Medenice

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Medenice
Меденичі
Ilustracja
Cerkiew św. Paraskiewy w Medenicach
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo

 Ukraina

Obwód

 lwowski

Rejon

drohobycki

Data założenia

1395

Powierzchnia

60 km²

Populacja 
• liczba ludności


3326

Nr kierunkowy

+380 3244

Kod pocztowy

82161

Położenie na mapie obwodu lwowskiego
Mapa konturowa obwodu lwowskiego, blisko centrum po lewej na dole znajduje się punkt z opisem „Medenice”
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa konturowa Ukrainy, po lewej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Medenice”
Ziemia49°25′37″N 23°44′45″E/49,426944 23,745833
Portal Ukraina

Medenice (ukr. Меденичі) – osiedle typu miejskiego w rejonie drohobyckim obwodu lwowskiego, założone w 1395. W II Rzeczypospolitej miejscowość była siedzibą gminy wiejskiej Medenice. Osiedle liczy 3326 mieszkańców. Położone jest nad rzeką Letnianką.

Najstarszy dokument dotyczy pobytu króla Władysława Jagiełły. Medenice należały do księstwa halicko-wołyńskiego, w połowie XIV wieku stały się ośrodkiem dóbr samborskich w ziemi przemyskiej. Wieś prawa wołoskiego, położona była w drugiej połowie XV wieku w ziemi przemyskiej województwa ruskiego[1].

W połowie XVI wieku powstała rzymskokatolicka parafia ufundowana przez króla Zygmunta Augusta. Pierwszą drewnianą cerkiew ufundowała królowa Jadwiga Andegaweńska. Drugą cerkiew fundacji Jana III Sobieskiego zbudowano w 1689 i poświęcono w 1702.

W 1817 wzniesiono zachowany do naszych czasów kościół katolicki. Polichromie wewnątrz świątyni pochodzą z 1863. Po zniszczeniach z czasów I wojny światowej został wyremontowany w 1939. Ponownie uszkodzony wskutek ostrzału artyleryjskiego w 1944 został zamknięty przez władze radzieckie. Wtedy rozebrano dzwonnicę. W 1989 świątynię zwrócono wiernym.

Cerkiew w Medenicach

Drewniana cerkiew św. Paraskewy została wzniesiona w 1644 i odnowiona w 1820. Stojąca obok dzwonnica została zbudowana w XVII wieku.

Urodzeni w Medenicach[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Grzegorz Jawor, Osady prawa wołoskiego i ich mieszkańcy na Rusi Czerwonej w późnym średniowieczu, Lublin 2000, s. 212, 223.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]