Przejdź do zawartości

Marynarka Wojenna Republiki Korei

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Marynarka Wojenna Republiki Korei
Godło
Państwo

 Korea Południowa

Data utworzenia

1945

Bandera

Multimedia w Wikimedia Commons

Marynarka Wojenna Republiki Korei (kor.: 대한민국 해군, ang. Republic of Korea Navy, w skrócie ROK Navy) – marynarka wojenna Republiki Korei (Korei Południowej), część sił zbrojnych tego państwa.

Marynarka Republiki Korei została utworzona po II wojnie światowej i od tego czasu dynamicznie się rozwija pod względem liczebnym i jakościowym. Stanowi jedną z najnowocześniejszych marynarek państw Azji Wschodniej. Od lat 80. XX wieku oparta jest prawie w całości o nowoczesne okręty projektowane i budowane w Korei. W 2015 roku liczyła 13 pełnomorskich okrętów podwodnych, 12 niszczycieli rakietowych, 11 fregat i jeden uniwersalny okręt desantowy oraz 41 tysięcy stałego personelu.

Historia

[edytuj | edytuj kod]
 Osobny artykuł: Historia marynarki Korei.

Na terenie Korei istniały przed XX wiekiem państwa historyczne, które z uwagi na położenie kraju rozwijały siły morskie przynajmniej od średniowiecza.

XX wiek

[edytuj | edytuj kod]
Pierwszy okręt bojowy „Pak Tu San” z 1950 roku

Dwa współczesne państwa koreańskie, w tym Republika Korei (Korea Południowa), powstały dopiero w 1945 roku, po wyzwoleniu spod okupacji Japonii po zakończeniu II wojny światoweju[1]. W lipcu 1949 roku Korea Południowa została opuszczona przez amerykańskie wojska okupacyjne[2]. Wkrótce po powstaniu, Republika Korei przystąpiła do organizacji marynarki wojennej w oparciu o przekazywane przez USA okręty z demobilu amerykańskiego oraz małe jednostki pochodzące z byłej marynarki japońskiej[1]. W pierwszej kolejności otrzymała ona kilka amerykańskich trałowców przybrzeżnych typu YMS i 10 japońskich przybrzeżnych stawiaczy min[2][3]. We wrześniu 1949 roku liczyła ona 7500 osób personelu i nominalnie około 34 niewielkich okrętów, ale część z amerykańskich dostaw nie została jeszcze dostarczona[1]. Na początku 1950 roku marynarka otrzymała jeszcze zakupiony ścigacz okrętów podwodnych typu PC(inne języki) „Pak Tu San”[2].

25 czerwca 1950 roku na skutek ataku Korei Północnej na Koreę Południową wybuchła wojna koreańska, której aktywna faza została zakończona zawieszeniem broni 27 lipca 1953 roku, i w której bezpośredni udział w działaniach zbrojnych po stronie południowokoreańskiej brały okręty państw sprzymierzonych pod egidą ONZ[1]. Po wybuchu wojny marynarka południowokoreańska otrzymała dalsze okręty, w tym cztery fregaty typu Tacoma wypożyczone od USA, będące jej pierwszymi większymi okrętami[3][a]. Ponadto marynarka otrzymała do 1953 roku cztery dalsze ścigacze okrętów podwodnych typu PC, cztery kutry torpedowe typu PT, siedem patrolowców typu PCS i dalsze trałowce typu YMS, pierwsze pięć okrętów desantowych typu LST(inne języki) i cztery kanonierki wsparcia desantu typu LSSL(inne języki)[2][3]. Kilka mniejszych okrętów zatonęło podczas wojny na minach północnokoreańskich[2]. Po zawarciu zawieszenia broni utrzymywał się stan wrogości między oboma państwami, podczas którego dochodziło do incydentów zbrojnych, toteż marynarka południowokoreańska była dalej rozwijana. Oprócz tego w lipcu 1954 roku przy pomocy marynarki Korea Południowa zajęła od Japonii sporne wyspy Takeshima[1].

