Mateusz Morawiecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mateusz Morawiecki
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Mateusz Jakub Morawiecki
Data i miejsce urodzenia 20 czerwca 1968
Wrocław
Prezes Rady Ministrów
Okres od 11 grudnia 2017
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Poprzednik Beata Szydło
Minister sportu
Okres od 15 listopada 2019
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Poprzednik Witold Bańka[1]
Minister rozwoju i finansów
Okres od 28 września 2016
do 9 stycznia 2018
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Następca Teresa Czerwińska[2],
Jerzy Kwieciński[3]
Wiceprezes Rady Ministrów
Okres od 16 listopada 2015
do 11 grudnia 2017
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Minister rozwoju
Okres od 16 listopada 2015
do 28 września 2016
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
podpis
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Wolności i Solidarności
Mateusz Morawiecki i prezydent Andrzej Duda, 2017
Mateusz Morawiecki i Theresa May, 2017
Mateusz Morawiecki z rodziną z wizytą u papieża Franciszka, 2018

Mateusz Jakub Morawiecki (ur. 20 czerwca 1968 we Wrocławiu) – polski menedżer, bankowiec i polityk. Od 2017 prezes Rady Ministrów stojący na czele dwóch kolejnych rządów.

Prezes zarządu Banku Zachodniego WBK w latach 2007–2015, wiceprezes Rady Ministrów (2015–2017), minister rozwoju (2015–2016), a następnie minister rozwoju i finansów (2016–2018), minister sportu (od 2019), poseł na Sejm IX kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 20 czerwca 1968 we Wrocławiu[4]. Jest synem Jadwigi[5] oraz fizyka i opozycjonisty Kornela Morawieckiego (przewodniczącego Solidarności Walczącej)[4]. Rodzina ojca pochodziła z warszawskiej Pragi, gdzie urodził się i wychowywał Kornel Morawiecki, który później wraz z żoną zamieszkał we Wrocławiu. Rodzice matki pochodzili ze Stanisławowa, z czasem zamieszkali we Wrocławiu[6].

W 1960 i 1965 urodziły się jego starsze siostry: Anna i Marta, w 1966 – Magdalena, która zmarła w wieku pięciu miesięcy, a w 1973 – jego młodsza siostra Maria[7].

Od 1979 jako jedenastoletnie dziecko pomagał w drukowaniu podziemnego „Biuletynu Dolnośląskiego” w tajnej drukarni w Wilczynie Leśnym pod Wrocławiem – sklejał, zszywał i układał gotowe gazetki[8][9]. Od grudnia 1981 brał udział w akcjach opozycyjnych: malowaniu napisów na murach, zrywaniu flag, rozklejaniu plakatów i ulotek, druku i kolportażu podziemnych pism oraz rozwieszaniu opozycyjnych transparentów. W latach 1983–1986 był wielokrotnie zatrzymywany i przesłuchiwany w związku z działalnością opozycyjną jego ojca, który ukrywał się wówczas przed organami ścigania[4]. Od 1986 publikował pod pseudonimami własne artykuły w prasie podziemnej, głównie w „Biuletynie Dolnośląskim”. W latach 80. kilkakrotnie został pobity z powodów politycznych, był represjonowany również kolejnymi przesłuchaniami i rewizjami w mieszkaniu[6]. Działał w założonej przez ojca Solidarności Walczącej, a także w Niezależnym Zrzeszeniu Studentów.

Edukacja[edytuj | edytuj kod]

W 1987 ukończył IX Liceum Ogólnokształcące im. Juliusza Słowackiego we Wrocławiu[10], następnie rozpoczął studia na kierunku historia na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Wrocławskiego, gdzie w latach 1988–1989 brał udział w strajkach okupacyjnych[6]. Studia te ukończył w 1992[11].

Kształcił się następnie na Politechnice Wrocławskiej i Central Connecticut State University, a w 1995 uzyskał dyplom Master of Business Administration na Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu. W tym samym roku ukończył studia podyplomowe z prawa europejskiego i ekonomiki integracji gospodarczej na Uniwersytecie Hamburskim. Studiował także na Uniwersytecie Bazylejskim[11] i w Kellogg School of Management przy Northwestern University[12].

