuje turniej French Open w 1993. Nie tylko osiągnęła trzeci finał singlowy w Wielkim Szlemie (tym razem przegrywając z Graf w trzech setach), ale przede wszystkim zapisała się w pamięci kibiców niezwykłym odwróceniem losów spotkania w ćwierćfinale; jej przeciwniczka Argentynka Gabriela Sabatini nie wykorzystała prowadzenia 6:1, 5:1 i pięciu piłek meczowych, by ostatecznie przegrać 1:6, 7:6, 10:8. W półfinale Fernández pokonała wyżej notowaną Hiszpankę Arantxę Sánchez Vicario.

W ciągu kariery wygrała siedem turniejów zawodowych w singlu, m.in. dwukrotnie duży turniej w Indian Wells. Odniosła wiele zwycięstw nad wysoko notowanymi rywalkami, m.in. Janą Novotną, Mary Pierce, Conchitą Martínez, Sereną Williams, Amandą Coetzer. Jeden raz pokonała Seles, nie udało się jej natomiast nigdy wygrać z Graf (17 porażek) i Navraátilovą (8 porażek). Wystąpiła w siedmiu edycjach turnieju Masters (WTA Tour Championships) w grze pojedynczej (półfinalistka w 1990), poza finałami wielkoszlemowymi zaliczyła sześć półfinałów (ostatni w Australian Open w 1997), dochodząc co najmniej do półfinału w każdym z czterech turniejów (w 1991 na Wimbledonie).

Jako deblistka wygrała łącznie dziewiętnaście turniejów, osiągając ponadto dwadzieścia cztery finały. Wraz z Lindsay Davenport otrzymała tytuł mistrzyni świata Międzynarodowej Federacji Tenisowej (ITF) w 1996, dzięki wygranej w t.r. French Open oraz trzech innych turniejów (w tym Masters) i finałowi w Australian Open. Wystąpiła w trzech turniejach Masters deblistek.

Ma na koncie także sukcesy jako reprezentantka USA. Startowała dwukrotnie w igrzyskach olimpijskich, zarówno w Barcelonie (1992), jak i Atlancie (1996) sięgając po złoto w deblu, w parze z Gigi Fernández (zbieżność nazwisk przypadkowa). W 1992 była także brązową medalistką w grze pojedynczej; w 1996 początkowo miała startować tylko w deblu, ale po wycofaniu się kilku rywalek została dopuszczona także do turnieju singlowego i dotarła aż do półfinału; walkę o brąz przegrała z Czeszką Novotną. Poza olimpiadami broniła barw USA w Pucharze Federacji (1991, 1994-1999), przyczyniając się do zdobycia trofeum w 1996.

Ostatnie zwycięstwa turniejowe odniosła w 1997, zarówno w grze pojedynczej (German Open w Berlinie, pokonała m.in. Novotną, Pierce i Kurnikową), jak i deblu (Madryt, z Sánchez Vicario). Kontynuowała karierę jeszcze przez dwa lata, ale po odniesieniu poważnej kontuzji w 1999 zdecydowała się na przejście na sportową emeryturę rok później. Zajmuje się m.in. komentowaniem tenisa w telewizji. W sierpniu 1997 wyszła za mąż (za Bobby'ego Bancka).

Finały wielkoszlemowe[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza (3)[edytuj | edytuj kod]

Rok Turniej Przeciwniczka w finale Wynik w finale
1990 Australian Open Niemcy Steffi Graf 3-6, 4-6
1992 Australian Open Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Monica Seles 2-6, 3-6
1993 French Open Niemcy Steffi Graf 6-4, 2-6, 4-6

Gra podwójna (7)[edytuj | edytuj kod]

Rok Turniej Partner Przeciwnik Wynik
1989 US Open Stany Zjednoczone Pam Shriver Australia Hana Mandlíková
Stany Zjednoczone Martina Navratilova
7-5, 4-6, 4-6
1990 Australian Open Stany Zjednoczone Patty Fendick Czechosłowacja Jana Novotná
Czechosłowacja Helena Suková
6-7, 6-7
1991 Australian Open Stany Zjednoczone Patty Fendick Stany Zjednoczone Gigi Fernández
Czechosłowacja Jana Novotná
7–6(4), 6–1
1992 Australian Open Stany Zjednoczone Zina Garrison Hiszpania Arantxa Sánchez Vicario
Czechosłowacja Helena Suková
4-6, 6-7
1996 Australian Open Stany Zjednoczone Lindsay Davenport Stany Zjednoczone Chanda Rubin
Hiszpania Arantxa Sánchez Vicario
5-7, 6-2, 4-6
1996 French Open Stany Zjednoczone Lindsay Davenport Stany Zjednoczone Gigi Fernández
Białoruś Natasha Zvereva
6–2, 6–1
1997 French Open Stany Zjednoczone Lisa Raymond Stany Zjednoczone Gigi Fernández
Białoruś Natasha Zvereva
2-6, 3-6
  • Na grubo zaznaczone zwycięstwo w finale

Wygrane turnieje[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

  • 1990 Tokio, Filderstadt
  • 1993 Indian Wells
  • 1994 Strasburg
  • 1995 Indian Wells, Brighton
  • 1997 Berlin (German Open)

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

  • 1989 Dallas
  • 1990 Tokio, Filderstadt
  • 1991 Australian Open, Miami, Tokio
  • 1992 Tokio, Igrzyska Olimpijskie w Barcelonie
  • 1993 European Open
  • 1995 Delray Beach, Strasburg, Tokio
  • 1996 French Open, Masters, Sydney, Oakland, Igrzyska Olimpijskie w Atlancie
  • 1997 Hilton Head, Madryt

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]