Maserati 250F

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Maserati 250F
Ilustracja
Kategoria Formuła 1
Konstruktor Maserati
Projektant Gioacchino Colombo
Valerio Colotti
Dane techniczne
Nadwozie stalowa rama przestrzenna
Zawieszenie
przednie
podwójne wahacze, resory, sprężyny śrubowe, amortyzatory hydrauliczne Houdaille, stabilizator poprzeczny
Zawieszenie
tylne
oś De Dion, odwrócone resory piórowe, amortyzatory hydrauliczne Houdaille, stabilizator poprzeczny
Silnik Maserati 250F1 2.5 R6
Maserati 250F1 2.5 V12
Skrzynia biegów Maserati, manualna, 4 biegi + wsteczny
manualna, 5 biegów + wsteczny
Paliwo BP
Opony Pirelli
Dunlop
Historia
Debiut Grand Prix Argentyny 1954
Kierowcy Juan Manuel Fangio
Stirling Moss
Jean Behra
Alberto Ascari
Używany 19541960
Mistrzostwa
Kierowców 1954, 1957Juan Manuel Fangio
Wyścigi
Wyścigi 46
Wygrane 8
Pole position 8
Najszybsze okrążenie 10

Maserati 250F – przedniosilnikowy samochód Formuły 1, zaprojektowany przez Gioacchino Colombo oraz Valerio Colottiego i uczestniczący w tej serii wyścigowej w latach 19541960. Przyczynił się do zdobycia dwóch tytułów Juana Manuela Fangio, w latach 1954 i 1957.

Tło[edytuj | edytuj kod]

Wycofanie się Alfy Romeo po sezonie 1951 spowodowało, że w latach 19521953 zawody Formuły 1 były rozgrywane według przepisów Formuły 2. Po 1953 roku zrezygnowano z tego ustalenia[1]. Na 1954 rok wprowadzono nowe przepisy, pozwalające na użycie wolnossących silników dwuipółlitrowych, bądź też doładowanych o pojemności 0,75 litra. Szansę w tej zmianie dostrzegło Maserati, pragnące wrócić do najwyższej klasy wyścigów samochodów jednomiejscowych. Firma zatrudniła projektanta Ferrari Gioacchino Colombo, a także inżyniera Valerio Colottiego, który miał być odpowiedzialny za nadwozie, zawieszenie i układ przeniesienia napędu nowego samochodu[2]. Colombo natomiast poza projektem pracował także nad sześciocylindrowym rzędowym silnikiem 2,5 litra. Całość była rozwinięciem samochodu używanego przez Maserati w Formule 2[1].

Początkowym zamiarem Maserati była wyłączna sprzedaż modeli klientom, którym włoska firma obiecała ponadto pełne wsparcie. Jednakże Maserati było jedyną marką oferującą konkurencyjne 2,5-litrowe samochody dla klientów[2], co wywołało ogromne zainteresowanie, do tego stopnia, że w debiucie modelu prywatni kierowcy korzystali z samochodów Formuły 2 (A6GCM[3]), ponieważ Maserati nie zdążyło dostarczyć właściwych na czas[1]. Samochód, oznaczony jako 250F (skrócona forma od pierwotnej 250/F1), został najpierw przygotowany dla Juana Manuela Fangio i jego młodego protegowanego, Onofre Marimóna. W tym czasie jednak start w Formule 1 zaczął rozważać Mercedes-Benz[2].

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Silnik modelu

Silniki wszystkich czołowych samochodów nie były doładowane. Maserati wybrało konfigurację R6, opartą na silniku A6SSG. Pozwalało to na m.in. stworzenie nieskomplikowanego układu rozrządu. Jednostka była napędzana mieszaniną 50% metanolu, 35% benzyny, 10% acetonu, 4% benzolu i 1% oleju rycynowego. Początkowo rozwijała moc 220 KM przy 7400 rpm[2], ale w 1957 moc wynosiła już 270 KM[4]. Chociaż benzyna miała jedynie 80 oktanów, to wraz z acetonem mieszanka paliwowa spalała się szybciej; benzol zapewniał prawidłowe zmieszanie metanolu i benzyny, a olej rycynowy był konieczny, by złagodzić skutki zmywania filmu olejowego przez alkohol ze ścian cylindra[2]. Użycie trzech dwugardziełowych gaźników Weber z wlotami powietrza na rogach zapewniało, że do silnika dostawała się większa ilość powietrza, co zwiększało osiągi i lepiej chłodziło silnik[5].

