Mavrud
 | |
| Gatunek |
winorośl właściwa |
|---|---|
| Inne nazwy |
kachiwela, mavro, mavroudi |
| Pochodzenie |
Bułgaria |
| Ważne regiony uprawy | |
| Identyfikator VIVC |
7539 |
| Przeznaczenie owoców |
wino |
| Kolor skórki |
granatowoczarny |
| Cechy uprawowe | |
| Dojrzewanie |
późne |
| Mrozoodporność |
niska |
Mavrud (bułg. мавруд, inne nazwy: kakciwala, kachiwela, kausanskii, karvouniaris, marvud, mavraki, mavro, mavroud, mavrostaphilo, mavroudion, mavroudi[1]) – czerwony tradycyjny bułgarski szczep winorośli właściwej i jednocześnie nazwa wyrabianego z niego wytrawnego wina, pochodzącego z bułgarskiej Tracji i z północnej Grecji. Nazwa pochodzi od greckiego słowa μαύρος (czarny). Istnieją liczne szczepy o podobnych nazwach, uprawiane w Grecji i na Cyprze[2.1].
Charakterystyka
[edytuj | edytuj kod]Jako miejsce pochodzenia badacze wskazują okolicę Asenowgradu w Bułgarii, gdzie odmiana jest powszechnie uprawiana i różnorodność genetyczna mavruda jest największa[2.2]. Wyróżnia się pięć wariantów, w zależności od kształtu i odcienia jagód oraz tendencji do przebarwiania się[2.2]
Odmiana dojrzewa późno[3]: zbiór winogron następuje w drugiej połowie października. Wymaga długiego sezonu wegetacyjnego[2.2], dlatego mavrud uprawiany jest przede wszystkim na południu Bułgarii, w okolicach Płowdiwu i Asenowgradu[3][4]. Mavrud jest plenny, ale wrażliwy na suszę, mroźną zimę i mączniaka[2.2].
Wina
[edytuj | edytuj kod]Wino odznacza się ciemnoczerwoną-rubinową barwą i pełnym, wyrazistym i korzennym bukietem[3][4][5]. Wina nadają się do dłuższego dojrzewania[3][2.2]. Smak bywa porównywany do win produkowanych ze szczepu mourvèdre (znanego m.in. z prowansalskiej apelacji Bandol)[5] albo do win bordoskich[4]. Niektórzy producenci decydują się na starzenia wina w beczkach barrique[5].
Winiarze często oferują wino kupażowane z innymi odmianami, np. bordoskimi merlot i cabernet sauvignon albo rodzimymi (rubin)[2.2]. Przeważają wina wytrawne, choć zdarzają się nawet w stylu wina lodowego[2.2].
Wino jest dostępne w handlu w butelkach o pojemności 0,75 l, ostatnio także w kilkulitrowych opakowaniach kartonowych. Średnia zawartość alkoholu waha się w granicach 12,5-13%. Mawrud powinien być podawany w temperaturze 16-18 st.C, szczególnie jest polecany do czerwonych mięs i serów.
Rozpowszechnienie
[edytuj | edytuj kod]Odmiana była uprawiana w 2009 w Bułgarii na 1709 ha i ustępowała pod tym względem szczepom pamid i melnik[2.2]. Najlepszą renomą cieszy się mavrud z Asenowgradu[4][6], gdzie działa m.in. prężna spółdzielnia winiarska[5][2.2]. Inne wyróżniające się winnice znajdują się w Peruszticy, Pazardżiku, Starej Zagorze i w Czirpanie.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Mavrud w bazie danych Instytutu Hodowli Winorośli Geilweilerhof. [dostęp 2013-10-06]. (ang.).
- Jancis Robinson, Julia Harding, José Vouillamoz: Wine Grapes. HarperCollinsPublishers, 2012. ISBN 978-0-06-220636-7. (ang.).
- 1 2 3 4 Hugh Johnson, Jancis Robinson: Wielki atlas świata win. Buchmann, 2008, s. 274. ISBN 978-83-7670-164-6. (pol.).
- 1 2 3 4 Alina Kwapisz, Małgorzata Smolińska, Dorota Próchniewicz, Elżbieta Wężyk: Kuchnia bułgarska. Tradycje, smaki potrawy. New Media Concept, 2008, s. 40. ISBN 978-83-89840-67-7. (pol.).
- 1 2 3 4 Patrick Fiévez, Wolfgang Thomann: Europa Środkowa i Wschodnia. W: André Dominé: Wino. Wyd. 2. Ożarów Mazowiecki: Wydawnictwo Olesiejuk, 2009, s. 708-713. ISBN 978-83-7626-712-8. (pol.).
- ↑ Tom Stevenson: The Sotheby's Wine Encyclopedia. Wyd. 4. Londyn: Dorling Kindersley, 2005, s. 414. ISBN 0-7566-1324-8. (ang.).