Masters 2009

Masters

2008 2009 2010
Miejsce	Wembley Arena, Londyn
Zwycięzca	Ronnie O’Sullivan
II miejsce	Mark Selby
Najwyższy break	140 John Higgins
Breaki 100+ pkt.	31
Liczba uczestników	18
Rozegrane mecze	17
Organizator	World Professional Billiards and Snooker Association

Nierankingowy turniej snookerowy Masters był rozgrywany w dniach 11–18 stycznia 2009 roku w hali widowiskowej Wembley Arena w Londynie.

W turnieju tradycyjnie udział brało najlepszych szesnastu snookerzystów według oficjalnej listy rankingowej oraz dwóch dodatkowych (zwycięzca eliminacji i zawodnik wskazany przez organizatorów).

Zwycięzcą turnieju – po raz czwarty w swojej karierze – został Ronnie O’Sullivan, który w finale pokonał broniącego tytułu mistrzowskiego Marka Selby 10:8. Po meczu O’Sullivan przyznał, że takie zwycięstwo z nowym kijem to jego „największe osiągnięcie w snookerze”.

W Polsce turniej transmitowała stacja Eurosport.

Nagrody

	Nagroda
Zwycięzca	150 000 £
Finalista	75 000 £
Półfinalista	32 000 £
Ćwierćfinalista	16 000 £
1/8 finału	14 000 £
Runda dzikich kart	3 500 £
Najwyższy break	10 000 £
Break maksymalny	25 000 £
Łączna pula nagród	482 000 £

'

Wydarzenia związane z turniejem

• Ronnie O’Sullivan grał w turnieju nowym kijem. Poprzedni – za pomocą którego zdobył m.in. swój trzeci tytuł mistrza świata – złamał z premedytacją dwa dni przed rozpoczęciem zmagań.
• Stephen Maguire oraz Neil Robertson w swoim meczu ćwierćfinałowym wbili pięć kolejnych breaków stupunktowych, czym wyrównali rekordowe pod tym względem osiągnięcie Stephena Hendry’ego oraz Ronniego O’Sullivana z finału British Open z 2003 roku.
• Łącznie w turnieju padło 31 breaków stupunktowych, co jest rekordem Masters.
• Ronnie O’Sullivan został rekordzistą turnieju pod względem liczby breaków stupunktowych. Od swojego debiutu w 1995 roku uzyskał ich 44.

Zawodnicy

W turnieju Masters udział wzięło 16 zawodników zajmujących pierwsze 16 pozycji w światowym rankingu snookerowym. Zawodnicy z miejsc 15. i 16. wzięli udział w „rundzie dzikich kart” rozgrywając mecze ze zwycięzcą kwalifikacji i obdarowanego przez organizatorów dziką kartą.

W turnieju na 1. pozycji rozstawiony został obrońca tytułu. Jako drugi rozstawiony został aktualny Mistrz świata. Następni gracze byli rozstawiani według kolejności zajmowanej na światowej liście rankingowej (w nawiasie podano miejsce zajmowane na liście rankingowej):

1. Mark Selby (4)
2. Ronnie O’Sullivan (1)
3. Stephen Maguire (2)
4. Shaun Murphy (3)
5. John Higgins (5)
6. Stephen Hendry (6)
7. Allister Carter (7)
8. Ryan Day (8)
9. Peter Ebdon (9)
10. Neil Robertson (10)
11. Ding Junhui (11)
12. Joe Perry (12)
13. Graeme Dott (13)
14. Marco Fu (14)
15. Mark Allen (16)
16. Ricky Walden (35)

Runda dzikich kart

Zwycięzca eliminacji Judd Trump oraz Ricky Walden, który otrzymał „dziką kartę” od organizatora turnieju, zmierzyli się z rywalami zajmującymi 15. i 16. miejsce na oficjalnej liście rankingowej.

Match		Score
WC1	Mark King	2-6	Ricky Walden
WC2	Mark Allen	6-4	Judd Trump

Drabinka turniejowa

	1/8 finału (Do 6 frame’ów)					Ćwierćfinały (Do 6 frame’ów)					Półfinały (Do 6 frame’ów)					Finał (Do 10 frame’ów)
		Mark Selby	6
		Ricky Walden	5
							Mark Selby	6
							Mark Allen	5
		Ryan Day	1
		Mark Allen	6
												Mark Selby	6
												John Higgins	2
		John Higgins	6
		Marco Fu	4
							John Higgins	6
							Ding Junhui	4
		Shaun Murphy	4
		Ding Junhui	6
																	Mark Selby	8
																	Ronnie O’Sullivan	10
		Stephen Maguire	6
		Graeme Dott	5
							Stephen Maguire	6
							Neil Robertson	3
		Stephen Hendry	4
		Neil Robertson	6
												Stephen Maguire	1
												Ronnie O’Sullivan	6
		Allister Carter	6
		Peter Ebdon	0
							Allister Carter	2
							Ronnie O’Sullivan	6
		Ronnie O’Sullivan	6
		Joe Perry	5

