Max Q

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

W aeronautyce, max Q oznacza punkt maksymalnego ciśnienia dynamicznego, czyli punkt, w którym naprężenia w pojeździe kosmicznym spowodowane czynnikami aerodynamicznymi w locie atmosferycznym osiągają maksymalną wartość.

Biorąc pod uwagę definicję ciśnienia dynamicznego: podczas startu rakiety/wahadłowca w przestrzeń kosmiczną ciśnienie dynamiczne jest:

  • równe zeru w momencie startu, gdzie ciśnienie statyczne jest wysokie, ale prędkość pojazdu jest równa zeru
  • równe zeru poza atmosferą, gdzie prędkość pojazdu jest wysoka, ale ciśnienie statyczne jest równe zeru gdyż gęstość powietrza jest zerowa
  • zawsze jest nieujemne.

W związku z tym, zawsze będzie istniał punkt, w którym ciśnienie dynamiczne będzie miało wartość maksymalną – i ten punkt oznaczany jest jako max Q.

Innymi słowy, poniżej punktu max Q, efekt przyspieszenia pojazdu przewyższa zmniejszenie gęstości. Powyżej punktu max Q, jest dokładnie odwrotnie.

Przykładowo, w czasie startu promu kosmicznego, wartość max Q była osiągana na wysokości około 11 km[1].

W czasie typowej misji Apollo, max Q był osiągany pomiędzy 13 a 14 km[2][3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Douglas T. Jackson: Space Shuttle Max-Q. W: Aerodynamics Questions [on-line]. AerospaceWeb.org, 2001-05-06. [dostęp 2007-02-12].
  2. David Woods, O’Brien, Frank: Apollo 8, Day 1: Launch and Ascent to Earth Orbit. W: Apollo Flight Journal [on-line]. NASA, 2005-08-21. [dostęp 2007-02-14].
  3. Tim Brandt, Woods, David: Apollo 16, Day One Part One: Launch and Reaching Earth Orbit. W: Apollo Flight Journal [on-line]. NASA, 2004-10-29. [dostęp 2007-02-14].