Kokpit modelu

Nadwozie samochodu zostało opracowane przez Medardo Fantuzziego i było oparte na przestrzennej ramie rurowej ze stali, która była wyposażona w hamulce bębnowe na wszystkich kołach z bębnami o średnicy 13,4 cala[1]. Z tyłu eleganckiej i funkcjonalnej aluminiowej karoserii umieszczono zbiornik paliwa o pojemności 200 litrów. Kokpit był stosunkowo duży i oferował wyprostowaną pozycję siedzącą z dużą ilością miejsca na łokcie, ale deska rozdzielcza była zbyt blisko, by łokcie były wyprostowane, co preferowała większość nowych kierowców. Pedały zostały rozmieszczone w tzw. sposób Continentala, tj. pedał gazu pośrodku, hamulca po prawej, a sprzęgła – po lewej[2].

Zawieszenie było typowe dla ówczesnych czasów: niezależne zawieszenie z przodu i oś De Dion z tyłu. Innowacją dla Maserati było jednak powtórzenie rozwiązania Ferrari, tj. umieszczenie osi De Dion przed skrzynią biegów, co miało na celu poprawić rozkład masy i zredukować polarny moment bezwładności. Napęd był przekazywany za pośrednictwem czterobiegowej skrzyni biegów[2]. Konstrukcja nadwozia i zawieszenia była dość konserwatywna, co wynikało z faktu, że inżynierowie Maserati skupili się głównie na projekcie silnika[4].

Samochód ważył 630 kg[6].

250F w wyścigach[edytuj | edytuj kod]

Maserati 250F Juana Manuela Fangio

Fangio za kierownicą 250F wygrał dwa pierwsze wyścigi, w których wystartował. Jednak w trakcie sezonu 1954 Argentyńczyk przeszedł do Mercedesa. Fangio został zastąpiony mistrzem świata Alberto Ascarim, jednak ten nie czuł się komfortowo w nowym samochodzie i wkrótce później zakończył współpracę z włoską firmą. Jednym z kierowców samochodu był także Stirling Moss, który odniósł dla 250F pierwsze zwycięstwo w Europie, wygrywając wyścig Formuły Libre w Aintree[2]. Poza dwoma zwycięstwami Fangio w 1954 roku Maserati nie odniosło już żadnego zwycięstwa[6]. Wynikało to między innymi z faktu, że szybszymi samochodami w tamtym sezonie były Mercedes-Benz W196 i Lancia D50[1].

Na rok 1955 Moss przeszedł do Mercedesa, a kierowcami Maserati zostali Jean Behra i Luigi Musso. Maserati rozszerzyło wyścigowy program samochodów sportowych i rozwój modelu 250F w 1955 roku opóźniał się – ze względu na brak nowych nadwozi podjęto prace jedynie nad silnikiem, ponadto do Ferrari odeszli inżynierowie Bellentani i Massimino[2]. W trakcie sezonu z Mistrzostw Świata Formuły 1 wycofali się jednak Lancia (wskutek problemów finansowych) i Mercedes (wskutek wypadku w Le Mans)[1]. Moss w eliminacjach, w których nie ścigał się Mercedesem, wystawiał prywatne Maserati, które było wyposażone w hamulce tarczowe Dunlop i wtrysk paliwa SU. Podczas Grand Prix Włoch na wzór Mercedesa W196 pojawiła się opływowa wersja streamliner, która w przeciwieństwie do pojazdu Mercedesa nie opierała się na żadnych testach[2].

Na rok 1956 Fangio przeszedł do Ferrari, a Moss został fabrycznym kierowcą Maserati. Fabryczne 250F były wyposażone w szersze bębny hamulcowe i pięciobiegową skrzynię. W trakcie sezonu poczyniono ponadto zmiany mające na celu zredukowanie oporu, między innymi zmiany w konstrukcji nosa i wyższe boki kokpitu. Ponadto przygotowano nowe nadwozie i zmodyfikowano silnik w ten sposób, że obniżono środek ciężkości. Utrudnieniem była niezdolność dostawców – Weber i Pirelli – do wyprodukowania odpowiednich wtrysków paliwa i hamulców tarczowych.Moss wygrał dwa Grand Prix, ale mistrzem świata został Fangio[2].

