Mastos

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Czarnofigurowy mastos attycki (520-510 p.n.e.)

Mastos (stgr. μαστός – dosł. „pierś”, lm. mastoi) – starogreckie naczynie do picia, rodzaj bezstopkowej parabolicznej czarki z dwoma bocznymi uchwytami.

Miał postać piersi kobiecej z wyraźnie zaznaczonym sutkiem (stąd nazwa) i uniesionymi imadłami. Forma ceramiczna powstała w Koryncie, lecz przejęta przez garncarzy attyckich i stosowana głównie w tamtejszej ceramice pod koniec VI i w V stuleciu p.n.e.; eponimiczna dla dekoratora wyodrębnionego jako Malarz Mastosu. Naczynie zasadniczo wykonywane w technice czarnofigurowej, niekiedy białogruntowane; rzadkie egzemplarze czerwonofigurowe. Wysokość jego nie przekraczała kilkunastu centymetrów.

Formą zbliżoną jest wyposażony w wąską, płaską podstawę mastoid, podobny do skyfosu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Maria Ludwika Bernhard: Greckie malarstwo wazowe. Wrocław: Ossolineum, 1966, s. 20
  • Wolfgang Schiering: Die griechischen Tongefässe. Gestalt, Bestimmung und Formenwandel. Berlin: Mann, 1983, s. 151