Finał

Finał: Do 10 wygranych frame’ów Wembley Arena, Londyn, Anglia,  18 stycznia 2009 Sędzia: Jan Verhaas
Mark Selby	8 – 10	Ronnie O’Sullivan
Sesja popołudniowa: 28-69 (68), 0-88, 97-4 (82), 1-114 (101), 59-54, 80-0 (76), 69-43 (50), 58 (53)-64 Sesja wieczorna: 62-63, 109-29 (101), 93-0 (89), 114-19 (114), 9-69 (53), 65 (55)-70, 0-110 (110), 76-0 (69), 50-51, 16-71 (55)
114	Najwyższy break	110
2	Breaki stupunktowe	2
9	Breaki notowane	5

Breaki stupunktowe turnieju zasadniczego

• 140, 127, 100 John Higgins
• 136, 128, 118, 115, 110, 102, 101, 100 Ronnie O’Sullivan
• 130, 124 Allister Carter
• 128, 114, 113, 105 Stephen Maguire
• 123 Judd Trump
• 122, 100 Neil Robertson
• 120, 114, 104, 102, 101, 100 Mark Selby
• 119, 104 Mark Allen
• 115 Mark King
• 106 Graeme Dott
• 105 Joe Perry

Statystyki turnieju

Statystyki pierwszej rundy

	Państwo	Il. zawodników	% zawodników
	Anglia	7	43,75%
	Szkocja	4	25,00%
	Walia	1	6,25%
	Irlandia Północna	1	6,25%
	Chiny	1	6,25%
	Australia	1	6,25%
	Hongkong	1	6,25%

• Liczba uczestników rundy: 16 zawodników
• Liczba rozstawionych zawodników w rundzie: 15
• Liczba nierozstawionych zawodników w rundzie: 1
• Liczba zwycięstw zawodników rozstawionych: 8
• Liczba zwycięstw zawodników nierozstawionych: 0
• Liczba rozegranych partii (maksymalnie możliwa): 76 (88)
• Średnia liczba partii w meczu: 9,50
• Najwyższe zwycięstwo: 6:0
• Liczba meczów rozstrzygniętych w ostatniej partii: 3

Statystyki ćwierćfinałów

	Państwo	Il. zawodników	% zawodników
	Anglia	3	37,50%
	Szkocja	2	25,00%
	Australia	1	12,50%
	Irlandia Północna	1	12,50%
	Chiny	1	12,50%

• Liczba uczestników rundy: 8 zawodników
• Liczba rozstawionych zawodników w rundzie: 8
• Liczba nierozstawionych zawodników w rundzie: 0
• Liczba zwycięstw zawodników rozstawionych: 4
• Liczba zwycięstw zawodników nierozstawionych: 0
• Liczba rozegranych partii (maksymalnie możliwa): 38 (44)
• Średnia liczba partii w meczu: 9,50
• Najwyższe zwycięstwo: 6:2
• Liczba meczów rozstrzygniętych w ostatniej partii: 1

Statystyki półfinałów

	Państwo	Il. zawodników	% zawodników
	Anglia	2	50,00%
	Szkocja	2	50,00%

• Liczba uczestników rundy: 4 zawodników
• Liczba rozstawionych zawodników w rundzie: 4
• Liczba nierozstawionych zawodników w rundzie: 0
• Liczba zwycięstw zawodników rozstawionych: 2
• Liczba zwycięstw zawodników nierozstawionych: 0
• Liczba rozegranych partii (maksymalnie możliwa): 15 (22)
• Średnia liczba partii w meczu: 7,50
• Najwyższe zwycięstwo: 6:1
• Liczba meczów rozstrzygniętych w ostatniej partii: 0

Kwalifikacje

Pomiędzy 21 a 29 listopada 2008 roku zostały rozegrane kwalifikacje. Spośród 48 zawodników najlepszym okazał się Judd Trump, który pokonał w finale kwalifikacji Marka Joyce’a 6:1. Trump tym samym awansował do rundy dzikich kart, w której przegrał z Markiem Allenem.

Zawodnikiem, który od organizatorów turnieju dostał dziką kartę, był Ricky Walden.

