Mateusz Morawiecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mateusz Morawiecki
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko

Mateusz Jakub Morawiecki

Data i miejsce urodzenia

20 czerwca 1968
Wrocław

Prezes Rady Ministrów
Okres

od 11 grudnia 2017

Przynależność polityczna

Prawo i Sprawiedliwość

Poprzednik

Beata Szydło

Minister cyfryzacji
Okres

od 6 października 2020

Przynależność polityczna

Prawo i Sprawiedliwość

Poprzednik

Marek Zagórski

Minister sportu
Okres

od 15 listopada 2019
do 5 grudnia 2019

Przynależność polityczna

Prawo i Sprawiedliwość

Poprzednik

Witold Bańka[a]

Następca

Danuta Dmowska-Andrzejuk

Minister rozwoju i finansów
Okres

od 28 września 2016
do 9 stycznia 2018

Przynależność polityczna

Prawo i Sprawiedliwość

Następca

Teresa Czerwińska, Jerzy Kwieciński[b]

Wiceprezes Rady Ministrów
Okres

od 16 listopada 2015
do 11 grudnia 2017

Przynależność polityczna

Prawo i Sprawiedliwość

Minister rozwoju
Okres

od 16 listopada 2015
do 28 września 2016

Przynależność polityczna

Prawo i Sprawiedliwość

Poprzednik

Janusz Piechociński, Maria Wasiak[c]

podpis
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Wolności i Solidarności Odznaka pamiątkowa "Krzyż Solidarności Walczącej" Wielki Krzyż Orderu „Za Zasługi dla Litwy” Order Księcia Jarosława Mądrego II klasy Odznaka honorowa „Za zasługi dla bankowości Rzeczypospolitej Polskiej”

Mateusz Jakub Morawiecki (ur. 20 czerwca 1968 we Wrocławiu) – polski menedżer, bankowiec i polityk. Od 2017 prezes Rady Ministrów stojący na czele pierwszego i drugiego swojego gabinetu.

Prezes zarządu Banku Zachodniego WBK w latach 2007–2015, wiceprezes Rady Ministrów (2015–2017), minister rozwoju (2015–2016), a następnie minister rozwoju i finansów (2016–2018), minister sportu (2019), poseł na Sejm IX kadencji (od 2019), minister cyfryzacji (od 2020), wiceprezes Prawa i Sprawiedliwości (od 2021).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 20 czerwca 1968 we Wrocławiu[1]. Jest synem Jadwigi[2] oraz fizyka i opozycjonisty Kornela Morawieckiego (przewodniczącego Solidarności Walczącej)[1]. Rodzina ojca pochodziła z warszawskiej Pragi, gdzie urodził się i wychowywał Kornel Morawiecki, który później wraz z żoną zamieszkał we Wrocławiu. Rodzice matki pochodzili ze Stanisławowa, z czasem zamieszkali we Wrocławiu[3]. W 1960 i 1965 urodziły się starsze siostry: Anna i Marta, w 1966 – Magdalena, która zmarła w wieku pięciu miesięcy, a w 1973 – młodsza siostra Maria[4].

Według Igora Jankego (publicysty „Uważam Rze”, oraz „Do Rzeczy”), Mateusz Morawiecki od 1979 roku pomagał w drukowaniu podziemnego „Biuletynu Dolnośląskiego” w tajnej drukarni w Wilczynie Leśnym pod Wrocławiem[5][6]. Od grudnia 1981 brał udział w akcjach opozycyjnych: malowaniu napisów na murach, zrywaniu flag, rozklejaniu plakatów i ulotek, druku i kolportażu podziemnych pism oraz rozwieszaniu opozycyjnych transparentów. W latach 1983–1986 był wielokrotnie zatrzymywany i przesłuchiwany w związku z działalnością opozycyjną swego ojca, który ukrywał się wówczas przed organami ścigania[1]. Od 1986 publikował pod pseudonimami, np. Robert Synowiecki, własne artykuły w prasie podziemnej, głównie w „Biuletynie Dolnośląskim”. W latach 80. kilkakrotnie został pobity z powodów politycznych i ponownie był przesłuchiwany[3].

