Masakra w Ma'alot

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Masakra w Ma'alot
Ilustracja
Groby ofiar ataku
Państwo  Izrael
Miejsce Ma'alot-Tarszicha
Data 14-15 maja 1974
Liczba zabitych 26 + 3 terrorystów
Liczba rannych 68
Typ ataku porwanie
Sprawca Demokratyczny Front Wyzwolenia Palestyny
Położenie na mapie Izraela
Mapa lokalizacyjna Izraela
miejsce zamachu
miejsce zamachu
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
miejsce zamachu
miejsce zamachu
Ziemia 33°01′00,35″N 35°17′09,90″E/33,016764 35,286083

Masakra w Ma'alotzamach terrorystyczny przeprowadzony w dniach 14-15 maja 1974 roku przez trzech członków Demokratycznego Frontu Wyzwolenia Palestyny w mieście Ma'alot-Tarszicha na północy Izraela.

Palestyńscy terroryści weszli do Izraela z terytorium Libanu. Po dotarciu do miasta Ma'alot-Tarszicha zajęli podstawową szkołę religijną Netiv Me'ir, biorąc 89 zakładników (w tym 85 dzieci). W zamian za ich uwolnienie zażądali zwolnienia 26 terrorystów przebywających w izraelskich więzieniach. Po bezowocnych negocjacjach jednostka Sayeret Matkal przeprowadziła szturm na budynek szkoły. Ogółem zginęło 26 osób, a 68 zostało rannych. Zamach przeszedł do historii jako masakra w Ma'alot. Atak przeprowadzono w 26. rocznicę proklamacji niepodległości Izraela.

Okoliczności zamachu[edytuj]

Miasto Ma'alot-Tarszicha jest położone w zachodniej części Górnej Galilei, na północy Izraela. Osiedla mieszkaniowe miasta rozciągają się na pięciu wzgórzach zlokalizowanych na południe od głębokiego wadi strumienia Kaziv. W odległości 6 km na północny wschód od miasta przebiega granica Libanu.

W październiku 1973 roku doszło do Wojny Jom Kippur, podczas której Siły Obronne Izraela odparły zaskakujący atak arabskich armii. Pomimo zwycięstwa Izraelczycy wyszli z tej wojny z przeświadczeniem o wielkiej przegranej. Wojna wywołała szok w społeczeństwie izraelskim – kraj okazał się nieprzygotowany na niespodziewany atak i niezdolny do szybkiego go odparcia. Jednak najważniejszą konsekwencją wojny było rozpoczęcie procesu pokojowego w konflikcie izraelsko-egipskim. W dniu 21 grudnia 1973 roku rozpoczęła się konferencja pokojowa w Genewie. W obradach uczestniczyli przedstawiciele Izraela, Egiptu, Jordanii, Związku Radzieckiego, Stanów Zjednoczonych i ONZ. Egipt odciął się od arabskiego nacjonalizmu starając się osiągnąć porozumienie w sprawie odzyskania Półwyspu Synaj. Po raz pierwszy na tak ważnej konferencji omawiano problem palestyński. Delegacja Egiptu reprezentowała interesy Organizacji Wyzwolenia Palestyny (OWP), na co nalegała Syria, Jordania i Związek Radziecki. Izrael i Stany Zjednoczone sprzeciwiły się formalnemu uznaniu obecności Organizacji Wyzwolenia Palestyny na konferencji, ponieważ OWP nie uznawała prawa do istnienia państwa Izrael. Z tego powodu Syria nie wysłała swojej delegacji na konferencję, która zakończyła się bez osiągnięcia jakiegokolwiek porozumienia. Wszystkie te wydarzenia bardzo mocno wpływały na sytuację wewnętrzną w Libanie, w którym napływ palestyńskich uchodźców po 1948 roku doprowadził do poważnych zmian demograficznych. Gdy w latach 1970-1971 władze jordańskie usunęły ze swojego terytorium palestyńskie ugrupowania zbrojne, schroniły się one w Libanie. Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny był jednym z najbardziej radykalnych ugrupowań palestyńskich, które w celu zwrócenia uwagi świata na problem palestyński stosowało metody terrorystyczne. Dowództwo tego ugrupowania podjęło na wiosnę 1974 roku decyzję o przeprowadzeniu zamachu terrorystycznego na terytorium Izraela. W rezultacie w kwietniu doszło do masakry w Kirjat Szmona. Demokratyczny Front Wyzwolenia Palestyny nie chciał pozostać w tyle za konkurencyjnym Ludowym Frontem Wyzwolenia Palestyny i postanowił przeprowadzić podobny atak, który miał odbyć się 14 maja w 26. rocznicę proklamacji niepodległości Izraela.

