Maxime Faget

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Maxime Faget

Maxime Allen Faget (ur. 26 sierpnia 1921 - zm. 9 października 2004), amerykański inżynier, aerodynamik, konstruktor statków kosmicznych.

Studiował na Uniwersytcie Stanowym Luizjany (ukończył studia inżynierskie w 1943). Trzy lata służył w marynarce wojennej USA, następnie podjął pracę w laboratorium badawczym NASA. Dołączył do zespołu Laboratorium Astronautycznego imienia Langleya (Langley Aeronautical Laboratory) położonego w pobliżu Norfolk w stanie Wirginia. Stanął na czele wydziału zajmującego się badaniami aerodynamiki statków bezzałogowych. Prowadził badania nad osłoną termiczną statku Merkury. Zaprojektował kapsułę Merkury w ramach tego projektu. W 1958 roku trafił do pracującego dla NASA zespołu zajmującego się lotami załogowymi (Space Task Group), który później przekształcił się w Centrum Lotów Załogowych a ostatecznie w Centrum Lotów Kosmicznych imienia Lyndona B. Johnsona. W 1962 roku zastał zastępcą kierownika zespołu, odpowiedzialnym za kwestie techniczne i rozwój nowych rozwiązań, a później awansował na stanowisko kierownika. Wniósł wielki wkład w projekty, które legły u podstawy załogowych lotów programu Merkury[1]. Otrzymał ścięty stożek z tępą, odrobinę łukowatą w przekroju osłoną termiczną. Z niewielkimi zmianami kształt ten pozostał standardem w amerykańskich załogowych pojazdach kosmicznych aż do czasu zbudowania promu kosmicznego[2]. W 1981 roku przeszedł na emeryturę w NASA; kontynuował pracę w Space Industries Inc. (które współzakładał w 1982) i nadal zajmował się pojazdami kosmicznymi.

Współpracował przy wszystkich projektach statków załogowych w okresie swojej pracy w NASA.

Przypisy

  1. Steve Whitfield: Mercury. Warszawa: Prószyński Media Sp. z o.o., s. 50, seria: Historia podboju Kosmosu. ISBN 978-83-7648-722-9.
  2. T. A. Heppenheimer: Podbój Kosmosu. Tajne epizody amerykańskich i radzieckich programów kosmicznych.. Warszawa: Wydawnictwo Amber Sp. z o.o., 1997, s. 190. ISBN 83-7169-852-6.