Edukacja[edytuj | edytuj kod]

W 1987 ukończył IX Liceum Ogólnokształcące im. Juliusza Słowackiego we Wrocławiu[7], następnie rozpoczął studia na kierunku historia na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Wrocławskiego, gdzie w latach 1988–1989 brał udział w strajkach okupacyjnych[3]. Studia te ukończył w 1992[8].

Kształcił się następnie na Politechnice Wrocławskiej i Central Connecticut State University, a w 1995 uzyskał dyplom Master of Business Administration na Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu. W tym samym roku ukończył studia podyplomowe z prawa europejskiego i ekonomiki integracji gospodarczej na Uniwersytecie w Hamburgu. Studiował także na Uniwersytecie w Bazylei[8] i w Kellogg School of Management przy Northwestern University[9].

Działalność zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Od 1991 pracował dla spółki Cogito, współtworzył firmy wydawnicze Reverentia i Enter Marketing-Publishing. W 1991 był współzałożycielem, menedżerem i redaktorem pisma „Dwa Dni”[3]. W latach 1992–1995 pracował jako menedżer odpowiedzialny za marketing i finanse w przedsiębiorstwach konsultingowych i wydawniczych. W 1995 odbył staż w Niemieckim Banku Federalnym. W latach 1996–1997 prowadził projekty badawcze w zakresie bankowości i makroekonomii na Uniwersytecie we Frankfurcie nad Menem. W 1997 wraz z Frankiem Emmertem opublikował Prawo europejskie, podręcznik z zakresu prawa unijnego i ekonomiki integracji gospodarczej[10]. W 1998 został zastępcą dyrektora Departamentu Negocjacji Akcesyjnych w Urzędzie Komitetu Integracji Europejskiej. W latach 1998–2001 był członkiem rad nadzorczych Zakładu Energetycznego Wałbrzych i Agencji Rozwoju Przemysłu[8].

W 1998, po odejściu z administracji rządowej, podjął pracę w Banku Zachodnim. W latach 1998–2001 był doradcą prezesa zarządu, a następnie dyrektorem banku. W 2001, po połączeniu Banku Zachodniego i Wielkopolskiego Banku Kredytowego, został członkiem zarządu Banku Zachodniego WBK, a w maju 2007 objął stanowisko prezesa zarządu tej instytucji[11]. Bank ten w tym czasie brał udział w finansowaniu różnych przedsięwzięć kulturalnych, m.in. serialu telewizyjnego Czas honoru oraz filmów Czarny czwartek[3] i 1920 Bitwa Warszawska[3][12]. Sam Morawiecki zasiadał w Komitecie Nauk o Finansach PAN pierwszej kadencji[13].

Działalność polityczna do 2015[edytuj | edytuj kod]

Był członkiem Partii Wolności[14]. W latach 1998–2002 zasiadał w sejmiku dolnośląskim I kadencji, mandat uzyskał z listy Akcji Wyborczej Solidarność[15].

Od 2008 do czasu wejścia w skład rządu w 2015 był konsulem honorowym Republiki Irlandii w Polsce[8]. W 2010 został powołany w skład Rady Gospodarczej przy premierze Donaldzie Tusku[16], w której zasiadał przez blisko dwa lata[17].

Wiceprezes Rady Ministrów i minister[edytuj | edytuj kod]

Rząd Beaty Szydło. W pierwszym rzędzie od lewej: Piotr Gliński, Beata Szydło, Mateusz Morawiecki i Jarosław Gowin (2015)

9 listopada 2015 zrezygnował z funkcji prezesa zarządu Banku Zachodniego WBK[18], nie uzyskując odprawy[19] i pozostając nadal akcjonariuszem BZ WBK (ok. 13,7 tys. akcji[20]; sprzedał je wraz z objęciem funkcji premiera[21]). 16 listopada objął urzędy wicepremiera i ministra rozwoju w rządzie Beaty Szydło[22]. W marcu 2016 wstąpił do Prawa i Sprawiedliwości[23]. W tym samym roku przedstawił dokument programowy (nazwany „planem Morawieckiego”), który został przyjęty w rozwiniętej wersji przez Radę Ministrów w lutym 2017[24][25]. Od marca 2016 kierował Komitetem Rozwoju, zadaniem którego było wypracowywanie programów w ramach planu odpowiedzialnego rozwoju[26].