Działalność zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Od 1991 pracował dla spółki Cogito, współtworzył firmy wydawnicze Reverentia i Enter Marketing-Publishing. W 1991 był współzałożycielem, menedżerem i redaktorem pisma „Dwa Dni”[6]. W latach 1992–1995 pracował jako menedżer odpowiedzialny za marketing i finanse w przedsiębiorstwach konsultingowych i wydawniczych. W 1995 odbył staż w Niemieckim Banku Federalnym. W latach 1996–1997 prowadził projekty badawcze w zakresie bankowości i makroekonomii na Uniwersytecie we Frankfurcie nad Menem. W 1997 wraz z Frankiem Emmertem opublikował Prawo europejskie, podręcznik z zakresu prawa unijnego i ekonomiki integracji gospodarczej[13]. W 1998 został zastępcą dyrektora Departamentu Negocjacji Akcesyjnych w Urzędzie Komitetu Integracji Europejskiej. W latach 1998–2001 był członkiem rad nadzorczych Zakładu Energetycznego Wałbrzych i Agencji Rozwoju Przemysłu[11].

W 1998, po odejściu z administracji rządowej, podjął pracę w Banku Zachodnim. W latach 1998–2001 był doradcą prezesa zarządu, a następnie dyrektorem banku. W 2001, po połączeniu Banku Zachodniego i Wielkopolskiego Banku Kredytowego, został członkiem zarządu Banku Zachodniego WBK, a w maju 2007 objął stanowisko prezesa zarządu tej instytucji[14]. Kierowany przez niego BZ WBK stał się jednym z trzech największych banków w Polsce. Bank ten w tym czasie, z jego inicjatywy, brał udział w finansowaniu różnych przedsięwzięć kulturalnych, m.in. serialu telewizyjnego Czas honoru oraz filmów Czarny czwartek[6] i 1920 Bitwa Warszawska[6][15].

Działalność polityczna do 2015[edytuj | edytuj kod]

W latach 1998–2002 zasiadał w sejmiku dolnośląskim I kadencji, mandat uzyskał z listy Akcji Wyborczej Solidarność[16].

Od 2008 do czasu wejścia w skład rządu w 2015 był konsulem honorowym Republiki Irlandii w Polsce[11]. W 2010 został powołany w skład Rady Gospodarczej przy premierze Donaldzie Tusku[17], w której zasiadał przez blisko dwa lata[18].

Wiceprezes Rady Ministrów i minister[edytuj | edytuj kod]

Rząd Beaty Szydło. W pierwszym rzędzie od lewej: Piotr Gliński, Beata Szydło, Mateusz Morawiecki i Jarosław Gowin (2015)
 Osobny artykuł: Plan Morawieckiego.

9 listopada 2015 zrezygnował z funkcji prezesa zarządu Banku Zachodniego WBK[19], pozostając nadal akcjonariuszem BZ WBK (ok. 13,7 tys. akcji[20]; sprzedał je wraz z objęciem funkcji premiera[21]). 16 listopada objął urzędy wicepremiera i ministra rozwoju w rządzie Beaty Szydło[22]. W marcu 2016 wstąpił do Prawa i Sprawiedliwości[23]. W tym samym roku przedstawił dokument programowy (nazwany „planem Morawieckiego”), który został przyjęty w rozwiniętej wersji przez Radę Ministrów w lutym 2017[24][25]. Od marca 2016 kierował Komitetem Rozwoju, zadaniem którego było wypracowywanie programów w ramach planu odpowiedzialnego rozwoju[26].

28 września 2016 został odwołany ze stanowisk rządowych[27], a także tego samego dnia powołany ponownie na urzędy wicepremiera i ministra rozwoju i finansów[28] (w resorcie finansów w miejsce Pawła Szałamachy). 30 września tego samego roku stanął na czele Komitetu Ekonomicznego Rady Ministrów. W marcu 2017 na zaproszenie ministra finansów Niemiec uczestniczył w spotkaniu ministrów finansów państw G20 w Baden-Baden, będąc pierwszym przedstawicielem Polski na tym szczycie i jednym z kilku przedstawicieli państw nienależących do grupy[29][30].

Prezes Rady Ministrów[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy rząd (2017–2019)[edytuj | edytuj kod]

Mateusz Morawiecki wygłasza exposé w Sejmie RP, 12 grudnia 2017
Angela Merkel i Mateusz Morawiecki, 2018

7 grudnia 2017 komitet polityczny PiS rekomendował jego kandydaturę na stanowisko prezesa Rady Ministrów w związku z deklaracją rezygnacji ze strony premier Beaty Szydło[31], którą oficjalnie złożyła następnego dnia. Również 8 grudnia Mateusz Morawiecki został przez prezydenta RP Andrzeja Dudę desygnowany[32], a w dniu 11 grudnia powołany na to stanowisko[33]. Jednocześnie został też ponownie powołany na urząd ministra rozwoju i finansów[34].