Niszczyciel „Chung Mu” typu Fletcher ok. 1966

W drugiej połowie lat 50. Korea Południowa otrzymała dwa amerykańskie niszczyciele eskortowe budowy wojennej typu Cannon i dalsze liczne okręty desantowe typów: LST (ogółem 22) i LSM (12) oraz patrolowce[3]. Skok jakościowy nastąpił w 1963 roku, kiedy Korea wypożyczyła od USA dwa pierwsze niszczyciele typu Fletcher i niszczyciel eskortowy typu Rudderow, również budowy wojennej, a w 1968 roku trzeci niszczyciel typu Fletcher[3]. Marynarka otrzymywała w tej dekadzie też inne mniejsze okręty, w tym nowo budowane amerykańskie trałowce typu Bluebird (8), szybkie transportowce typu APD (6) i patrolowce[3].

W latach 70. marynarka podlegała dalszemu rozwojowi. Począwszy od 1972 roku Korea otrzymała od USA siedem niszczycieli typu Gearing i dwa typu Allen M. Sumner – wszystkie budowy wojennej, ale zmodernizowane według programu FRAM, wyposażone w śmigłowiec pokładowy (typ Gearing)[3]. Od 1979 roku niszczyciele były uzbrajane w pociski rakietowe woda-woda Harpoon[4]. Marynarka otrzymała też w tej dekadzie dziewięć kutrów rakietowych typu Pae Ku, najpierw budowy amerykańskiej, a następnie koreańskiej, oraz nowe patrolowce[3]. W tej dekadzie wycofano część starszych okrętów, a część z wypożyczonych została odkupiona przez Koreę[3]. Od 1973 roku w strukturze marynarki znalazła się także piechota morska[5]. W 1975 roku marynarka liczyła ok. 20 tysięcy personelu, plus ok. 20 tysięcy żołnierzy piechoty morskiej[6].

Fregata „Kyong Buk” typu Ulsan

W pierwszej połowie lat 80. główną siłą marynarki pozostawało 11 zmodernizowanych niszczycieli z końca II wojny światowej[5]. Dekada lat 80. przyniosła dynamiczny rozwój ilościowy połączony z unowocześnieniem, kiedy w związku z rozwojem gospodarczym i technologicznym kraju marynarka Korei Południowej zaczęła otrzymywać nowe okręty projektowane i budowane we własnych stoczniach. Dzięki temu marynarka Korei stała się jedną z najbardziej zaawansowanych marynarek krajów Azji[1]. Przede wszystkim była to budowana od początku dekady seria dziewięciu niewielkich fregat typu Ulsan, uzupełniona przez cztery korwety typu Dong Hae(inne języki), a następnie 24 korwety typu Po Hang(inne języki)[3][7]. Budowano też nowe szybkie patrolowce typu Chamsuri (Sea Dolphin/Wildcat), przeznaczone do zwalczania północnokoreańskich prób infiltracji wybrzeża, których ostatecznie powstało aż 101[8]. Od 1983 roku Korea Południowa wprowadziła na uzbrojenie pierwsze miniaturowe okręty podwodne, których łącznie zbudowano 11 (dwóch typów)[4]. W 1986 roku marynarka została przeorganizowana w trzy floty, dla wschodniego, zachodniego i południowego wybrzeża (1, 2 i 3), z dowództwem w Jinhae[4]. W listopadzie 1987 roku Korpus Piechoty Morskiej został ponownie oddzielony od marynarki[4].