28 września 2016 został odwołany ze stanowisk rządowych[27], a także tego samego dnia powołany ponownie na urzędy wicepremiera i ministra rozwoju i finansów[28] (w resorcie finansów w miejsce Pawła Szałamachy). 30 września tego samego roku stanął na czele Komitetu Ekonomicznego Rady Ministrów. W marcu 2017 na zaproszenie ministra finansów Niemiec uczestniczył w spotkaniu ministrów finansów państw G20 w Baden-Baden, będąc pierwszym przedstawicielem Polski na tym szczycie i jednym z kilku przedstawicieli państw nienależących do grupy[29][30].

Prezes Rady Ministrów[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy rząd (2017–2019)[edytuj | edytuj kod]

Mateusz Morawiecki wygłasza exposé w Sejmie RP, 12 grudnia 2017

7 grudnia 2017 komitet polityczny PiS rekomendował jego kandydaturę na stanowisko prezesa Rady Ministrów w związku z deklaracją rezygnacji ze strony premier Beaty Szydło[31], którą oficjalnie złożyła następnego dnia. Również 8 grudnia Mateusz Morawiecki został przez prezydenta RP Andrzeja Dudę desygnowany[32], a 11 grudnia powołany na to stanowisko[33]. Jednocześnie został też ponownie powołany na urząd ministra rozwoju i finansów[34].

12 grudnia 2017 Sejm udzielił rządowi wotum zaufania; za zagłosowało 243 posłów, przeciw oddano 192 głosy[35]. 9 stycznia 2018 Mateusz Morawiecki został odwołany z funkcji ministra rozwoju i finansów[36]. Tego samego dnia, w związku ze zdymisjonowaniem Anny Streżyńskiej i niepowołaniem jej następcy, przejął obowiązki ministra cyfryzacji, które wykonywał do 17 kwietnia 2018, gdy obsadzono to stanowisko[37].

Podczas kampanii związanej z wyborami samorządowymi w 2018 przegrał dwa procesy w trybie wyborczym. Pierwszy we wrześniu – z Platformą Obywatelską; Sąd Apelacyjny w Warszawie nakazał mu publicznie sprostować wypowiedź, w której zarzucił koalicji PO-PSL, że w czasie ich rządów nie budowano w Polsce dróg[38] (decyzja sądu odnosiła się do wypowiedzi, w której Mateusz Morawiecki stwierdził, że przez osiem lat poprzedniej koalicji wydano na drogi lokalne tyle, ile za rządu PiS miało być wydawane w ciągu jednego lub do półtora roku)[39]. Drugi w październiku 2018 z KWW Jacka Majchrowskiego; Sąd Apelacyjny w Krakowie nakazał mu sprostowanie wypowiedzi, że rządzący dotąd Krakowem „nie zrobili nic lub prawie nic w walce ze smogiem”[40].

Drugi rząd (od 2019)[edytuj | edytuj kod]

Mateusz Morawiecki podczas Rady Gabinetowej (2020)
Mateusz Morawiecki w trakcie marszu solidarności z Ukrainą w Warszawie (2022).

W wyborach w 2019 Mateusz Morawiecki został liderem listy Prawa i Sprawiedliwości w okręgu nr 31. Uzyskał mandat posła na Sejm IX kadencji, otrzymując 133 687 głosów[41]. Na pierwszym posiedzeniu Sejmu IX kadencji złożył dymisję Rady Ministrów (zgodnie z art. 162 ust. 1 Konstytucji RP), która tego samego dnia została przyjęta przez prezydenta[42]. 14 listopada 2019 prezydent Andrzej Duda desygnował go ponownie na urząd premiera, powierzając mu misję utworzenia nowego rządu[43].

Następnego dnia prezydent powołał Mateusza Morawieckiego na urząd prezesa Rady Ministrów, a także powołał członków nowego gabinetu. W rządzie tym premier dodatkowo objął stanowisko ministra sportu[44]. 19 listopada wygłosił swoje exposé[45]. Tego samego dnia Sejm udzielił o rządowi wotum zaufania; za zagłosowało 237 posłów, przeciw oddano 214 głosów[46]. 5 grudnia odwołany przez prezydenta Andrzeja Dudę z urzędu ministra sportu (w związku z powołaniem na ten urząd Danuty Dmowskiej-Andrzejuk)[47].