Przed sezonem 1957 zreorganizowano departament wyścigowy. Dokonano rozwoju nowego silnika V12 z dwoma wałkami rozrządu w głowicy[7] i lżejszego[1] oraz bardziej sztywnego nadwozia[2]. Tę wersję modelu określano czasem jako T2[4]. Moss przeszedł do Vanwalla, a zastąpił go niezadowolony z Ferrari Fangio. Silnik V12 nie okazał się lepszy od starego, lekkiego R6. Wygrywając cztery wyścigi Fangio zdołał zdobyć tytuł mistrzowski, walcząc z Ferrari i Vanwallami. Był to jednocześnie ostatni sezon fabrycznego zespołu Maserati, który popadł w problemy finansowe, przez co włoski rząd poddał firmę w „kontrolowane zarządzanie”[2]. Po 1957 roku modele 250F sprzedano prywatnym kierowcom. Po sezonie 1960, wyparte przez nowocześniejsze samochody z silnikami z tyłu, nie ścigały się już w Formule 1[1].

Wyniki w Formule 1[edytuj | edytuj kod]

Sezon Konstruktor Kierowcy Wyniki w poszczególnych eliminacjach Wyniki
kierowców
Wyniki
konstruktora
1954 Argentyna Stany Zjednoczone Belgia Francja Wielka Brytania Niemcy Szwajcaria Włochy Państwo Hiszpańskie Pkt. Msc. Pkt. Msc.
Maserati Argentyna Juan Manuel Fangio 1 - 1 - - - - - - 17 (42) 1 [a] [a]
Argentyna Onofre Marimón NU - NU NU 3 NW - - - 4 14
Tajlandia Prince Bira - - 6 4 NU[b] NU - - 9 3 17
Wielka Brytania Stirling Moss - - 3 - NU NU NU 10 NU 4,14 13
Włochy Sergio Mantovani - - 7 NW - 5 5 9 NU 4 16
Włochy Alberto Ascari - - - NU NU[b] - - - - 0,14 (1,14) 25
Włochy Luigi Villoresi - - - 5 NU[b] WD - NU - 2 20
Wielka Brytania Ken Wharton - - - NU 8 WD 6 - 8 0 28
Wielka Brytania Roy Salvadori - - - NU NU - - - - 0 NS
Wielka Brytania Ron Flockhart - - - - NU[b] - - - - 0 NS
Argentyna Roberto Mieres - - - - - NU 4 NU 4 6 11
Stany Zjednoczone Harry Schell - - - - - - NU - NU 0 27
Włochy Luigi Musso - - - - - - - NU 2 6 8
Francja Louis Rosier - - - - - - - 8 7 0 32
Państwo Hiszpańskie Paco Godia - - - - - - - - 6 0 29
1955 Argentyna Monako Stany Zjednoczone Belgia Holandia Wielka Brytania Włochy Pkt. Msc. Pkt. Msc.
Maserati Francja Jean Behra 6[b] 3[b] - 5[b] 6 NU 4 6 9 [a] [a]
Argentyna Roberto Mieres 5 NU - 5[b] 4 NU 7 7 8
Włochy Sergio Mantovani 7[b] - - - - - - 0 31
Włochy Luigi Musso 7[b] NU - 7 3 5 NU 6 10
Argentyna Carlos Menditéguy NU[b] - - - - - 5 2 19
Argentyna Clemar Bucci NU[b] - - - - - - 0 NS
Stany Zjednoczone Harry Schell 6[b] - - - - - - 0 27
Francja Louis Rosier - NU - 9 9 - - 0 37
Wielka Brytania Lance Macklin - NZ - - - 8 - 0 34
Włochy Cesare Perdisa - 3[b] - 8 - - - 2 18
Belgia Johnny Claes - - - NW - - - 0 42
Wielka Brytania Peter Walker - - - - NU - - 0 NS
Wielka Brytania Horace Gould - - - - NU NU NU 0 NS
Francja André Simon - - - - - NU - 0 NS
Wielka Brytania Peter Collins - - - - - NU NU 0 NS
Wielka Brytania Roy Salvadori - - - - - NU - 0 NS
