Mateusz Morawiecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mateusz Morawiecki
Mateusz Morawiecki portret.jpg
Mateusz Morawiecki (2016)
Data i miejsce urodzenia 20 czerwca 1968
Wrocław
Wiceprezes Rady Ministrów
Okres od 16 listopada 2015
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Minister rozwoju
Okres od 16 listopada 2015
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Minister finansów
Okres od 28 września 2016
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Poprzednik Paweł Szałamacha
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Wolności i Solidarności

Mateusz Jakub Morawiecki (ur. 20 czerwca 1968 we Wrocławiu) – polski menedżer, bankowiec i polityk.

W latach 2007–2015 prezes zarządu Banku Zachodniego WBK, od 2015 wiceprezes Rady Ministrów, od 2015 minister rozwoju, od 2016 minister finansów oraz przewodniczący Komitetu Ekonomicznego Rady Ministrów.

Życiorys[edytuj]

W 1987 ukończył IX Liceum Ogólnokształcące im. Juliusza Słowackiego we Wrocławiu[1], a w 1992 historię na Uniwersytecie Wrocławskim. Kształcił się następnie na Politechnice Wrocławskiej i Central Connecticut State University, a w 1995 uzyskał dyplom MBA na Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu (1995). Ukończył także studia podyplomowe z prawa europejskiego i ekonomiki integracji gospodarczej na Uniwersytecie w Hamburgu (1995). Studiował też na Uniwersytecie Bazylejskim[2] i w Kellogg School of Management przy Northwestern University[3].

Od 1986 publikował pod pseudonimami własne artykuły w prasie podziemnej, głównie w „Biuletynie Dolnośląskim”. W latach 80. kilkakrotnie pobity z powodów politycznych, represjonowany również wezwaniami na przesłuchania, zatrzymaniami i rewizjami w mieszkaniu. Działał w założonej przez ojca Solidarności Walczącej, a także w Niezależnym Zrzeszeniu Studentów. W 1988 i 1989 brał udział w strajkach okupacyjnych na Uniwersytecie Wrocławskim[4].

Od 1991 pracował dla spółki Cogito, współtworzył firmy wydawnicze Reverentia i Enter Marketing-Publishing. W 1991 był współzałożycielem, menedżerem i redaktorem pisma „Dwa Dni”[4]. W latach 1992–1995 pracował jako menedżer odpowiedzialny za marketing i finanse w przedsiębiorstwach konsultingowych i wydawniczych. W 1995 odbył staż w Deutsche Bundesbanku. W latach 1996–1997 prowadził projekty badawcze w zakresie bankowości i makroekonomii na Uniwersytecie we Frankfurcie nad Menem. W 1998 został zastępcą dyrektora Departamentu Negocjacji Akcesyjnych w Urzędzie Komitetu Integracji Europejskiej. Był członkiem zespołu ministerialnego negocjującego warunki przystąpienia Polski do Unii Europejskiej w kilku obszarach. W 1997 wraz z Frankiem Emmertem opublikował Prawo Europejskie, podręcznik z zakresu prawa unijnego i ekonomiki integracji gospodarczej[5]. W latach 1998–2001 był członkiem rad nadzorczych Zakładu Energetycznego Wałbrzych i Agencji Rozwoju Przemysłu.

W latach 1998–2002 zasiadał w sejmiku dolnośląskim I kadencji z ramienia Akcji Wyborczej Solidarność[6].

W 1998 podjął pracę w Banku Zachodnim. W latach 1998–2001 był doradcą prezesa zarządu, a następnie dyrektorem banku. W 2001, po połączeniu Banku Zachodniego i Wielkopolskiego Banku Kredytowego, został członkiem zarządu Banku Zachodniego WBK, a w maju 2007 objął stanowisko prezesa zarządu tej instytucji[7]. W okresie kierowania przez niego tą instytucją bank stał się jednym z trzech największych banków w kraju. BZ WBK w tym czasie z inicjatywy Mateusza Morawieckiego brał udział w finansowaniu różnych przedsięwzięć kulturalnych, m.in. serialu telewizyjnego Czas honoru oraz filmu Czarny czwartek[4].

Został także konsulem honorowym Republiki Irlandii w Polsce. W 2010 powołano go w skład Rady Gospodarczej przy premierze Donaldzie Tusku[8].