12 grudnia 2017 Sejm udzielił jego rządowi wotum zaufania; za zagłosowało 243 posłów, przeciw oddano 192 głosy[35]. 9 stycznia 2018 Mateusz Morawiecki został odwołany z funkcji ministra rozwoju i finansów[36]. Tego samego dnia, w związku ze zdymisjonowaniem Anny Streżyńskiej i niepowołaniem jej następcy, przejął obowiązki ministra cyfryzacji, które wykonywał do 17 kwietnia 2018, gdy obsadzono to stanowisko[37].

Podczas kampanii związanej z wyborami samorządowymi w 2018 przegrał dwa procesy w trybie wyborczym. Pierwszy we wrześniu – z Platformą Obywatelską; Sąd Apelacyjny w Warszawie nakazał mu publicznie sprostować jego wypowiedź, w której zarzucił koalicji PO-PSL, że w czasie ich rządów nie budowano w Polsce dróg[38] (decyzja sądu odnosiła się do wypowiedzi, w której Mateusz Morawiecki stwierdził, że przez osiem lat poprzedniej koalicji wydano na drogi lokalne tyle, ile za rządu PiS miało być wydawane w ciągu jednego lub do półtora roku)[39]. Drugi w październiku 2018 z KWW Jacka Majchrowskiego; Sąd Apelacyjny w Krakowie nakazał mu sprostowanie wypowiedzi, że rządzący dotąd Krakowem „nie zrobili nic lub prawie nic w walce ze smogiem”[40].

Drugi rząd (od 2019)[edytuj | edytuj kod]

W wyborach w 2019 Mateusz Morawiecki został liderem listy Prawa i Sprawiedliwości w okręgu nr 31. Uzyskał mandat posła na Sejm IX kadencji, otrzymując 133 687 głosów[41]. Na pierwszym posiedzeniu Sejmu IX kadencji złożył dymisję Rady Ministrów (zgodnie z art. 162 ust. 1 Konstytucji RP), która tego samego dnia został przyjęta przez prezydenta[42]. 14 listopada 2019 prezydent Andrzej Duda desygnował go ponownie na urząd premiera, powierzając mu misję utworzenia nowego rządu[43].

Następnego dnia prezydent powołał Mateusza Morawieckiego na urząd prezesa Rady Ministrów, a także powołał członków nowego gabinetu. W rządzie tym premier dodatkowo objął stanowisko ministra sportu[44]. 19 listopada wygłosił swoje exposé[45]. Tego samego dnia Sejm udzielił jego rządowi wotum zaufania; za zagłosowało 237 posłów, przeciw oddano 214 głosów[46].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Od pierwszej połowy lat 90. żonaty z Iwoną; ojciec czworga dzieci: dwóch córek (Olgi i Magdaleny) oraz dwóch synów (Jeremiasza i Ignacego)[5][59][60][61][62].

