Mauzoleum Augusta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mauzoleum Augusta
Mauzoleum Augusta
Państwo  Włochy
Miejscowość Rzym
Typ budynku mauzoleum
Ukończenie budowy 28 p.n.e.
Położenie na mapie Rzymu
Mapa lokalizacyjna Rzymu
Mauzoleum Augusta
Mauzoleum Augusta
Położenie na mapie Lacjum
Mapa lokalizacyjna Lacjum
Mauzoleum Augusta
Mauzoleum Augusta
Położenie na mapie Włoch
Mapa lokalizacyjna Włoch
Mauzoleum Augusta
Mauzoleum Augusta
Ziemia41°54′22″N 12°28′35″E/41,906111 12,476389
Strona internetowa

Mauzoleum Augusta – budowla wzniesiona w 28 roku p.n.e. przez cesarza Augusta na Polu Marsowym w Rzymie, będąca miejscem spoczynku władcy, jego rodziny i następców.

Mauzoleum swoją formą nawiązywało przypuszczalnie do tradycyjnych etruskich tumulusów[1][2]. Nadano mu kształt obsadzonego drzewami sztucznego kopca o średnicy ok. 87 metrów, otoczonego w dolnej części trawertynowym bębnem o wysokości 12 m[3]. Na szczycie kopca umieszczony był wykonany z brązu posąg cesarza[1]. Wewnątrz nasypu umieszczono betonowy filar o wysokości 44,65 m z cellą na urny z prochami zmarłych, otoczony przez pięć koncentrycznych pierścieni murów[3].

Wejście do mauzoleum znajduje się od strony południowej i wybiega dokładnie w kierunku Panteonu[2]. Po obu jego bokach ustawione były dawniej dwa sprowadzone z Egiptu obeliski oraz dwie brązowe kolumny, na których wyryto treść Res Gestae Divi Augusti[2].

Jako pierwszy został pochowany w mauzoleum Marek Klaudiusz Marcellus (zm. 23 p.n.e.), siostrzeniec Augusta[2]. Później spoczęło w nim wielu członków dynastii julijsko-klaudyjskiej: Marek Agrypa, Druzus Starszy, Gajusz Cezar i Lucjusz Cezar, Oktawian i jego żona Liwia Druzylla, Druzus Młodszy, Tyberiusz, Agrypina Starsza, Klaudiusz Neron, Druzus III oraz Poppea Sabina[1]. Ostatnią osobą, której prochy złożono w mauzoleum, był cesarz Nerwa (zm. 98)[2].

W okresie średniowiecza mauzoleum należało do rodu Colonna, który zaadaptował go na swoją fortecę[1][4]. W XV wieku na jego terenie znajdowała się winnica[4]. W wieku XVI mauzoleum stało się własnością rodziny Soderini, która urządziła tu ogród[1][4]. W ciągu późniejszych wieków budowla stopniowo niszczała, w 1780 roku na jej szczycie zbudowano drewnianą arenę do korridy, następnie stanowiła miejsce przedstawień cyrkowych i teatralnych[4]. Pomiędzy 1907 a 1936 rokiem funkcjonowała na niej scena muzyczna z widownią na 3500 osób[1]. W 1937 roku kopiec poddano restauracji połączonej z pracami archeologicznymi[1].

Przypisy

  1. a b c d e f g h Amanda Claridge: Rome. Oxford: Oxford University Press, 1998, s. 204-207, seria: Oxford Archaeological Guides. ISBN 0-19-288003-9.
  2. a b c d e f Steven L. Tuck: A History of Roman Art. Malden: John Wiley & Sons, 2015, s. 119. ISBN 978-1-4443-3025-0.
  3. a b c Wielka Historia Świata. T. 3. Kraków: Oficyna Wydawnicza Fogra, 2005, s. 359. ISBN 83-85719-84-9.
  4. a b c d e Encyclopedia of the History of Classical Archaeology. Edited by Nancy Thomson de Grummond. London: Routledge, 1996, s. 733-736. ISBN 1-884964-80-X.