Maselino Masoe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Maselino Masoe
Data i miejsce urodzenia 6 czerwca 1966
Samoa
Obywatelstwo  Samoa

 Nowa Zelandia

Wzrost 173 cm
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa średnia
Bilans walk zawodowych[a]
Liczba walk 36
Zwycięstwa 30 (KO 28)
Porażki 6
  1. Bilans walk aktualny na 19 marca 2011.

Maselino Francis Masoe (ur. 6 czerwca 1966 w Samoa) – samoański bokser, były mistrz świata WBA w wadze średniej.

Kariera amatorska[edytuj | edytuj kod]

Jako amator, Masoe reprezentował dwukrotnie swój kraj na igrzyskach olimpijskich. Podczas pierwszego udziału reprezentant Samoa doszedł do 4. walki, w której przegrał z Amerykaninem Kennethem Gouldem[1]. 8. lat później, podczas Igrzysk w Atlancie, Masoe odpadł w 1. walce, przegrywając 8-11 z reprezentantem Tunezji Mohamedem Marmourim[2].

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Jako zawodowiec, Masoe zadebiutował 30 marca 1997 r., łatwo pokonując w Nowej Zelandii lokalnego zawodnika. Do 1999 r., Masoe kontynuował pasmo zwycięstw, zdobywając m.in. mistrzostwo Oceanii czy lokalny pas IBF w wersji Pan Pacific. 5. marca 2000 r., Masoe doznał pierwszej porażki w karierze. Jego rywalem był słynący z nokautującego ciosu, reprezentant Panamy Santiago Samaniego. Panamczyk zwyciężył przez techniczny nokaut w 5. rundzie, przerywając passę 14. zwycięstw Masoe.

Po 3. szybkich zwycięstwach przez nokaut, Masoe 10. grudnia 2000 r. przystąpił do pojedynku z kolejnym Panamczykiem Tito Mendozą w walce o pas Ameryki Północnej (NABF). W 3. rundzie, Mendoza zranił przeciwnika ciosem z prawej ręki, po czym dopadł go przy linach i zmusił sędziego do przerwania pojedynku[3]. Po porażce, Masoe miał rok przerwy, po czym udanie powrócił rok później, zdobywając pas PABA w wadze średniej. Masoe pięciokrotnie obronił tytuł do 2003 r., wygrywając wszystkie potyczki przez nokaut.

Do walki o mistrzostwo świata WBA w kategorii średniej federacja wyznaczyła będącego na 4. miejscu Masoe i zajmującego 5. pozycję, niepokonanego Kenijczyka Evansa Eshirę. Faworytem spotkania był niepokonany Ashira, który w podsumowaniu roku 2003 r. przez najbardziej prestiżowy magazyn bokserski - The Ring zajął 7. miejsce[4]. Maselino zaskoczył faworyta i zwyciężył przez techniczny nokaut w 2. rundzie, wcześniej posyłając rywala trzykrotnie na deski[5]. W podsumowaniu roku 2004 magazynu The Ring, Masoe wskoczył na 7. miejsce za swojego rywala - Evansa Ashirę[6]. Tytuł utracił w następnym pojedynku, przegrywając jednogłośnie na punkty z Felixem Sturmem[7]. Niecałe 4. miesące później, Masoe przystąpił do kolejnego pojedynku, mając za rywala Amerykanina Randy'ego Griffina. Masoe przegrał wysoko na punkty, a stawką walki był eliminator WBA w kategorii średniej.

25 kwietnia 2009 r. otrzymał kolejną szansę walki o mistrzostwo świata. W pojedynku o pas WBO w kategorii superśredniej, Masoe zmierzył się z niepokonanym Węgrem Károlym Balzsayem. Balzsay zupełnie dominował w pojedynku, a koniec nastąpił w 11. rundzie, gdy Masoe po nokdaunie wstał, ale zamiast podejść do sędziego patrzył w stronę narożnika. Sędzia ogłosił zwycięstwo Węgra przez nokaut[8]. Ostatnią walkę stoczył 19 marca 2011 r., pokonując Kashifa Mumtaza[9].


Poprzednik
Stany Zjednoczone William Joppy
Mistrz świata WBA wagi średniej
1 maja 2004 - 11 marca 2006
Następca
Niemcy Felix Sturm

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 24.Olympic Games - Seoul, South Korea (pol.). amateur-boxing.strefa.pl.
  2. 26.Olympic Games - Atlanta, USA (pol.). amateur-boxing.strefa.pl.
  3. Tito Mendoza vs. Maselino Masoe (ang.). boxrec.com.
  4. The Ring Magazine's Annual Ratings: 2003 (ang.). boxrec.com.
  5. Maselino Masoe vs. Evans Ashira (ang.). boxrec.com.
  6. The Ring Magazine's Annual Ratings: 2004 (ang.). boxrec.com.
  7. Maselino Masoe vs. Felix Sturm (ang.). boxrec.com.
  8. Karoly Balzsay vs. Maselino Masoe (ang.). boxrec.com.
  9. Maselino Masoe vs. Kashif Mumtaz (ang.). boxrec.com.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]