Maszyna drążąca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
 Ten artykuł dotyczy maszyny drążącej. Zobacz też: inne znaczenia skrótu TBM.
Maszyna drążąca

Maszyna drążąca, TBM (ang.tunnel boring machine, pot. mechaniczny kret) – jest to rodzaj maszyny służący do drążenia tuneli. Używana przede wszystkim w twardym, skalistym podłożu. Jakkolwiek stosuje się ją również w kruchych niestabilnych gruntach pozbawionych wód podskórnych lub głębinowych. Maszyny drążące są przewidziane do wytrzymania nacisku rzędu 300−500 MPa. Stosowane mogą być w spękanych i niestabilnych skałach, także przy dużym stopniu ich nawodnienia. W wyniku drążenia powstaje wyrobisko podziemne o cylindrycznym kształcie. Maszyny TBM wyposażone są w wodoszczelne osłony tarczy, głowicy skrawającej oraz tyłu. Średnica tarczy wiertniczej jest uzależniona od indywidualnych potrzeb (czyli koniecznej szerokości tunelu). Rekordową średnicę 19,25 metra osiągnie tarcza użyta przy budowie tunelu pod rzeką Newą w Petersburgu[1].

Tarcze, których użyto przy budowie centralnego odcinka II linii metra warszawskiego, miały średnicę 6,27 m, długość 97 m oraz masę całkowitą 615 t[2].

Maszyna drążąca tunele pod Martwą Wisłą w Gdańsku, z tarczą o średnicy 12,6 m, wadze 2200 t i 91 m długości, była największą maszyną użytą w Polsce[3].

Producentem maszyn TBM jest niemieckie przedsiębiorstwo Herrenknecht ze Schwanau[2].

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. TBM o rekordowej średnicy dla rosyjskiego tunelu Orłowskiego. 18 sierpnia 2011. [dostęp 4 listopada 2012].
  2. a b Budowa II linii metra: Tarcze do maszyny TBM już w Warszawie. 16 września 2011. [dostęp 18 września 2011].
  3. Wiemy, kiedy ruszy gdański kret Damroka!. gdansk.naszemiasto.pl, 2013-05-09. [dostęp 21/06/2013].