We wrześniu 2020 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, że decyzja nakazująca Poczcie Polskiej podjęcie i realizację czynności niezbędnych do przygotowania i przeprowadzenia wyborów prezydenckich w maju 2020 została wydana bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa (m.in. Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej) oraz stwierdził jej nieważność[48].

6 października 2020 Mateusz Morawiecki w swoim rządzie objął dodatkowo stanowisko ministra cyfryzacji[49], zastępując Marka Zagórskiego[50].

W maju 2021 Najwyższa Izba Kontroli złożyła do prokuratury zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa nadużycia uprawnień przez Morawieckiego w związku z przygotowaniami do przeprowadzenia wyborów prezydenckich w 2020 roku[51].

W lipcu 2021 został wiceprezesem Prawa i Sprawiedliwości[52][53][54].

Od 11 sierpnia do 26 października 2021 wykonywał obowiązki ministra rozwoju, pracy i technologii w związku z nieobsadzeniem tego stanowiska[55].

29 listopada 2021 wyprzedził Jerzego Buzka, stając się drugim najdłużej urzędującym premierem III RP[56].

Od 10 lutego do 26 kwietnia 2022 wykonywał obowiązki ministra finansów po zdymisjowaniu Tadeusza Kościńskiego[57].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Z Martą Kaczyńską podczas odbioru Nagrody im. Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego (2018)

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Od pierwszej połowy lat 90. żonaty z Iwoną; ojciec czworga dzieci: dwóch córek (Aleksandry i Magdaleny) oraz dwóch synów (Jeremiasza i Ignacego)[2][77][78][79][80]. Mateusz Morawiecki jest katolikiem[81].