9 listopada 2015 zrezygnował z funkcji prezesa zarządu Banku Zachodniego WBK[9], pozostając nadal akcjonariuszem BZ WBK (posiadającym blisko 14 tysięcy akcji)[10]. 16 listopada objął urzędy wicepremiera i ministra rozwoju w rządzie Beaty Szydło[11]. W marcu 2016 wstąpił do Prawa i Sprawiedliwości[12].

28 września 2016 odwołany ze stanowisk rządowych[13], a także tego samego dnia powołany ponownie na urzędy wicepremiera i ministra rozwoju oraz dodatkowo na urząd ministra finansów[14]. 30 września tego samego roku stanął na czele Komitetu Ekonomicznego Rady Ministrów. W marcu 2017 na zaproszenie ministra finansów Niemiec uczestniczył w spotkaniu ministrów finansów państw G20 w Baden-Baden, będąc pierwszym przedstawicielem Polski na tym szczycie i jednym z kilku przedstawicieli państw nienależących do grupy[15][16].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj]

Ordery i odznaczenia
Nagrody i wyróżnienia

Życie prywatne[edytuj]

Jest synem Kornela Morawieckiego. Żonaty, ojciec czwórki dzieci[22].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Absolwenci, Nauczyciele i Olimpijczycy. IX Liceum Ogólnokształcące im. Juliusza Słowackiego we Wrocławiu 1954–2004, Wrocław 2004, s. 182.
  2. Mateusz Morawiecki – Wicepremier, Minister Rozwoju i Finansów. mr.gov.pl, 19 października 2016. [dostęp 2017-01-26].
  3. Jakub Kowalski: Do Rzeczy: Ku chwale ojczyzny. wp.pl, 22 stycznia 2016. [dostęp 2017-01-26].
  4. a b c Maria Wanke-Jakubowska: Mateusz Morawiecki: „Ku chwale Ojczyzny!”. wszystkoconajwazniejsze.pl. [dostęp 2017-01-26].
  5. Opis bibliograficzny: Prawo europejskie. bs.sejm.gov.pl. [dostęp 2017-01-26].
  6. Dziesięć lat województwa dolnośląskiego. karkonosze.ws, 2 grudnia 2008. [dostęp 2015-11-06].
  7. Nota biograficzna na stronie Banku Zachodniego WBK. [dostęp 2015-11-06].
  8. Bielecki pokieruje Radą Gospodarczą premiera. parkiet.com, 9 marca 2010. [dostęp 2015-11-06].
  9. Mateusz Morawiecki zrezygnował z funkcji prezesa BZ WBK. rp.pl, 9 listopada 2015. [dostęp 2016-04-14].
  10. Morawiecki wciąż ma akcje BZ WBK. bankier.pl, 23 stycznia 2017. [dostęp 2017-02-16].
  11. Prezydent powołał rząd. prezydent.pl, 16 listopada 2015. [dostęp 2015-11-16].
  12. Morawiecki wstąpił do PiS. tvn24.pl, 16 marca 2016. [dostęp 2016-03-16].
  13. M.P. z 2016 r. poz. 941
  14. M.P. z 2016 r. poz. 942
  15. Rzeczy, które musisz wiedzieć o szczycie G20. tvn24bis.pl, 17 marca 2017. [dostęp 2017-03-31].
  16. Morawiecki wśród ministrów finansów G20. rp.pl, 16 marca 2017. [dostęp 2017-03-31].
  17. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 23 czerwca 2015 r. o nadaniu orderów (M.P. z 2015 r. poz. 853).
  18. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 października 2013 r. o nadaniu odznaczeń (M.P. z 2014 r. poz. 463).
  19. Poznaliśmy laureatów Gali Pereł Polskiej Gospodarki. polishmarket.com.pl, 7 listopada 2015. [dostęp 2015-12-09].
  20. ArtMecenat. miastogwiazd.pl, 30 września 2015. [dostęp 2017-06-16].
  21. Wicepremier Morawiecki z nagrodą Człowiek Roku 2016 „Gazety Polskiej”. „Odczytuję tę nagrodę jako honor”. niezalezna.pl, 30 stycznia 2017. [dostęp 2017-01-30].
  22. Mateusz Morawiecki – od rewolucjonisty do milionera i wicepremiera. wyborcza.pl, 12 listopada 2015. [dostęp 2016-01-05].

Bibliografia[edytuj]