Mečys Laurinkus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mečys Laurinkus
Data i miejsce urodzenia 22 maja 1951
Kłajpeda
Poseł na Sejm Republiki Litewskiej
kadencji 1996–2000
Okres od 26 listopada 1996
do 1 lipca 1998
Przynależność polityczna TS

Mečys Laurinkus (ur. 22 maja 1951 w Kłajpedzie) – litewski pracownik naukowy, polityk i dyplomata, były poseł na Sejm Republiki Litewskiej, ambasador w Królestwie Hiszpanii (2004–2008) i Gruzji (2008–2009).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1978 ukończył Wydział Filozofii Wileńskiego Uniwersytetu Państwowego, po czym pracował jako nauczyciel w szkołach średnich rejonu wileńskiego. Od 1983 do 1990 był zatrudniony jako współpracownik naukowy w Instytucie Filozofii, Socjologii i Prawa Akademii Nauk Litewskiej SRR.

Pod koniec lat 80. zaangażował się w litewski ruch demokratyczny, wstępując do Sąjūdisu, którego został sekretarzem. W 1989 wybrano go deputowanym ludowym do Rady Najwyższej ZSRR z okręgu Taurogi, a rok później uzyskał mandat posła do Rady Najwyższej Litewskiej SRR, zasiadał w jej Prezydium. 11 marca 1990 znalazł się wśród sygnatariuszy aktu niepodległości. W marcu 1990 powierzono mu kierownictwo nowo powstałego Departamentu Bezpieczeństwa Państwowego. Ze stanowiska odszedł w 1991.

W 1993 został wiceprzewodniczącym Związku Ojczyzny. Jako kandydat tej partii w 1996 powrócił do parlamentu. Od 3 czerwca 1998 do 30 kwietnia 2004 ponownie stał na czele Departamentu Bezpieczeństwa Państwowego. W 2004 objął stanowisko ambasadora nadzwyczajnego i pełnomocnego w Królestwie Hiszpanii. Na skutek konfliktów wewnętrznych w litewskim przedstawicielstwie dyplomatycznym w Madrycie został w 2008 odwołany z funkcji ambasadora i wrócił do kraju.

2 września 2008 objął stanowisko ambasadora nadzwyczajnego i pełnomocnego w Gruzji, z funkcji został odwołany w grudniu 2009[1]. W wyborach w 2011 bez powodzenia ubiegał się o mandat radnego w Wilnie z listy Partii Chrześcijańskiej[2].

Przypisy

  1. Robert Mickiewicz: Lawina dymisji w Wilnie. rp.pl, 17 grudnia 2009.
  2. Główna Komisja Wyborcza – Wybory 2011 (lit.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]