Na przełomie 1991 i 1992 roku koreańskie okręty w postaci dwóch fregat typu Ulsan po raz pierwszy odwiedziły w rejsie szkolnym wody europejskie[9]. Od 1993 roku marynarka wprowadziła na uzbrojenie pierwsze pełnomorskie okręty podwodne typu Chang Bongo, budowane na licencji w Korei według projektu niemieckiego (Typu 209/1200), w łącznej liczbie 9[10]. W latach 90. wprowadzono też sześć pierwszych w marynarce niszczycieli min typu Swallow (pierwszy już w 1986 roku) oraz cztery nowe okręty desantowe typu Alligator; wszystkie budowane w Korei[11]. Od 1998 roku natomiast weszły do służby trzy nowoczesne niszczyciele rakietowe typu KDX-I, zaprojektowane w Korei, będące pierwszymi okrętami marynarki z pociskami przeciwlotniczymi (Sea Sparrow)[9]. W 1996 roku marynarka liczyła 34 tysięcy stałego personelu plus 26 tysięcy żołnierzy piechoty morskiej, a nadto służyło w nich 19 tysięcy poborowych[4].

XXI wiek

[edytuj | edytuj kod]
Uniwersalny okręt desantowy „Dokdo”
Niszczyciel „Sejongdaewang” typu KDX-III

Od początku XXI wieku marynarka Republiki Korei wykonała kolejny skok technologiczny, wprowadzając na wyposażenie coraz nowocześniejsze i bardziej zaawansowane okręty, przeważnie własnej konstrukcji, z najnowszymi systemami uzbrojenia i wyposażenia elektronicznego produkcji zachodniej i częściowo własnej. Od 2003 roku weszło do służby sześć niszczycieli rakietowych typu KDX-II, z pociskami przeciwlotniczymi średniego zasięgu SM-2 MR[12]. Ostatnie stare niszczyciele amerykańskie pozostały w służbie do pierwszych lat XXI wieku[7]. Zagrożenie ze strony północnokoreańskich rakiet balistycznych spowodowało budowę wielkich niszczycieli typu KDX-III (Sejong the Great) z amerykańskim systemem kierowania walką Aegis, służących także do obrony przeciw rakietom balistycznym (BMD), których pierwsze trzy weszły do służby w latach 2008–2012, a kolejny w 2024 roku[12][13]. Od 2007 roku zaczęły wchodzić do służby także pierwsze z dziewięciu nowoczesnych okrętów podwodnych typu KSS-II (Sohn Wonyil) z systemem napędowym AIP, projektu niemieckiego (Typ 214)[10]. W tym samym roku do służby wszedł pierwszy koreański uniwersalny okręt desantowy „Dokdo”, z płaskim pokładem lotniczym dla śmigłowców, własnej konstrukcji, stając się największym okrętem w historii marynarki Korei[11]. Z powodów budżetowych, dopiero po kilkunastu latach dołączył drugi okręt tego typu „Marado”[13]. Wyjątkiem od zasady budowy okrętów we własnych stoczniach stał się zakup trzech rosyjskich poduszkowców desantowych projektu 12061 (Murena E), dostarczonych w latach 2005–2006[11].

26 marca 2010 roku doszło do incydentu w postaci zatopienia korwety „Cheonan”, najprawdopodobniej przez północnokoreański miniaturowy okręt podwodny[8]. W 2015 roku liczebność stałego personelu marynarki wzrosła do 41 tysięcy plus 27 tysięcy piechoty morskiej i 19 tysięcy poborowych[14].

W 2013 roku do służby zaczęły wchodzić nowe fregaty rakietowe typu Incheon, w liczbie sześciu sztuk, mające zastąpić starsze korwety[11][13]. Od 2014 roku natomiast wchodziły do służby nowe okręty desantowe typu LTS-2[11]. Opracowano następnie w Korei nowy własny typ uderzeniowego okrętu podwodnego z napędem AIP typu Dosan Ahn Changho (KSS-III), wchodzący do służby od 2022 roku, przenoszący pociski balistyczne (Hyunmoo) (przewiduje się budowę dziewięciu)[10][13]. W tym czasie też, oprócz słabej i nienowoczesnej marynarki Korei Północnej, zaczęto dostrzegać potencjalne zagrożenie ze strony ekspansywnych Chin[13]. W latach 20. Korea Południowa sformułowała plany budowy lotniskowca dla samolotów krótkiego i pionowego startu i lądowania F-35B[13].