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Jako minister sportu i turystyki.
  2. Teresa Czerwińska objęła urząd ministra finansów, Jerzy Kwieciński objął urząd ministra inwestycji i rozwoju.
  3. Janusz Piechociński pełnił urzędy wiceprezesa Rady Ministrów i ministra gospodarki, Maria Wasiak pełniła urząd ministra infrastruktury i rozwoju.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Mateusz Morawiecki. Encyklopedia Solidarności. [dostęp 2017-12-08].
  2. a b Malwina Gadawa: Jak Mati został premierem. Mama Morawieckiego mówi nam o synu. gazetawroclawska.pl, 8 grudnia 2017. [dostęp 2017-12-08].
  3. a b c d e f Maria Wanke-Jakubowska: Mateusz Morawiecki: „Ku chwale Ojczyzny!”. wszystkoconajwazniejsze.pl, 24 listopada 2015. [dostęp 2017-01-26].
  4. Edyta Brzozowska: „W domu nigdy o tym nie opowiadał. Nie chciał martwić matki”. Dzieciństwo premiera wspomina jego mama. onet.pl, 21 stycznia 2018. [dostęp 2018-01-21].
  5. Dzieci z farbami. W: Igor Janke: Twierdza. Warszawa: Wielka Litera, 2014, s. 39 (wydanie EPUB). ISBN 978-83-64142-66-6.
  6. Andrzej Berezowski: Solidarność Walcząca jak państwo podziemne. tysol.pl, 15 czerwca 2017. [dostęp 2019-05-04].
  7. Absolwenci, nauczyciele i olimpijczycy. IX Liceum Ogólnokształcące im. Juliusza Słowackiego we Wrocławiu 1954–2004. Wrocław: EDU-SA Agencja Public Relations, 2004, s. 182. ISBN 83-920032-2-5.
  8. a b c d Mateusz Morawiecki – Wicepremier, Minister Rozwoju i Finansów. mr.gov.pl, 19 października 2016. [dostęp 2017-01-26].
  9. Jakub Kowalski: Do Rzeczy: Ku chwale ojczyzny. wp.pl, 22 stycznia 2016. [dostęp 2017-01-26].
  10. Opis bibliograficzny: Prawo europejskie. bs.sejm.gov.pl. [dostęp 2017-01-26].
  11. Mateusz Morawiecki – Prezes Zarządu. bzwbk.pl. [dostęp 2017-12-08].
  12. Bank Zachodni WBK mecenasem filmu „Bitwa Warszawska 1920”. santander.pl. [dostęp 2019-05-04].
  13. Skład. Komitet Nauk o Finansach Polskiej Akademii Nauk. [dostęp 2022-03-05].
  14. Q&A z premierem Morawieckim. Pytania o urlop menstruacyjny w Polsce i działania rządu dla młodych ludzi. gazetaprawna.pl, 21 maja 2022. [dostęp 2022-05-22].
  15. Dziesięć lat województwa dolnośląskiego. karkonosze.ws, 2 grudnia 2008. [dostęp 2015-11-06].
  16. Bielecki pokieruje Radą Gospodarczą premiera. parkiet.com, 9 marca 2010. [dostęp 2015-11-06].
  17. Michał Wróblewski: Morawiecki, premier z taśmy. Kiedyś człowiek Tuska, dziś o związkach z PO chce zapomnieć. wp.pl, 2 października 2018. [dostęp 2019-04-29].
  18. Maciej Rudke: Mateusz Morawiecki zrezygnował z funkcji prezesa BZ WBK. rp.pl, 9 listopada 2015. [dostęp 2016-04-14].
  19. I to chyba kończy sprawę. Oświadczenie banku Santander. wpolityce.pl, 15 maja 2019. [dostęp 2019-12-15].
  20. Arkadiusz Braumberger: Morawiecki wciąż ma akcje BZ WBK. bankier.pl, 23 stycznia 2017. [dostęp 2017-02-16].
  21. Morawiecki pozbywa się akcji banku. Na konto premiera wpłynie pięć milionów złotych. tvn24bis.pl, 17 grudnia 2017. [dostęp 2019-04-16].
  22. Prezydent powołał rząd. prezydent.pl, 16 listopada 2015. [dostęp 2015-11-16].
  23. Morawiecki wstąpił do PiS. tvn24.pl, 16 marca 2016. [dostęp 2016-03-16].
  24. Plan Morawieckiego. bankier.pl, 16 lutego 2016. [dostęp 2019-04-16].
  25. Mateusz Ratajczak: Strategia rozwoju Mateusza Morawieckiego. To już trzeci wielki plan modernizacji w ciągu dekady. money.pl, 14 lutego 201. [dostęp 2019-04-16].
  26. Powołanie członków Komitetu Rozwoju. premier.gov.pl, 15 marca 2016. [dostęp 2019-04-16].
  27. Postanowienie nr 1131.16.2016 Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 września 2016 r. o zmianie w składzie Rady Ministrów (M.P. z 2016 r. poz. 941).