Przebieg zamachu[edytuj]

Infiltracja granicy[edytuj]

Wieczorem 13 maja 1974 roku (około godz. 22:00) trzech terrorystów Demokratycznego Frontu Wyzwolenia Palestyny przeniknęło z południowego Libanu na terytorium Izraela. Byli to: Ali Ahmad Hasan al-Atmah (Linou, 27 lat) z Hajfy, Zijad Abdar-Rahim Ka'ik (Zijad, 22 lata) z Tajbe, oraz Muhammad Muslih Salim Dardour (Haribi, 20 lat) z Bejt Hanina. Granicę przekroczyli na południe od libańskiej wioski Rmaich, w rejonie rezerwatu przyrody strumienia Mattat. Zamachowcy byli ubrani w mundury żołnierzy Sił Obronnych Izraela. Byli uzbrojeni w karabiny automatyczne AK-47, granaty ręczne oraz plastyczny materiał wybuchowy Semtex[1]. Po przejściu granicy ukryli się w sadzie niedaleko druzyjskiej wioski Churfeisz, a następnie ruszyli w stronę żydowskiej osady Ma'alot. Podczas nocnej wędrówki wzdłuż krętej górskiej drogi, terroryści ostrzelali samochód dostawczy przewożący chrześcijańskie Arabki z miejscowości Fassuta do pracy w zakładach tekstylnych w Hajfie. Linou otworzył ogień, zabijając na miejscu jedną kobietę, oraz raniąc kierowcę i kolejną pasażerkę (później zmarła od ran postrzałowych). Druzyjski kierowca natychmiast zgasił światła samochodu i wycofał uciekając do pobliskiego moszawu Curiel.

Atak na Ma'alot[edytuj]

Terroryści dotarli do Ma'alot około godz. 3:00 w nocy (14 maja). Pukali do drzwi domów i podając się za policjantów szukających terrorystów, wzywali w języku hebrajskim do otwarcia drzwi. Drzwi swojego domu otworzył Josef Kohen. Od strzałów zginął gospodarz, jego ciężarna żona i czteroletni syn. Sześcioletnia córka została ciężko postrzelona. Z mieszkańców domu bez szwanku wyszedł tylko szesnastoletni głuchoniemy syn, którego matka ukryła pod łóżkiem. Następnie terroryści udali się do szkoły religijnej Netiv Me'ir, do której wtargnęli około godz. 4:00 w nocy. W szkole nocowali uczestnicy 3-dniowej szkolnej wycieczki z religijnych szkół z Safedu. Szkoła była trzypiętrowym betonowym budynkiem, położonym między domami mieszkalnymi. Nocowało w niej 102 uczniów w wieku od 15 do 17 lat oraz 10 dorosłych opiekunów. Gdy do szkoły weszli terroryści, część uczniów i kilku nauczycieli zdołało uciec skacząc przez okna. W rękach napastników pozostało 89 zakładników (w tym 85 dzieci, 2 nauczycieli i 2 pielęgniarki). Wszystkich zakładników zmuszono do siedzenia na podłodze, a między nimi rozmieszczono materiały wybuchowe. Rankiem 14 maja terroryści przedstawili swoje warunki. W zamian za uwolnienie zakładników zażądali zwolnienia 26 terrorystów przebywających w izraelskich więzieniach. Było to 23 arabskich terrorystów oraz 3 innej narodowości, w tym Kōzō Okamoto odpowiedzialny za masakrę na lotnisku Lod w 1972 roku. Terroryści zagrozili, że jeśli ich warunki nie zostaną spełnione, to od godziny 18:00 zaczną zabijać zakładników[2].

O godz. 10:00 rano, młody mężczyzna (izraelski żołnierz przebywający w domu na przepustce z wojska) próbował wspiąć się na wieżę ciśnień stojącą niedaleko budynku szkoły. Chciał on sprawdzić co się dzieje w szkole. Został jednak dostrzeżony i zastrzelony przez zamachowców.

Operacja antyterrorystyczna[edytuj]

W Knesecie odbyła się nadzwyczajna sesja poświęcona atakowi terrorystycznemu w Ma'alot-Tarszicha. Szef Sztabu Generalnego Mordechai Gur wezwał do nawiązania rozmów z terrorystami, a minister obrony Szymon Peres poparł jego wniosek. Rząd Izraela podjął wówczas decyzję o rozpoczęciu negocjacji z terrorystami (stało się to po raz pierwszy w historii Izraela). Negocjatorzy zwrócili się do terrorystów o wydłużenie czasu, jednak ich prośba została odrzucona[3].

