Massimo d’Azeglio

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Massimo Tapaelli, markiz d’Azeglio
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

24 października 1798
Turyn

Data i miejsce śmierci

15 stycznia 1866
Turyn

Premier Królestwa Sardynii
Okres

od 7 maja 1849
do 21 maja 1852

Poprzednik

Claudio Gabriele de Launay

Premier Królestwa Sardynii (drugi raz)
Okres

od 21 maja 1852
do 4 listopada 1852

Następca

Camillo Cavour

Odznaczenia
Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Świętych Maurycego i Łazarza (Królestwo Włoch) Order Sabaudzki Cywilny (Włochy) Order Sabaudzki Wojskowy IV Klasy Krzyż Wielki Orderu Świętego Józefa (Toskania) Wielka Wstęga Orderu Leopolda (Belgia) Krzyż Wielki Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Krzyż Wielki Orderu Zbawiciela (Grecja) Krzyż Wielki Orderu Chrystusa Krzyż Wielki Orderu Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny z Vila Viçosa Krzyż Wielki Orderu Karola III (Hiszpania)

Massimo Taparelli, markiz d’Azeglio (ur. 24 października 1798 w Turynie, zm. 15 stycznia 1866, tamże) – włoski polityk, pisarz, historyk i malarz, zasłużony działacz na rzecz niepodległości Włoch, 18501852 premier Królestwa Sardynii w rządzie Wiktora Emanuela II, potem minister spraw zagranicznych, autor powieści historycznych (Hector Fieramosa, 1833, Nicolo de Lapi, 1841), pamiętników i pism politycznych. Nauczyciel Humberta I, króla Włoch w latach 1878–1900.

Odznaczenia[1]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. TAPARELLI D’AZEGLIO Massimo (wł.). senato.it. [dostęp 2015-05-11].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wielka Encyklopedia Polonica. Suplement, 2000

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]