  28. Postanowienie nr 1131.17.2016 Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 września 2016 r. o zmianie w składzie Rady Ministrów (M.P. z 2016 r. poz. 942).
  29. Rzeczy, które musisz wiedzieć o szczycie G20. tvn24bis.pl, 17 marca 2017. [dostęp 2017-03-31].
  30. Grzegorz Siemionczyk: Morawiecki wśród ministrów finansów G20. rp.pl, 16 marca 2017. [dostęp 2017-03-31].
  31. Szydło złożyła rezygnację. Morawiecki kandydatem na premiera. tvn24.pl, 7 grudnia 2017. [dostęp 2017-12-07].
  32. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 8 grudnia 2017 r. nr 1131.17.2017 o desygnowaniu Prezesa Rady Ministrów (M.P. z 2017 r. poz. 1144).
  33. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 grudnia 2017 r. nr 1131.18.2017 o powołaniu Prezesa Rady Ministrów (M.P. z 2017 r. poz. 1150).
  34. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 grudnia 2017 r. nr 1131.19.2017 o powołaniu Ministra Rozwoju i Finansów (M.P. z 2017 r. poz. 1151).
  35. Rząd Mateusza Morawieckiego z wotum zaufania. onet.pl, 12 grudnia 2017. [dostęp 2017-12-12].
  36. Prezydent powołał nowych ministrów. prezydent.pl, 9 stycznia 2018. [dostęp 2018-01-09].
  37. Prezydent Duda powołał nowego ministra cyfryzacji. onet.pl, 17 kwietnia 2018. [dostęp 2018-04-17].
  38. PO wygrywa przed sądem. Mateusz Morawiecki ma sprostować słowa ws. dróg i mostów. gazeta.pl, 26 września 2018. [dostęp 2018-09-29].
  39. Sąd Apelacyjny: Premier ma sprostować swoją wypowiedź. Mamy uzasadnienie wyroku. rmf24.pl, 26 września 2018. [dostęp 2019-05-04].
  40. Jarosław Sidorowicz, Dominika Wantuch. Premier przegrał i znów musi prostować. „Gazeta Wyborcza”, s. 4, 31 października–1 listopada 2018. 
  41. Serwis PKW – Wybory 2019. [dostęp 2019-10-15].
  42. Prezydent przyjął dymisję Rady Ministrów. prezydent.pl, 12 listopada 2019. [dostęp 2019-11-14].
  43. Prezydent desygnował Mateusza Morawieckiego na Prezesa Rady Ministrów. prezydent.pl, 14 października 2019. [dostęp 2019-11-14].
  44. Prezydent powołał nowy rząd. prezydent.pl, 15 listopada 2019. [dostęp 2019-11-15].
  45. Exposé premiera Morawieckiego w Sejmie. „Potrzebujemy odważnej Polski”. tvpparlament.pl, 19 listopada 2019. [dostęp 2019-11-19].
  46. Rząd premiera Mateusza Morawieckiego z wotum zaufania. tvp.info, 19 listopada 2019. [dostęp 2019-11-19].
  47. Danuta Dmowska-Andrzejuk Ministrem Sportu. prezydent.pl, 5 grudnia 2019. [dostęp 2019-12-05].
  48. Patryk Słowik: Sąd: Premier rażąco naruszył prawo. gazetaprawna.pl, 16 września 2020. [dostęp 2020-11-02].
  49. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 6 października 2020 r. nr 1131.27.2020 o zmianie w składzie Rady Ministrów (M.P. z 2020 r. poz. 896).
  50. Prezydent dokonał zmian w składzie Rady Ministrów. prezydent.pl, 6 października 2020. [dostęp 2020-11-02].
  51. Sara Bounaoui, NIK donosi na Morawieckiego, Dworczyka, Sasina i Kamińskiego, www.rmf24.pl, 25 maja 2021 [dostęp 2021-05-25] (pol.).
  52. Premier Mateusz Morawiecki został wiceprezesem PiS. rp.pl, 2021-07-04. [dostęp 2021-07-08].
  53. Mateusz Morawiecki wybrany na wiceprezesa PiS. polsatnews.pl, 2021-07-04. [dostęp 2021-07-08].
  54. Premier Morawiecki po wyborze na wiceprezesa PiS: „Dziękuję za zaufanie”; „Sporo wyzwań przed nami, ale mamy świetną partię”. wpolityce.pl, 2021-07-04. [dostęp 2021-07-08].
  55. Kierownictwo ministerstwa – Ministerstwo Rozwoju i Technologii – Portal Gov.pl, Ministerstwo Rozwoju i Technologii [dostęp 2021-08-31] (pol.).
  56. Jerzy Buzek był premierem III RP w latach 1997–2001, czyli przez 1449 dni
  57. Zmiany w Kierownictwie Ministerstwa Finansów – Ministerstwo Finansów, Ministerstwo Finansów, 10 lutego 2022 [dostęp 2022-02-11] (pol.).
