Marzenie (film 1941)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Marzenie
Мечта
Gatunek dramat psychologiczny
Rok produkcji 1941
Data premiery Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich 13 września 1943
Kraj produkcji  ZSRR
Język rosyjski, polski
Czas trwania 100 min
Reżyseria Michaił Romm
Scenariusz Jewgienij Gabriłowicz,
Michaił Romm
Główne role Jelena Kuźmina,
Władimir Sołowiow,
Walentyn Szczegłow,
Faina Raniewska,
Arkadij Kislakow,
Ada Wojcik
Muzyka Henryk Wars
Zdjęcia Boris Wołczek
Scenografia Władimir Kapłunowski
Kostiumy Konstantin Jefrimow
Montaż Ewa Ładyżenska
Produkcja Mosfilm
Wytwórnia Mosfilm
Dystrybucja Mosfilm

Marzenie (oryg. Мечта) – radziecki dramat psychologiczny z 1941 roku w reżyserii Michaiła Romma.

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Ukraina Zachodnia (tj. Małopolska Wschodnia w II Rzeczypospolitej) lat 30. XX w. Anna, córka biednych, ukraińskich chłopów postanawia udać się do miasta w poszukiwaniu lepszego życia. Tam udaje się jej znaleźć pracę w restauracji, a nieduża pensja, jaką otrzymuje. wystarcza na wynajęcie skromnego pokoiku w pensjonacie madame Skorochod. W przybytku tym poznaje ludzi będących (w zamierzeniu autorów filmu) przekrojem polskiego społeczeństwa mieszczańskiego Polski lat 30. na "kresach wschodnich". Są nimi: Róża Skorochod – właścicielka pensjonatu i drobna sklepikarka; jej syn Łazar – utalentowany architekt przemysłowy, pozostający od lat na utrzymaniu matki, nie mogąc z braku koneksji i siły przebicia doczekać się realizacji żadnego ze swoich projektów; Zygmunt – onegdaj wzięty artysta-plastyk i wozak Janek, obydwaj klepiący biedę nie mogąc znaleźć stałego zajęcia; Wanda – chcąca jak najszybciej wyjść za mąż dojrzała kobieta, dla której korzystne zamążpójście oznacza udane i spełnione życie. Spotyka też Tomasza – kolegę jej brata Wasyla, komunistę ściganego przez polską policję, w którym dziewczyna zakochuje się bez reszty i dzięki któremu uświadamia sobie nędzę swojego dotychczasowego życia. Zwolniona z pracy za nieopatrzne wylanie zawartości tacy na obsługiwanego klienta i wyrzucona z pensjonatu bezpodstawnie oskarżona o kradzież, dziewczyna wraz z Łazarem, którego projekt nowoczesnej fabryki nad którym pracował latami właśnie został odrzucony przez fabrykantów, postanawia przedostać się przez "zieloną granicę" do ZSRR – w ich pojęciu kraju, gdzie obydwoje będą mogli realizować swoje aspiracje. Ich wędrówka szybko się jednak kończy gdy zostają aresztowani przez polską policję. Anna oskarżona o współpracę z komunistami – policja wie o jej znajomości z Tomaszem – zostaje poddana brutalnym przesłuchaniom, a Łazar dzięki pieniądzom i znajomościom matki zostaje zwolniony.

Mija kilka lat. Jesienią 1939 roku, gdy (jak głoszą napisy filmu) "ziemie Ukrainy zostały połączone w jedno państwo", Anna ponownie zjawia się w mieście, w sklepiku madame Skorochod. Łazar w pierwszym momencie bierze ja za zwykłą klientkę, jednak wkrótce rozpoznaje dawną przyjaciółkę. Anna pokazuje Łazarowi zdjęcie wielkiej hali przemysłowej w ZSRR, gdzie pracuje i z przykrością dowiaduje się, że jej ukochany Tomasz został stracony.

Obsada aktorska[edytuj | edytuj kod]

  • Jelena Kuźmina – Anna
  • Władimir Sołowiow – Wasyl
  • Walentyn Szczegłow – Tomasz
  • Faina Raniewska – madame Skorochod
  • Arkadij Kislakow – Łazar
  • Ada Wójcik – Wanda
  • Michaił Astangow – Stanisław Komorowski
  • Michaił Bołduman – artysta-plastyk Zygmunt
  • Rostisław Platt – dorożkarz Janek
  • Nikołaj Orłow – stary tkacz Stefan
  • Piotr Glebow – epizod
  • Wiera Ałtajska – klientka w sklepie
  • Wiktor Kluczariew – policjant
  • Tatiana Goworkowa – sąsiadka
  • Wiaczesław Leszczow – policjant
  • Wiktor Trietiakow – starszy kelner

i inni.

O filmie[edytuj | edytuj kod]

Film był ostatnim przedwojennym filmem reżysera Michaiła Romma, którego ostatnie sceny nakręcono rankiem 22 czerwca 1941 roku. Był również radzieckim "półkownikiem" – jego premierę wstrzymano na dwa lata, miała ona miejsce dopiero w 1943 roku, już w zmienionej sytuacji politycznej w ZSRR (Armia Czerwona ponownie wkraczała na tzw. Zachodnią Ukrainę). Jego twórca traktował obraz bardzo osobiście i miał do niego szczególny sentyment, uważając za swój ulubiony film[1][2][3]. Zachwycać się miał nim ponoć nawet amerykański prezydent Franklin Roosevelt[2][3]. Za plenery miejskie posłużył przedwojenny Lwów[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Mark Zak: Mieczta (ros.). W: Russkoje kino [on-line]. [dostęp 30 marca 2016].
  2. a b Sebastian Chosiński: Kino totalitarne: „Marzenie”, które, niestety, się spełniło (pol.). W: esensja.pl [on-line]. 2009-01-28. [dostęp 30 marca 2016].
  3. a b c Irina Mak: "Mieczta" o łuczszej żyzni (ros.). W: lechaim.ru [on-line]. październik 2011. [dostęp 30 marca 2016].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jelena Bauman, Rostisław Jurieniew: Mała encyklopedia kina radzieckiego. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1987. ISBN 83-221-0446-4.
  • Rostisław Jurieniew: Historia filmu radzieckiego. Wyd. I. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1977, s. 161.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]