Stany Zjednoczone John Fitch - - - - - - 9 0 38
1956 Argentyna Monako Stany Zjednoczone Belgia Francja Wielka Brytania Niemcy Włochy Pkt. Msc. Pkt. Msc.
Maserati Wielka Brytania Stirling Moss NU 1 - 3[b] 5[b] NU 2 1 27 2 [a] [a]
Francja Jean Behra 2 3 - 6 3 3 3 NU[b] 22 4
Argentyna Carlos Menditéguy NU - - - - - - - 0 NS
Włochy Luigi Piotti NU - - - - - - 6 0 29
Brazylia Chico Landi 4[b] - - - - - - - 1,5 26
Włochy Gerino Gerini 4[b] - - - - - - 10 1,5 25
Argentyna José Froilán González NU - - - - - - - 0 NS
Wielka Brytania Mike Hawthorn 3 - - WD - - - - 4 12
Francja Louis Rosier - NU - 8 6 NU 5 - 2 19
Wielka Brytania Horace Gould - 8 - NU - 5 NU - 2 21
Włochy Cesare Perdisa - 7 - 3[b] 5[b] 7 NU[b] - 3 16
Włochy Luigi Villoresi - - - 5 NU 6 NU NU[b] 2 20
Państwo Hiszpańskie Paco Godia - - - NU 7 8 4 4 6 9
Włochy Piero Taruffi - - - - NU - - - 0 NS
Francja André Simon - - - - NU - - - 0 38
Włochy Umberto Maglioli - - - - - NU NU[b] NU[b] 0 NS
Wielka Brytania Roy Salvadori - - - - - NU NU 11 0 41
Wielka Brytania Bruce Halford - - - - - NU DK NU 0 NS
Australia Jack Brabham - - - - - NU - - 0 NS
Stany Zjednoczone Harry Schell - - - - - - NU - 0 (3) 17
Szwajcaria Emmanuel de Graffenried - - - - - - - 7 0 34
Szwecja Jo Bonnier - - - - - - - NU[b] 0 NS
1957 Argentyna Monako Stany Zjednoczone Francja Wielka Brytania Niemcy Włochy Włochy Pkt. Msc. Pkt. Msc.
Maserati Argentyna Juan Manuel Fangio 1 1 - 1 NU 1 2 2 40 1 [a] [a]
Wielka Brytania Stirling Moss 8 - - - - - - - 0 (25) 2
Francja Jean Behra 2 - - 6 NU 6 NU NU 6 11
Argentyna Carlos Menditéguy 3 NU - NU NU - - - 4 15
Stany Zjednoczone Harry Schell 4 NU[b] - 5 NU 7 3 5[b] 10 7
Szwecja Jo Bonnier 7 - - - NU - NU NU 0 27
Włochy Luigi Piotti 10 NZ - - - - NU NU 0 35
Stany Zjednoczone Masten Gregory - 3 - - - 8 4 4 10 6
Francja André Simon - NZ - - - - - 11[b] 0 38
Wielka Brytania Horace Gould - NU - NU NW NU NU 10 0 35
Włochy Giorgio Scarlatti - NU[b] - - - 10 6 5[b] 1 20
Niemcy Hans Herrmann - NZ - - - NU - - 0 NS
Wielka Brytania Ivor Bueb - - - - 8 - - - 0 30
Państwo Hiszpańskie Paco Godia - - - - - - - 9 0 32
Szwajcaria Ottorino Volonterio - - - - - - - 11[b] 0 38
1958 Argentyna Monako Holandia Stany Zjednoczone Belgia Francja Wielka Brytania Niemcy Portugalia Włochy Maroko Pkt. Msc. Pkt. Msc.
Maserati Argentyna Juan Manuel Fangio 4 - - - - 4 - - - - - 7 14 6 5
Francja Jean Behra 5 - - - - - - - - - - 2 (9) 11
Argentyna Carlos Menditéguy 7 - - - - - - - - - - 0 28
Stany Zjednoczone Harry Schell 6 - - - - - - - - - - 0 (14) 6
Państwo Hiszpańskie Paco Godia 8 NZ - - NU NU - - - - - 0 30
Wielka Brytania Horace Gould 9 NZ - - - - - - - - - 0 34
Włochy Maria Teresa de Filippis - NZ - - 10 - - - NU NU - 0 39
Włochy Giorgio Scarlatti - NU NU - - - - - - - - 0 NS
