Maurice Schumann

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Maurice Schumann
Maurice Schumann (1969).jpg
Data i miejsce urodzenia 10 kwietnia 1911
Paryż
Data i miejsce śmierci 9 lutego 1998
Paryż
Minister Spraw Zagranicznych Francji
Okres od 22 czerwca 1969
do 15 marca 1973
Poprzednik Michel Debré
Następca André Bettencourt
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski

Maurice Schumann (ur. 10 kwietnia 1911 w Paryżu, zm. 9 lutego 1998 tamże) – francuski polityk, minister, członek Akademii Francuskiej.

W 1940 r. kiedy wojska niemieckie posuwały się ku granicy z Hiszpanią, i rząd francuski skapitulował, Maurice Schumann usłyszał 18 czerwca apel generała de Gaulle’a.

Udał się do Saint-Jean-de-Luz gdzie zakotwiczyły się na redzie M/S Sobieski i M/S Batory w celu ewakuowania do Anglii polskich jednostek wojskowych. Opuścił Francję na pokładzie M/S Batorego[1].

W Londynie, Maurice Schumann został bliskim współpracownikiem generała de Gaulle’a. Regularnie zwracał się do Francuzów w rozgłośni BBC.

Po wojnie, został politykiem Mouvement Républicain Populaire i od 1944 do 1949 był jej przewodniczącym, a następnie – honorowym przewodniczącym tejże partii. Był zwolennikiem gaullizmu i po roku 1967 został działaczem Unii Demokratów na rzecz Republiki.

Od 6 kwietnia 1967 do 30 maja 1968 był ministrem badań naukowych, atomowych i kosmicznych w czwartym rządzie Georges’a Pompidou. W kolejnym rządzie (M. Couve de Murville’a) – do 22 czerwca 1969 sprawował funkcję ministra spraw społecznych. Następnie od 22 czerwca 1969 do 15 marca 1973 był ministrem spraw zagranicznych w rządach Jacques’a Chaban-Delmasa i Pierre’a Messmera.

W 1972 otrzymał Order Odrodzenia Polski I klasy[2], a w 1974 został wybrany członkiem Akademii Francuskiej (13 fotel).

Przypisy

  1. Wypowiedź Maurice Schumanna udzielona 17 kwietnia 1992 Henri Musielakowi.
  2. Wojciech Stela: Polskie ordery i odznaczenia (Vol. I). Warszawa: 2008, s. 48.

Bibliografia[edytuj]

Poprzednik
Wladimir d'Ormesson
członek Akademii Francuskiej
1974-1998
Następca
Pierre Messmer