Mateusz I Lotaryński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mateusz I Lotaryński
ilustracja
książę Górnej Lotaryngii
Okres od 13 stycznia 1138
do 13 maja 1176
Poprzednik Szymon I Lotaryński
Następca Szymon II Lotaryński
Dane biograficzne
Dynastia Dynastia z Châtenois
Data urodzenia ok. 1110
Data śmierci 13 maja 1176
Ojciec Szymon I Lotaryński
Matka Adelajda
Żona Judyta

Mateusz I Lotaryński (ur. ok. 1110, zm. 13 maja 1176) – książę Lotaryngii od 1139, syn Szymona I i Adelajdy, córki Henryka III, grafa Leuven.

Gdy Mateusz przejmował władzę w księstwie, na tron Niemiec wstąpiła nowa dynastia – Hohenstaufowie. Książę poślubił Judytę (ok 1123 – ok. 1194), bratanicę cesarza Konrada III i siostrę Fryderyka Barbarrosy, przez co łączność pomiędzy Lotaryngią i cesarstwem została umocniona. Książę brał udział w wyprawie Fryderyka po koronę cesarską w 1155 oraz w walkach toczonych przez cesarza z papieżem Aleksandrem III i wspierającymi go królami Francji i Sycylii. Mateusz I był w nieustannym konflikcie z biskupami Toul , pomimo tego książę dokonywał licznych darowizn na rzecz Kościoła i ufundował kilka klasztorów, w tym opactwo w Clairlieu, w którym został pochowany razem ze swoją żoną.

Potomstwo[edytuj | edytuj kod]

Ze związku z poślubioną ok. 1138 Bertą (Judytą), Mateusz I doczekał się siedmiorga dzieci:

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]