Włochy Gerino Gerini - NZ - - - 9 NU - - NU 12 0 33
Australia Ken Kavanagh - NZ - - NW - - - - - - 0 NS
Włochy Luigi Taramazzo - NZ - - - - - - - - - 0 NS
Monako André Testut - NZ - - - - - - - - - 0 NS
Szwecja Jo Bonnier - NU 10 - 9 8 NU NU NU - - 0 (3) 20
Stany Zjednoczone Masten Gregory - - NU - NU - - - - 4[b] 6 0 23
Francja Maurice Trintignant - - - - 7 - - - - - - 0 (12) 7
Niemcy Wolfgang Seidel - - - - NU - - - - - NU 0 NS
Stany Zjednoczone Carroll Shelby - - - - - NU 9 - 9 4[b] - 0 24
Stany Zjednoczone Troy Ruttman - - - - - 10 - NW - - - 0 39
Stany Zjednoczone Phil Hill - - - - - 7 - - - - - 0 (9) 10
Niemcy Hans Herrmann - - - - - - - NU - NU 9 0 34
Wielka Brytania Cliff Allison - - - - - - - - NU - - 0 (3) 19
Włochy Giulio Cabianca - - - - - - - - - NU - 0 NS
1959 Monako Stany Zjednoczone Holandia Francja Wielka Brytania Niemcy Portugalia Włochy Stany Zjednoczone Pkt. Msc. Pkt. Msc.
Maserati Włochy Giorgio Scarlatti NZ - - 8 - - - - - 0 29 0 8
Monako André Testut NZ - - - - - - - - 0 NS
Argentyna Asdrúbal Fontes Bayardo - - - NZ - - - - - 0 NS
Brazylia Fritz d'Orey - - - 10 NU - - - - 0 34
Holandia Carel Godin de Beaufort - - - 9 - - - - - 0 32
Włochy Giulio Cabianca - - - - - - - 15 - 0 46
Stany Zjednoczone Phil Cade - - - - - - - - NW 0 NS
1960 Argentyna Monako Stany Zjednoczone Holandia Belgia Francja Wielka Brytania Portugalia Włochy Stany Zjednoczone Pkt. Msc. Pkt. Msc.
Maserati Włochy Giorgio Scarlatti NU - - - - - - - - - 0 NS 0 11
Argentyna Nasif Estéfano 14 - - - - - - - - - 0 56
Państwo Hiszpańskie Antonio Creus NU - - - - - - - - - 0 NS
Włochy Gino Munaron 13 - - - - - - - - - 0 52
Wenezuela Ettore Chimeri NU - - - - - - - - - 0 NS
Wielka Brytania Horace Gould - - - - - - - - NW - 0 NS
Stany Zjednoczone Bob Drake - - - - - - - - - 13 0 53
  1. a b c d e f g h Do sezonu 1957 włącznie nie przyznawano punktów w klasyfikacji konstruktorów.
  2. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa ab ac ad ae af ag ah Samochód współdzielony.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h Stuart Codling. Cóż to był za samochód – Maserati 250F. „F1 Racing”, s. 22, czerwiec 2014. Łódź: Westa-Druk. ISSN 1732-7032. 
  2. a b c d e f g h i j k l m Maserati 250F (ang.). W: grandprixhistory.org [on-line]. [dostęp 2014-05-20].
  3. Argentine 1954 – Engagés (fr.). W: statsf1.com [on-line]. [dostęp 2014-05-20].
  4. a b c Wouter Melissen: Maserati 250F (ang.). W: ultimatecarpage.com [on-line]. [dostęp 2014-05-20].
  5. Daniel Vaughan: 1954 Maserati 250F (ang.). W: conceptcarz.com [on-line]. kwiecień 2010. [dostęp 2014-05-20].
  6. a b Maserati 250F (fr.). W: statsf1.com [on-line]. [dostęp 2014-05-20].
  7. Wouter Melissen: Maserati 250F T2 'V12' (ang.). W: ultimatecarpage.com [on-line]. 2013-12-26. [dostęp 2014-05-20].