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jako minister sportu i turystyki.
  2. Teresa Czerwińska objęła urząd ministra finansów.
  3. Jerzy Kwieciński objął urząd ministra inwestycji i rozwoju.
  4. a b c Mateusz Morawiecki. Encyklopedia Solidarności. [dostęp 2017-12-08].
  5. a b Malwina Gadawa: Jak Mati został premierem. Mama Morawieckiego mówi nam o synu. gazetawroclawska.pl, 8 grudnia 2017. [dostęp 2017-12-08].
  6. a b c d e f Maria Wanke-Jakubowska: Mateusz Morawiecki: „Ku chwale Ojczyzny!”. wszystkoconajwazniejsze.pl, 24 listopada 2015. [dostęp 2017-01-26].
  7. Edyta Brzozowska: „W domu nigdy o tym nie opowiadał. Nie chciał martwić matki”. Dzieciństwo premiera wspomina jego mama. onet.pl, 21 stycznia 2018. [dostęp 2018-01-21].
  8. Dzieci z farbami. W: Igor Janke: Twierdza. Warszawa: Wielka Litera, 2014, s. 39 (wydanie EPUB). ISBN 978-83-64142-66-6.
  9. Andrzej Berezowski: Solidarność Walcząca jak państwo podziemne. tysol.pl, 15 czerwca 2017. [dostęp 2019-05-04].
  10. Absolwenci, nauczyciele i olimpijczycy. IX Liceum Ogólnokształcące im. Juliusza Słowackiego we Wrocławiu 1954–2004. Wrocław: EDU-SA Agencja Public Relations, 2004, s. 182. ISBN 83-920032-2-5.
  11. a b c d Mateusz Morawiecki – Wicepremier, Minister Rozwoju i Finansów. mr.gov.pl, 19 października 2016. [dostęp 2017-01-26].
  12. Jakub Kowalski: Do Rzeczy: Ku chwale ojczyzny. wp.pl, 22 stycznia 2016. [dostęp 2017-01-26].
  13. Opis bibliograficzny: Prawo europejskie. bs.sejm.gov.pl. [dostęp 2017-01-26].
  14. Mateusz Morawiecki – Prezes Zarządu. bzwbk.pl. [dostęp 2017-12-08].
  15. Bank Zachodni WBK mecenasem filmu „Bitwa Warszawska 1920”. santander.pl. [dostęp 2019-05-04].
  16. Dziesięć lat województwa dolnośląskiego. karkonosze.ws, 2 grudnia 2008. [dostęp 2015-11-06].
  17. Bielecki pokieruje Radą Gospodarczą premiera. parkiet.com, 9 marca 2010. [dostęp 2015-11-06].
  18. Michał Wróblewski: Morawiecki, premier z taśmy. Kiedyś człowiek Tuska, dziś o związkach z PO chce zapomnieć. wp.pl, 2 października 2018. [dostęp 2019-04-29].
  19. Maciej Rudke: Mateusz Morawiecki zrezygnował z funkcji prezesa BZ WBK. rp.pl, 9 listopada 2015. [dostęp 2016-04-14].
  20. Arkadiusz Braumberger: Morawiecki wciąż ma akcje BZ WBK. bankier.pl, 23 stycznia 2017. [dostęp 2017-02-16].
  21. Morawiecki pozbywa się akcji banku. Na konto premiera wpłynie pięć milionów złotych. tvn24bis.pl, 17 grudnia 2017. [dostęp 2019-04-16].
  22. Prezydent powołał rząd. prezydent.pl, 16 listopada 2015. [dostęp 2015-11-16].
  23. Morawiecki wstąpił do PiS. tvn24.pl, 16 marca 2016. [dostęp 2016-03-16].
  24. Plan Morawieckiego. bankier.pl, 16 lutego 2016. [dostęp 2019-04-16].
  25. Mateusz Ratajczak: Strategia rozwoju Mateusza Morawieckiego. To już trzeci wielki plan modernizacji w ciągu dekady. money.pl, 14 lutego 201. [dostęp 2019-04-16].
  26. Powołanie członków Komitetu Rozwoju. premier.gov.pl, 15 marca 2016. [dostęp 2019-04-16].
  27. Postanowienie nr 1131.16.2016 Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 września 2016 r. o zmianie w składzie Rady Ministrów (M.P. z 2016 r. poz. 941).
  28. Postanowienie nr 1131.17.2016 Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 września 2016 r. o zmianie w składzie Rady Ministrów (M.P. z 2016 r. poz. 942).
  29. Rzeczy, które musisz wiedzieć o szczycie G20. tvn24bis.pl, 17 marca 2017. [dostęp 2017-03-31].
  30. Grzegorz Siemionczyk: Morawiecki wśród ministrów finansów G20. rp.pl, 16 marca 2017. [dostęp 2017-03-31].
  31. Szydło złożyła rezygnację. Morawiecki kandydatem na premiera. tvn24.pl, 7 grudnia 2017. [dostęp 2017-12-07].
  32. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 8 grudnia 2017 r. nr 1131.17.2017 o desygnowaniu Prezesa Rady Ministrów (M.P. z 2017 r. poz. 1144).
  33. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 grudnia 2017 r. nr 1131.18.2017 o powołaniu Prezesa Rady Ministrów (M.P. z 2017 r. poz. 1150).
