Matteo Castelli

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Matteo Castello, Matteo Castelli (ur. ok. 1560 w Melide nad jeziorem Lugano w Szwajcarii, zm. 1632 w Warszawie) – wczesnobarokowy architekt tesyński.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Sprowadzony do Polski w 1613 roku, na czas kiedy przenoszono cały dwór królewski na stałe do Warszawy. Od 1614 roku był nadwornym architektem króla Polski Zygmunta III Wazy. Należy do grona najważniejszych architektów rzymskiego baroku, zaraz obok Dominica Fontany i Carla Maderny. Początkowo działał jako kamieniarz i rzeźbiarz. Podczas działalności w Warszawie charakterystyczne było dla niego stosowanie kordonowych gzymsów, płycin, lizen, permutacyjnych ram i nadawanie budynkom form surowych i wstrzemięźliwych.

Jego następcą na stanowisku architekta królewskiego został promowany przez niego jego pomocnik Constantino Tencalla (jego siostrzeniec, także z Lugano).

We Włoszech:[edytuj | edytuj kod]

  • Fasada Santa Susanna w Rzymie (współpraca z Francesco Rosii wg planów Carlo Maderna) - 1597–1603
  • kaplica Barberinich (Cappella Barberini) w kościele Sant'Andrea della Valle w Rzymie,
  • Sant'Andrea della Valle (z Carlo Maderna),
  • Palazzo Mattei (z Carlo Maderna),
  • kaplica Rucellai we Florencji

W Rzeczypospolitej:[edytuj | edytuj kod]

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]