Medycyna niekonwencjonalna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Medycyna naturalna)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Produkty oferowane w ramach terapii alternatywnych często są reklamowane przez górnolotne hasła i poszczególne raporty osób, które deklarują pomyślne wyleczenie. Te raporty nie są jednak potwierdzone wiedzą naukową.
Gotowy do wypicia wywar oferowany przez tradycyjną medycynę chińską.
Akupunktura to praktyka polegająca na wkładaniu igieł do ciała.

Medycyna niekonwencjonalna, paramedycyna, pseudomedycyna lub inaczej medycyna alternatywna, w skrócie alt-med – metody i praktyki, o których twierdzi się, że mają działanie lecznicze lub diagnostyczne, ale są obalone, niesprawdzone, niemożliwe do udowodnienia na podstawie badań naukowych lub ich działanie szkodliwe jest większe niż pozytywne działanie lecznicze. Te metody zazwyczaj nie są akceptowane, a niekiedy stoją w sprzeczności z medycyną opartą na badaniach naukowych (evidence-based medicine), oparte są na twierdzeniach niezgodnych z podstawową wiedzą przyrodniczą i medyczną i w opinii lekarzy i naukowców uchodzą za nieskuteczne albo o wiele gorsze od dostępnych metod oferowanych przez medycynę.

Praktyki paramedyczne nie mają udowodnionego działania leczniczego ani wpływu na poprawę zdrowia, co sprawia, że ich używanie jako metod terapeutycznych jest uważane za nieetyczne przez dużą część środowiska naukowego i lekarskiego. Pozytywne efekty obserwowane przez pacjentów przy zastosowaniu paramedycyny mogą być wynikiem placebo, regresji w kierunku średniej (w której poprawa, która i tak by się wydarzyła, jest przypisywana terapiom niekonwencjonalnym), mniejszej ilości skutków ubocznych (która jest efektem zmniejszenia rzeczywistego leczenia funkcjonalnego) lub dowolnej kombinacji powyższych. W przeciwieństwie do bardziej wiarygodnych metod, takich jak oparte na dowodach farmakoterapia[1] czy psychoterapia, alternatywne terapie i diagnozy nie są częścią powszechnych systemów opieki zdrowotnej funkcjonujących w większości krajów rozwiniętych; nie są też nauczane w szkołach medycznych w ramach programów empirycznych. Niekonwencjonalne terapie często opierają się na religii, tradycji, przesądach, wierze w zjawiska nadprzyrodzone, pseudonauce, błędach w rozumowaniu, propagandzie, oszustwie lub kłamstwie. Regulacja i licencjonowanie paramedycyny i dostawców opieki zdrowotnej różni się w poszczególnych krajach.

Medycyna niekonwencjonalna składa się z szerokiej gamy praktyk, produktów i terapii – od tych, które są biologicznie wiarygodne, ale niezbyt dobrze przetestowane, do tych o znanych szkodliwych i toksycznych skutkach. Medycyna niekonwencjonalna stała się popularna i jest używana przez znaczny procent populacji w wielu krajach. Podczas gdy dokonała znaczącej zmiany w nazewnictwie: od szarlatanerii do medycyny komplementarnej lub integracyjnej – promuje zasadniczo te same co dawna „szarlataneria” praktyki. Jej zwolennicy często sugerują, aby stosować alternatywną medycynę wraz z funkcjonalnym leczeniem medycznym, w przekonaniu że uzupełnia leczenie (polepsza działanie lub łagodzi skutki uboczne). Nie ma dowodów na to, że tak się dzieje, a znaczące interakcje leków spowodowane alternatywnymi terapiami mogą zamiast tego negatywnie wpływać na leczenie, czyniąc je mniej skutecznym, w szczególności w przypadku terapii przeciwnowotworowych. Pomimo tego, że w większości krajów rozwiniętych alternatywne terapie leczenia nowotworów są wprowadzane na rynek nielegalnie i osiągają wysokie ceny, wielu chorych na nowotwory stosuje je.