  34. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 grudnia 2017 r. nr 1131.19.2017 o powołaniu Ministra Rozwoju i Finansów (M.P. z 2017 r. poz. 1151).
  35. Rząd Mateusza Morawieckiego z wotum zaufania. onet.pl, 12 grudnia 2017. [dostęp 2017-12-12].
  36. Prezydent powołał nowych ministrów. prezydent.pl, 9 stycznia 2018. [dostęp 2018-01-09].
  37. Prezydent Duda powołał nowego ministra cyfryzacji. onet.pl, 17 kwietnia 2018. [dostęp 2018-04-17].
  38. PO wygrywa przed sądem. Mateusz Morawiecki ma sprostować słowa ws. dróg i mostów. gazeta.pl, 26 września 2018. [dostęp 2018-09-29].
  39. Sąd Apelacyjny: Premier ma sprostować swoją wypowiedź. Mamy uzasadnienie wyroku. rmf24.pl, 26 września 2018. [dostęp 2019-05-04].
  40. Jarosław Sidorowicz, Dominika Wantuch. Premier przegrał i znów musi prostować. „Gazeta Wyborcza”, s. 4, 31 października–1 listopada 2018. 
  41. Serwis PKW – Wybory 2019. [dostęp 2019-10-15].
  42. Prezydent przyjął dymisję Rady Ministrów. prezydent.pl, 12 listopada 2019. [dostęp 2019-11-14].
  43. Prezydent desygnował Mateusza Morawieckiego na Prezesa Rady Ministrów. prezydent.pl, 14 października 2019. [dostęp 2019-11-14].
  44. Prezydent powołał nowy rząd. prezydent.pl, 15 listopada 2019. [dostęp 2019-11-15].
  45. Exposé premiera Morawieckiego w Sejmie. „Potrzebujemy odważnej Polski”. tvpparlament.pl, 19 listopada 2019. [dostęp 2019-11-19].
  46. Rząd premiera Mateusza Morawieckiego z wotum zaufania. tvp.info, 19 listopada 2019. [dostęp 2019-11-19].
  47. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 października 2013 r. o nadaniu odznaczeń (M.P. z 2014 r. poz. 463).
  48. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 23 czerwca 2015 r. o nadaniu orderów (M.P. z 2015 r. poz. 853).
  49. ArtMecenat. miastogwiazd.pl, 30 września 2015. [dostęp 2017-06-16].
  50. Poznaliśmy laureatów Gali Pereł Polskiej Gospodarki. polishmarket.com.pl, 7 listopada 2015. [dostęp 2015-12-09].
  51. Wicepremier Morawiecki z nagrodą Człowiek Roku 2016 „Gazety Polskiej”. „Odczytuję tę nagrodę jako honor”. niezalezna.pl, 30 stycznia 2017. [dostęp 2017-01-30].
  52. Premier Mateusz Morawiecki podczas obchodów Grudnia’70: musimy wyjaśnić wszystkie sprawy z przeszłości. premier.gov.pl, 17 grudnia 2017. [dostęp 2017-12-17].
  53. Złoty Medal Amerykańskiego Instytutu Kultury Polskiej dla premiera Morawieckiego. polskieradio.com, 11 lutego 2018. [dostęp 2018-02-28].
  54. Premier Mateusz Morawiecki i jego zespół gospodarczy ministrów z tytułem Człowieka Roku 2017 tygodnika „Wprost”. wprost.pl, 28 lutego 2018. [dostęp 2018-02-28].
  55. Marcin Jabłoński: Premier Morawiecki laureatem Nagrody im. Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego. Polska Agencja Prasowa, 26 marca 2018. [dostęp 2018-03-26].
  56. Premier Mateusz Morawiecki Człowiekiem Roku Klubów „Gazety Polskiej” 2017. niezalezna.pl, 11 stycznia 2018. [dostęp 2019-02-26].
  57. Premier Morawiecki Człowiekiem Roku 2018 Gazety Polskiej! „Chcemy walczyć o lepszą, wielką Polskę!”. niezalezna.pl, 25 lutego 2019. [dostęp 2019-02-26].
  58. Paweł Orlikowski: Forum Ekonomiczne w Krynicy-Zdroju. Mateusz Morawiecki z nagrodą Człowieka Roku. money.pl, 4 września 2019. [dostęp 2019-09-05].
  59. Mateusz Morawiecki. premier.gov.pl. [dostęp 2019-02-06].
  60. Jacek Harłukowicz: Mateusz Morawiecki – od rewolucjonisty do milionera i wicepremiera. wyborcza.pl, 12 listopada 2015. [dostęp 2016-01-05].
  61. Jarosław Karpiński: Mateusz Morawiecki ukrywał dotąd swoją rodzinę. Czy matka czwórki dzieci i przyszła premierowa wyjdzie z cienia?. natemat.pl, 8 grudnia 2017. [dostęp 2017-12-08].
  62. Zakończyła się audiencja premiera Morawieckiego u papieża. gosc.pl, 4 czerwca 2018. [dostęp 2018-06-04].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]