Drabinka kwalifikacji

	Runda 1 Do 4 wygranych partii					Runda 2 Do 5 wygranych partii					Runda 3 Do 5 wygranych partii					Ćwierćfinał Do 5 wygranych partii					Półfinał Do 5 wygranych partii					Finał Do 6 wygranych partii
							Matthew Stevens	5
							Rory McLeod	3
		Rory McLeod	4
		Paul Davison	3
												Matthew Stevens	5
												Ricky Walden	2
		Ricky Walden	4
		Stefan Mazrocis	2
							Ricky Walden	5
							Anthony Hamilton	1
		Anthony Hamilton	4
		Andrew Pagett	0
																	Matthew Stevens	5
																	Fergal O’Brien	3
		Liang Wenbo	4
		Liu Chuang	1
							Liang Wenbo	4
							Daniel Wells	5
		Jimmy Michie	0
		Daniel Wells	4
												Daniel Wells	4
												Fergal O’Brien	5
							Fergal O’Brien	5
							Lewis Roberts	3
		Barry Pinches	3
		Lewis Roberts	4
																						Matthew Stevens	4
																						Mark Joyce	5
							Mark J. Williams	1
							Andrew Higginson	5
		Andrew Higginson	wo
		Chris McBreen	wd
												Andrew Higginson	5
												Gerard Greene	2
		Gerard Greene	4
		Michael Georgiou	0
							Gerard Greene	5
							Simon Bedford	1
		Stephen Lee	2
		Simon Bedford	4
																	Andrew Higginson	4
																	Mark Joyce	5
		Barry Hawkins	4
		Wayne Cooper	3
							Barry Hawkins	0
							Mark Joyce	5
		Mark Joyce	4
		Peter Lines	0
												Mark Joyce	5
												Kuldesh Johal	4
							Joe Swail	3
							Kuldesh Johal	5
		David Roe	3
		Kuldesh Johal	4
																											Mark Joyce	1
																											Judd Trump	6
							Jamie Cope	5
							David Grace	3
		Stuart Pettman	wd
		David Grace	wo
												Jamie Cope	2
												Judd Trump	5
		Judd Trump	4
		Matthew Couch	0
							Judd Trump	5
							Dave Harold	3
		Dave Harold	4
		Supoj Saenla	1
																	Judd Trump	5
																	Jin Long	1
		Martin Gould	4
		Li Hang	3
							Martin Gould	5
							Andrew Norman	1
		Andrew Norman	4
		Jamie Jones	1
												Martin Gould	4
												Jin Long	5
							Nigel Bond	4
							Jin Long	5
		Rod Lawler	3
		Jin Long	4
																						Judd Trump	5
																						Ken Doherty	2
							Stuart Bingham	5
							Andy Hicks	4
		Andy Hicks	4
		Jimmy White	2
												Stuart Bingham	5
												Davis Gray	2
		Davis Gray	4
		Matthew Selt	3
							Davis Gray	5
							Robert Milkins	3
		Robert Milkins	4
		Andy Lee	1
																	Stuart Bingham	1
																	Ken Doherty	5
							Ian McCulloch	5
							David Gilbert	2
		David Gilbert	4
		Stephen Craigie	2
												Ian McCulloch	3
												Ken Doherty	5
							Ken Doherty	5
							Atthasit Mahitthi	4
		Michael Holt	3
		Atthasit Mahitthi	4

Breaki stupunktowe kwalifikacji

• 138, 129, 120 Judd Trump
• 136 Ricky Walden
• 132 Andrew Higginson
• 125 Mark Joyce
• 125 Jin Long
• 124, 120, 100 Jamie Cope
• 121 Kuldesh Johal
• 118 Ian McCulloch
• 115, 101 Matthew Stevens
• 114 David Roe
• 109 Matthew Selt
• 109 Joe Swail
• 100 Andy Hicks

Linki zewnętrzne

• 2009 Masters. World Snooker Tour. [dostęp 2025-08-22]. [zarchiwizowane z tego adresu]. (ang.).
• Masters 2009 – wyniki i komentarze na Global Cue Sport Center. globalsnookercentre.co.uk. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-01-16)].

Bibliografia

• Ron Florax: Masters 2009 – wyniki na stronie CueTracker. CueTracker. [dostęp 2025-08-22]. (ang.).
• Masters 2009 – wyniki na stronie snooker.org. snooker.org. [dostęp 2025-08-22]. (ang.).
• Marcin Kutz: Masters 2009 – wyniki na stronie SnookerWorld.pl. SnookerWorld.pl. [dostęp 2025-08-22].