Mateusz Morawiecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mateusz Morawiecki
Mateusz Morawiecki.jpg
Data i miejsce urodzenia 20 czerwca 1968
Wrocław
Wiceprezes Rady Ministrów
Okres od 16 listopada 2015
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Minister rozwoju
Okres od 16 listopada 2015
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Minister finansów
Okres od 28 września 2016
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Poprzednik Paweł Szałamacha
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Wolności i Solidarności

Mateusz Jakub Morawiecki (ur. 20 czerwca 1968 we Wrocławiu) – polski menedżer, bankowiec i polityk.

W latach 2007–2015 prezes zarządu Banku Zachodniego WBK, od 2015 wiceprezes Rady Ministrów, w latach 2015–2016 minister rozwoju, od 2016 minister rozwoju i finansów oraz przewodniczący Komitetu Ekonomicznego Rady Ministrów.

Życiorys[edytuj]

W 1987 ukończył IX Liceum Ogólnokształcące im. Juliusza Słowackiego we Wrocławiu[1], następnie ukończył studia w zakresie historii na Uniwersytecie Wrocławskim (1992), odbył studia z zakresu Business Administration na Politechnice Wrocławskiej i Central Connecticut State University (1993), uzyskał dyplom MBA na Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu (1995). Ukończył także studia podyplomowe z zakresu prawa europejskiego i ekonomiki integracji gospodarczej na Uniwersytecie w Hamburgu (1995).

W latach szkolnych zaangażował się w działalność opozycyjną, m.in. brał udział w powielaniu oraz rozpowszechnianiu wydawnictw ukazujących się poza zasięgiem cenzury. Po wprowadzeniu stanu wojennego zajmował się kolportażem i drukiem czasopism drugiego obiegu. Od 1986 publikował pod pseudonimami własne artykuły w prasie podziemnej, głównie w „Biuletynie Dolnośląskim”. W latach 80. kilkakrotnie pobity z powodów politycznych, represjonowany również wezwaniami na przesłuchania, zatrzymaniami i rewizjami w mieszkaniu. Działał w założonej przez ojca Solidarności Walczącej, a także w Niezależnym Zrzeszeniu Studentów. W 1988 i 1989 brał udział w strajkach okupacyjnych na Uniwersytecie Wrocławskim. Współorganizował Klub Myśli Politycznej „Wolni i Solidarni” działający pod koniec lat 80.

W 1990 współtworzył firmę wydawniczą Reverentia, w 1991 był redaktorem gazety „Dwa Dni”. W latach 1992–1995 pracował jako menedżer odpowiedzialny za marketing i finanse w przedsiębiorstwach konsultingowych i wydawniczych. W 1995 odbył staż w Deutsche Bundesbanku. W latach 1996–1997 prowadził projekty badawcze w zakresie bankowości i makroekonomii na Uniwersytecie we Frankfurcie nad Menem. W 1998 został zastępcą dyrektora Departamentu Negocjacji Akcesyjnych w Urzędzie Komitetu Integracji Europejskiej. Był członkiem zespołu ministerialnego negocjującego warunki przystąpienia Polski do Unii Europejskiej w kilku obszarach. W 1997 wraz z Frankiem Emmertem opublikował Prawo Europejskie, podręcznik z zakresu prawa unijnego i ekonomiki integracji gospodarczej. W latach 1998–2001 był członkiem rad nadzorczych Zakładu Energetycznego Wałbrzych i Agencji Rozwoju Przemysłu.

W latach 1998–2002 zasiadał w sejmiku dolnośląskim I kadencji z ramienia Akcji Wyborczej Solidarność[2].

W 1998 podjął pracę w Banku Zachodnim. W latach 1998–2001 był doradcą prezesa zarządu, następnie dyrektorem banku, po połączeniu Banku Zachodniego i Wielkopolskiego Banku Kredytowego w 2001 został członkiem zarządu Banku Zachodniego WBK. W maju 2007 objął stanowisko prezesa zarządu tej instytucji.

Został także konsulem honorowym Republiki Irlandii w Polsce. W 2010 powołano go w skład Rady Gospodarczej przy premierze Donaldzie Tusku[3].

9 listopada 2015 zrezygnował z funkcji prezesa zarządu Banku Zachodniego WBK[4]. 16 listopada objął urzędy wicepremiera i ministra rozwoju w rządzie Beaty Szydło[5]. W marcu 2016 wstąpił do Prawa i Sprawiedliwości[6].

28 września 2016 odwołany ze stanowisk rządowych[7] i tego samego dnia powołany ponownie na urząd wicepremiera, a także ministra rozwoju i finansów[8]. 30 września tego samego roku stanął na czele Komitetu Ekonomicznego Rady Ministrów.

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj]

W 2013 odznaczony Krzyżem Wolności i Solidarności[9]. W 2015, za wybitne zasługi w działalności na rzecz wspierania oraz promowania polskiej kultury i dziedzictwa narodowego, został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[10]. W 2015 otrzymał Perłę Honorową Polskiej Gospodarki (w kategorii gospodarka)[11].

Życie prywatne[edytuj]

Jest synem Kornela Morawieckiego. Jest żonaty, ma czwórkę dzieci[12].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Absolwenci, Nauczyciele i Olimpijczycy. IX Liceum Ogólnokształcące im. Juliusza Słowackiego we Wrocławiu 1954–2004, Wrocław 2004, s. 182.
  2. Dziesięć lat województwa dolnośląskiego. karkonosze.ws, 2 grudnia 2008. [dostęp 2015-11-06].
  3. Bielecki pokieruje Radą Gospodarczą premiera. parkiet.com, 9 marca 2010. [dostęp 2015-11-06].
  4. Mateusz Morawiecki zrezygnował z funkcji prezesa BZ WBK. rp.pl, 9 listopada 2015. [dostęp 2016-04-14].
  5. Prezydent powołał rząd. prezydent.pl, 16 listopada 2015. [dostęp 2015-11-16].
  6. Morawiecki wstąpił do PiS. tvn24.pl, 16 marca 2016. [dostęp 2016-03-16].
  7. M.P. z 2016 r. poz. 941
  8. M.P. z 2016 r. poz. 942
  9. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 października 2013 r. o nadaniu odznaczeń (M.P. z 2014 r. poz. 463).
  10. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 23 czerwca 2015 r. o nadaniu orderów (M.P. z 2015 r. poz. 853).
  11. Poznaliśmy laureatów Gali Pereł Polskiej Gospodarki. polishmarket.com.pl, 7 listopada 2015. [dostęp 2015-12-09].
  12. Mateusz Morawiecki – od rewolucjonisty do milionera i wicepremiera. wyborcza.pl, 12 listopada 2015. [dostęp 2016-01-05].

Bibliografia[edytuj]