Numery burtowe

[edytuj | edytuj kod]

Marynarka Korei Południowej używa systemu przeważnie trzycyfrowych numerów burtowych, w których pierwsza cyfra oznacza klasę okrętu (np. 0 – okręty podwodne, 9 – niszczyciele, 8 – fregaty)[14]. Numery kończące się na 0 lub 4 nie są używane, uważane za pechowe[4].

Uwagi

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Łącznie Korea Południowa posiadała pięć fregat typu Tacoma – jedna została uszkodzona w kolizji i została zamieniona w 1952 roku na inną (Conway’s All the world’s fighting ships 1947–1995 1995 ↓, s. 246).

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ a b c d e f Conway’s All the world’s fighting ships 1947–1995 1995 ↓, s. 245
  2. ↑ a b c d e Jane’s Fighting Ships 1953-54 ↓, s. 252
  3. ↑ a b c d e f g h i j Conway’s All the world’s fighting ships 1947–1995 1995 ↓, s. 245-250
  4. ↑ a b c d e f Jane’s Fighting Ships 1996–97 ↓, s. 402-403.
  5. ↑ a b Jane’s Fighting Ships 1986-87 ↓, s. 331.
  6. ↑ Jane’s Fighting Ships 1975-76 ↓, s. 227.
  7. ↑ a b Jane’s Fighting Ships 2002–2003 ↓, s. 420-421.
  8. ↑ a b Jane’s Fighting Ships 2015–2016 ↓, s. 485-486.
  9. ↑ a b Jane’s Fighting Ships 2015–2016 ↓, s. 481-482.
  10. ↑ a b c Jane’s Fighting Ships 2015–2016 ↓, s. 477-478.
  11. ↑ a b c d e Jane’s Fighting Ships 2015–2016 ↓, s. 487-488.
  12. ↑ a b Jane’s Fighting Ships 2015–2016 ↓, s. 479-480.
  13. ↑ a b c d e f Sławomir Lipiecki: Lotniskowcowe ambicje Korei Południowej. magnum-x.pl, 2021. [dostęp 2025-11-19].
  14. ↑ a b Jane’s Fighting Ships 2015–2016 ↓, s. 476-477.

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
  • Conway’s All the world’s fighting ships 1947–1995. Robert Gardiner, Stephen Chumbley (red.). Annapolis: Naval Institute Press, 1995. ISBN 1-55750-132-7. (ang.).
  • Jane’s Fighting Ships 1953-54. Raymond Blackman (red.). Londyn: Sampson Low, Marston & Co. Ltd., 1954. (ang.).
  • Jane’s Fighting Ships 1975-76. John Moore (red.). Nowy Jork: Franklin Watts, 1975. ISBN 0-531-03251-5. (ang.).
  • Jane’s Fighting Ships 1986-87. John Moore (red.). Londyn: Jane’s Publishing Company, 1986. ISBN 0-7106-0828-4. (ang.).
  • Jane’s Fighting Ships 1996-97. Richard Sharpe (red.). Londyn: Jane’s Information Group, 1986. ISBN 0-7106-1355-5. (ang.).
  • Jane’s Fighting Ships 2002–2003. Stephen Saunders (red.). Jane’s Information Group Ltd, 2002. ISBN 0-7106-2432-8. (ang.).
  • IHS Jane’s Fighting Ships 2015–2016. Stephen Saunders (red.). IHS, 2015. ISBN 978-0-7106-3143-5. (ang.).
Marynarki wojenne na świecie
Afryka
Ameryka Południowa
i Środkowa
Ameryka Północna
Australia i Oceania
Azja
Europa
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Marynarka_Wojenna_Republiki_Korei&oldid=79231747”