Masakra w École Polytechnique

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Masakra w École Polytechnique
École Polytechnique
École Polytechnique
Państwo  Kanada
Miejsce École Polytechnique w Montrealu
Data 6 grudnia 1989
Liczba zabitych Geneviève Bergeron, Hélène Colgan, Nathalie Croteau, Barbara Daigneault, Anne-Marie Edward, Maud Haviernick, Maryse Laganière, Maryse Leclair, Anne-Marie Lemay, Sonia Pelletier, Michèle Richard, Annie St-Arneault, Annie Turcotte, Barbara Klucznik-Widajewicz
Sprawca Marc Lépine
Położenie na mapie Montrealu
Mapa lokalizacyjna Montrealu
miejsce zamachu
miejsce zamachu
Położenie na mapie Kanady
Mapa lokalizacyjna Kanady
miejsce zamachu
miejsce zamachu
Ziemia 45°30′17″N 73°36′46″W/45,504722 -73,612778Na mapach: 45°30′17″N 73°36′46″W/45,504722 -73,612778

Masakra w École Polytechnique, zwana także Masakrą w Montrealu – zbiorowe zabójstwo dokonane 6 grudnia 1989 roku w Montrealu, Quebecu w Kanadzie.

Uzbrojony w broń palną i nóż myśliwski 25-letni Marc Lépine wkroczył do budynku uczelni. Selekcjonował ofiary ze względu na płeć: po wejściu do pierwszej sali rozdzielił kobiety i mężczyzn i zaczął strzelać do kobiet. Następnie przeszedł przez kilka innych pomieszczeń, gdzie celował i strzelał do kobiet. Łącznie postrzelił 28 osób: 24 kobiety i 4 mężczyzn. 14 kobiet zmarło w wyniku odniesionych ran. Lépine popełnił samobójstwo.

Podczas masakry Marc Lépine mówił, że "walczy z feminizmem", a w liście samobójczym[1] napisał, że feminizm zrujnował mu życie. List zawierał także wykaz nazwisk 19 kobiet, które zamachowiec uważał za feministki i najwidoczniej zamierzał zabić[2].

Zabite w wyniku masakry[edytuj | edytuj kod]

Tablica upamiętniająca ofiary masakry umieszczona na ścianie École Polytechnique
  • Geneviève Bergeron (ur. 1968)
  • Hélène Colgan (ur. 1966)
  • Nathalie Croteau (ur. 1966)
  • Barbara Daigneault (ur. 1967)
  • Anne-Marie Edward (ur. 1968)
  • Maud Haviernick (ur. 1960)
  • Maryse Laganière (ur. 1964)
  • Maryse Leclair (ur. 1966)
  • Anne-Marie Lemay (ur. 1967)
  • Sonia Pelletier (ur. 1961)
  • Michèle Richard (ur. 1968)
  • Annie St-Arneault (ur. 1966)
  • Annie Turcotte (ur. 1969)
  • Barbara Klucznik-Widajewicz (ur. 1958)

Skutki masakry[edytuj | edytuj kod]

Osoby ranne i obserwujące wydarzenie doświadczyły różnorodnych fizycznych, psychologicznych, społecznych i finansowych konsekwencji, włączając w to zespół stresu pourazowego. Zanotowano wzrost liczby samobójstw wśród osób studiujących, w listach samobójczych przynajmniej dwóch z nich cierpienie wywołane masakrą zostało określone jako przyczyna targnięcia się na życie[3].

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Od 1991 roku rocznica masakry to Narodowy Dzień Pamięci i Przeciwdziałania Przemocy Wobec Kobiet w Kanadzie. 6 grudnia flagi na budynkach rządowych są opuszczone do połowy masztu, pamięć ofiar czczona jest minutą ciszy, a do ubrań przypina się białą lub purpurową wstążkę – znak sprzeciwu wobec przemocy wymierzonej w kobiety.

Przypisy

  1. List samobójczy zamachowca przetłumaczony na j. angielski – en.wikipedia.org
  2. Chun, Wendy Hui Kyong (1999). "Unbearable Witness: towards a Politics of Listening". Journal of Feminist Cultural Studies 11 (1): 112–149.
  3. Conséquences à long terme d'un mass murder : le cas de Polytechnique, neuf ans plus tardfr., jidv.com [dostęp 17.03.2011]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]