Przejdź do zawartości

Maurice Smith (kickbokser)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Maurice Smith
Ilustracja
Smith na gali UFC19
Pełne imię i nazwisko

Maurice L. Smith

Pseudonim

Big Mo

Data i miejsce urodzenia

13 grudnia 1961
Seattle

Obywatelstwo

Stany Zjednoczone

Wzrost

188 cm

Masa ciała

93 kg

Styl walki

kick-boxing

Debiut

kick-boxing – 1980
MMA – 1989

Kategoria wagowa

ciężka (1993-2008, 2013)
półciężka (2012)

Bilans walk zawodowych[a]
Liczba walk

kick-boxing – 71
MMA – 28
boks – 1

Zwycięstwa

kick-boxing – 53
MMA – 14
boks – 1

Przez nokauty

MMA – 8
boks – 1

Przez poddania

MMA – 3

Przez decyzje

MMA – 3

Porażki

kick-boxing – 13
MMA – 14

Remisy

kick-boxing – 5

  1. Bilans walk aktualny na 14 marca 2024.

Maurice L. Smith (ur. 13 grudnia 1961 w Seattle) − amerykański kickbokser i zawodnik MMA wagi ciężkiej. Czterokrotny mistrz świata w kick-boxingu, a także mistrz UFC w wadze ciężkiej (1997).

Kariera sportowa

[edytuj | edytuj kod]

Kick-boxing

[edytuj | edytuj kod]

Na zawodowstwo przeszedł w 1983 roku w wieku 22 lat. W tym samym roku zdobył dwa tytuły mistrza świata (WKC w wadze półciężkiej, a wkrótce potem WKA w wadze ciężkiej). Przez kolejnych 10 lat był niepokonany, zdobywając reputację jednego z najlepszych kick-boxerów lat 80.[1]

30 kwietnia 1993 roku w Tokio wystąpił w pierwszym w historii mistrzowskim turnieju K-1 Grand Prix. Odpadł w półfinale, znokautowany kopnięciem okrężnym w szyję przez Ernesto Hoosta. Wkrótce potem rozstał się z kick-boxingiem na rzecz kariery w mieszanych sztukach walki.

Mieszane sztuki walki

[edytuj | edytuj kod]

Smith zadebiutował w MMA 8 listopada 1993 roku na trzeciej gali Pancrase, nokautując gwiazdę japońskiego wrestlingu Minoru Suzuki. Następne występy nie były dla niego udane. Przegrał między innymi z Kenem Shamrockiem i dwukrotnie z Basem Ruttenem. W 1996 roku przeszedł do innej japońskiej organizacji RINGS, a rok później powrócił do USA, aby zadebiutować w UFC.

Na gali UFC 14 zmierzył się z Markiem Colemanem, ówczesnym mistrzem wagi ciężkiej tej organizacji. Smith wygrał pojedynek przez decyzję sędziów, po 21 minutach boju, odbierając tytuł Colemanowi. Trzy miesiące później obronił pas w walce przeciwko popularnemu streetfighterowi Tankowi Abbottowi, ale już w następnej go utracił, gdy przegrał po kolejnym 21-minutowym starciu z Randym Couture’em.

Następnie, od 2000 roku, walczył ze zmiennym powodzeniem dla różnych organizacji (UFC, RINGS, PRIDE FC).

Powrót do K-1

[edytuj | edytuj kod]

W 1998 roku postanowił wrócić do K-1. W swojej pierwszej walce zremisował z Masaaki Satake. Następnie bezskutecznie próbował zakwalifikować się do finałów World GP. Przegrał kolejno z Hoostem, Bernardo, Aertsem i Hugiem. W 2001 roku wygrał cztery walki z rzędu (m.in. z Michaelem McDonaldem), ale w końcu uległ Peterowi Aertsowi w półfinale turnieju K-1 WGP w Las Vegas.

Ostatnią walkę na zasadach K-1 stoczył w 2003 roku przeciwko Rickowi Roufusowi, po czym, po 20 latach od debiutu, zakończył zawodową karierę.

Powrót do MMA

[edytuj | edytuj kod]

W maju 2007 roku powrócił do czynnego uprawiania sportu, gdy wygrał przez TKO z Marco Ruasem na jednej z gal International Fight League[1]. W 2008 roku wystąpił w Japonii, gdy na gali Sengoku III przegrał przez poddanie z Hidehiko Yoshidą. Po 4 latach nieaktywności, w wieku 50 lat, raz jeszcze stanął do walki. W marcu 2012 roku na gali RFA 2 w Nebrasce w pojedynku w wadze półciężkiej znokautował kopnięciem okrężnym Jorge Cordobę[2].

Osiągnięcia

[edytuj | edytuj kod]
  • 1997: Mistrz UFC w wadze ciężkiej
  • 2001: zwycięzca preeliminacji K-1 World GP USA
  • 1996: Mistrzostwo Świata ISKA w wadze ciężkiej
  • 1989: Mistrzostwo Świata WMAC w wadze ciężkiej
  • 1983: Mistrzostwo Świata WKA w wadze ciężkiej
  • 1983: Mistrzostwo Świata WKC w wadze półciężkiej

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. a b IFL. Maurice Smith.. [dostęp 2008-11-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (17 października 2008)]. (ang.).
  2. Weekend winners include 50-year-old Smith, Yvel, Kawajiri, Bustamante, Leites, Parisyan. mmajunkie.com, 1 kwietnia 2012. [dostęp 2012-04-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-04-03)]. (ang.).

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]