  58. Wojciechowska i Sukiennik wśród "zasłużonych dla bankowości". Oto pełna lista NBP, TVN24 Biznes [dostęp 2022-10-06] (pol.).
  59. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 października 2013 r. o nadaniu odznaczeń (M.P. z 2014 r. poz. 463).
  60. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 23 czerwca 2015 r. o nadaniu orderów (M.P. z 2015 r. poz. 853).
  61. Apdovanotų asmenų duomenų bazė. Lietuvos Respublikos Prezidentas. [dostęp 2020-11-02]. (lit.).
  62. Mateusz Mazowiecki otrzymał Srebrny Krzyż Solidarności Walczącej. wydarzenia.interia.pl, 26 czerwca 2021. [dostęp 2021-06-27].
  63. Po podpisaniu ośmiu memorandów premierzy Morawiecki i Kaczyński spotkali się z prezydentem Zełenskim, Polska Agencja Prasowa SA [dostęp 2022-06-01] (pol.).
  64. УКАЗ ПРЕЗИДЕНТА УКРАЇНИ №380/2022. president.gov.ua, 2022-06-01. [dostęp 2022-06-03]. (ukr.).
  65. ArtMecenat. miastogwiazd.pl, 30 września 2015. [dostęp 2017-06-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-12)].
  66. Poznaliśmy laureatów Gali Pereł Polskiej Gospodarki. polishmarket.com.pl, 7 listopada 2015. [dostęp 2015-12-09].
  67. Wicepremier Morawiecki z nagrodą Człowiek Roku 2016 „Gazety Polskiej”. „Odczytuję tę nagrodę jako honor”. niezalezna.pl, 30 stycznia 2017. [dostęp 2017-01-30].
  68. Premier Mateusz Morawiecki podczas obchodów Grudnia’70: musimy wyjaśnić wszystkie sprawy z przeszłości. premier.gov.pl, 17 grudnia 2017. [dostęp 2017-12-17].
  69. Złoty Medal Amerykańskiego Instytutu Kultury Polskiej dla premiera Morawieckiego. polskieradio.com, 11 lutego 2018. [dostęp 2018-02-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-01)].
  70. Premier Mateusz Morawiecki i jego zespół gospodarczy ministrów z tytułem Człowieka Roku 2017 tygodnika „Wprost”. wprost.pl, 28 lutego 2018. [dostęp 2018-02-28].
  71. Marcin Jabłoński: Premier Morawiecki laureatem Nagrody im. Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego. Polska Agencja Prasowa, 26 marca 2018. [dostęp 2018-03-26].
  72. Premier Mateusz Morawiecki Człowiekiem Roku Klubów „Gazety Polskiej” 2017. niezalezna.pl, 11 stycznia 2018. [dostęp 2019-02-26].
  73. Premier Morawiecki Człowiekiem Roku 2018 Gazety Polskiej! „Chcemy walczyć o lepszą, wielką Polskę!”. niezalezna.pl, 25 lutego 2019. [dostęp 2019-02-26].
  74. Paweł Orlikowski: Forum Ekonomiczne w Krynicy-Zdroju. Mateusz Morawiecki z nagrodą Człowieka Roku. money.pl, 4 września 2019. [dostęp 2019-09-05].
  75. Nagrody Forum Ekonomicznego. forum-ekonomiczne.pl. [dostęp 2022-06-18].
  76. Mateusz Morawiecki Człowiekiem Wolności 2019 tygodnika Sieci. wpolityce.pl, 30 grudnia 2019. [dostęp 2019-12-30].
  77. Mateusz Morawiecki. premier.gov.pl. [dostęp 2019-02-06].
  78. Jacek Harłukowicz: Mateusz Morawiecki – od rewolucjonisty do milionera i wicepremiera. wyborcza.pl, 12 listopada 2015. [dostęp 2016-01-05].
  79. Jarosław Karpiński: Mateusz Morawiecki ukrywał dotąd swoją rodzinę. Czy matka czwórki dzieci i przyszła premierowa wyjdzie z cienia?. natemat.pl, 8 grudnia 2017. [dostęp 2017-12-08].
  80. Zakończyła się audiencja premiera Morawieckiego u papieża. gosc.pl, 4 czerwca 2018. [dostęp 2018-06-04].
  81. Piotr Niemkiewicz: Premier Mateusz Morawiecki w kościele w Łebczu. W parafii pw. św. Marcina był na mszy, więc ufundowali tablicę pamiątkową. kalisz.naszemiasto.pl, 2020-11-21. [dostęp 2022-05-23]. (pol.).
  82. Reuters, Poland’s Kaczynski calls for peacekeeping mission in Ukraine, „Reuters”, 15 marca 2022 [dostęp 2022-03-18] (ang.).
  83. Szef polskiego rządu spotkał się z prezydentem Stanów Zjednoczonych - Kancelaria Prezesa Rady Ministrów - Portal Gov.pl, Kancelaria Prezesa Rady Ministrów [dostęp 2022-03-29] (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]