O godz. 17:25 dowódca elitarnej jednostki sił specjalnych Sayeret Matkal otrzymał pozwolenie na atak na budynek szkoły i odbicie zakładników. Siły komandosów podzielono na trzy grupy: dwie miały atakować wejściami, natomiast trzecia miała wspiąć się po drabinach od strony północnej i zaatakować przez okna. Wszystkie trzy grupy zajęły pozycje wyjściowe do ataku między budynkami mieszkalnymi. Ich atak był skoordynowany ze snajperami, którzy mieli wyeliminować terrorystów. Atak grup szturmowych rozpoczął się o godz. 17:32. Pierwsza trzyosobowa grupa dowodzona przez Juvala Galili napotkała na trudność z otwarciem drzwi wejściowych do szkoły, które były zabarykadowane stołami i krzesłami. Po ich sforsowaniu komandosi zostali ostrzelani z wyższego piętra, a raniony Galili rzucił na korytarz szkolny granat dymny, aby chronić swoich ludzi. Eksplozja i dym białego fosforu oślepił jednak drugą grupę szturmową dowodzoną przez Amirana Levine. Chwilę zwłoki wykorzystał terrorysta Linou, który pod osłoną ognia swoich kolegów uciekł na wyższe piętra budynku. W tym czasie snajper zastrzelił terrorystę Zijada, który zbliżył się do okna na trzecim piętrze. Gdy komandosi wdarli się do sali lekcyjnej w której przetrzymywano zakładników, terrorysta Haribi chwycił jednego z uczniów celując w niego z broni. Komandosi zdołali zastrzelić terrorystę, jednak trzeci z zamachowców (Linou) zdołał dobiec do magazynków i przeładować broń. Następnie otworzył ogień z karabinu automatycznego do zakładników i rzucił granaty przez okno. Raniony, zdołał jeszcze przed swoją śmiercią rzucić dwa granaty w stronę skulonych na podłodze uczennic. Kilku uczniów zdołało uciec i wyskoczyło przez okno. W ataku komandosów zginęli wszyscy trzej terroryści. Oprócz nich zginęło 22 uczniów (18 dziewcząt i 4 chłopców). Ogółem w masakrze w Ma'alot zginęło 26 Izraelczyków i 3 terrorystów, natomiast rannych zostało 68 osób[4][5].

Konsekwencja zamachu[edytuj]

Następnego dnia Siły Powietrzne Izraela zbombardowały obozy i bazy szkoleniowe Ludowego Frontu Wyzwolenia Palestyny oraz Demokratycznego Frontu Wyzwolenia Palestyny na terytorium południowego Libanu. Według raportu BBC w bombardowaniach zginęło co najmniej 27 osób, a 138 było rannych[6].

W maju 1974 roku powołano specjalną komisję śledczą, której zadaniem było zbadanie okoliczności i przyczyn masakry w Ma'alot. Raport komisji wskazał liczne błędy popełnione przez izraelskich polityków oraz siły bezpieczeństwa. Ocena przebiegu zamachu w Ma'alot pokazała, że palestyńscy terroryści stosują metody terroryzmu samobójczego, nie planując odwrotu. Celem działań terrorystycznych było więc zadanie jak największych strat. Dotychczasowe metody działania sił specjalnych okazały się w tym przypadku nieskuteczne, ponieważ były dostosowane do taktyki działań na terytorium wroga. Nowa sytuacja wymagała rewizji taktyki stosowanej w walce z terroryzmem i opracowania nowych metod szkolenia komandosów. W wyniku tych działań powstała jednostka policji Jamam, specjalizująca się w odbijaniu zakładników.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Negotiating Hostage Crises with the New Terrorists. Greenwood Publishing Group, 2008, s. 28-29.
  2. Suspend 3 Teachers Who Escaped from School Building in Maalot (ang.). W: Jewish News Archive [on-line]. 1974-05-22. [dostęp 2013-02-08].
  3. Demystifying Terrorism: The Myths and Realities of Contemporary Political Terrorism. W: Michael Stohl: The Politics of Terrorism. Wyd. 2. New York, Basel: Marcel Dekker Inc., 1983, s. 10.
  4. 15 May 1974: Teenagers die in Israeli school attack (ang.). W: BBC [on-line]. [dostęp 2013-02-08].
  5. Masakra w Ma'alot (hebr.). W: BBC [on-line]. [dostęp 2013-02-08].
  6. 16 May 1974: Dozens die as Israel retaliates for Ma'alot (ang.). W: Jelsoft Enterprises [on-line]. [dostęp 2013-02-08].