Część praktyk zaliczanych do medycyny niekonwencjonalnej ma swoje źródło w starszej tradycji (jak akupunktura), a inne rozwinęły się w czasach nowożytnych (na przykład homeopatia i bioenergoterapia). Medycyna niekonwencjonalna nie jest tym samym, co medycyna eksperymentalna lub tradycyjna, choć większość spośród współcześnie stosowanych metod tradycyjnych jest nieuznana jako terapie medyczne. Wbrew częstemu przekonaniu na testowanie medycyny niekonwencjonalnej przez ośrodki naukowe i zespoły badawcze przeznaczane są znaczne wydatki.

Wybrane rodzaje medycyny niekonwencjonalnej[edytuj | edytuj kod]

  • akupresura – metoda polegająca na ucisku określonych miejsc ciała
  • akupunktura – metoda polegająca na wbijaniu igieł w określone miejsca na ciele
  • apiterapia – metoda polegająca na podawaniu produktów pochodzących od pszczół
  • aromaterapia – metoda polegająca na podawaniu naturalnych olejków eterycznych
  • bioenergoterapia – metoda polegająca na wykorzystaniu nieudowodnionej tzw. „bioenergii”
  • biorezonans – metoda polegająca na wykorzystaniu aparatów mierzących opór elektryczny skóry
  • homeopatia – metoda polegająca na zastosowaniu tzw. „zdynamizowanych” roztworów wodnych różnych substancji, najczęściej pochodzenia roślinnego lub mineralnego
  • irydologia – metoda rzekomo diagnozująca stan zdrowia na podstawie wyglądu tęczówki oka
  • koloroterapia – metoda polegająca na ekspozycji na światło o różnych kolorach
  • litoterapia – metoda polegająca na podawaniu minerałów
  • metoda Batesa – metoda polegająca na „relaksacji oczu”
  • ortopatia – metoda polegająca na wykorzystaniu samoregenerujących właściwości organizmu
  • radiestezja – metoda polegająca na użyciu wahadeł
  • sylwoterapia – metoda polegająca na przebywaniu przy drzewach i krzewach
  • urynoterapia – metoda polegająca na stosowaniu moczu

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Filipiak K.J., Niewada M., Tarchalska-Krynska B., Czlonkowski A.: The Students' and Doctors' Attitutes Towards Alternative Medicine: a Survey Study (ang.). W: Proceedings of the International Symposium held in Pilsen, Czechy, Lipiec 23-25, 1998 [on-line]. Univerzita Karlova v Praze, Lékařská fakulta v Plzni. [dostęp 2014-02-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-04-17)].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • R. Bivins: Alternative Medicine? A History. Oxford University Press, 2007. ISBN 978-0-19-921887-5.
  • Board of Science and Education, British Medical Association: Complementary Medicine: New Approaches to Good Practice. Oxford University Press, 1993. ISBN 978-0-19-286166-5.
  • D. Callahan: The Role of Complementary and Alternative Medicine: Accommodating Pluralism. Washington, D.C.: Georgetown University Press, 2004. ISBN 978-1-58901-464-0.
  • Michael H. Cohen: Complementary & Alternative Medicine: Legal Boundaries and Regulatory Perspectives. Baltimore: Johns Hopkins University Press, 1998. ISBN 978-0-8018-5689-1.
  • Committee on the Use of Complementary and Alternative Medicine by the American Public, Board on Health Promotion and Disease Prevention, Institute of Medicine, United States National Academies: Complementary and Alternative Medicine in the United States. Washington, D.C.: National Academy Press, 2005. ISBN 0-309-09270-1.
  • Chapter 28: Unorthodox Medical Theories. W: N. Gevitz: Companion Encyclopedia of the History of Medicine. New York & London: Routledge, 1993. ISBN 978-0-415-16419-1.
  • S. Hahnemann: The Homœopathic Medical Doctrine, or "Organon of the Healing Art". Dublin: W.F. Wakeman, 1833.
  • Dennis L Kasper, Anthony S. Fauci, Stephen L. Hauser, Dan L. Longo, J. Larry Jameson, Joseph Loscalzo: Harrison's Principles of Internal Medicine. Wyd. 19. New York: McGraw Hill Education, 2015. ISBN 978-0-07-180215-4.
  • Lakshmi Chandra Mishra: Scientific Basis for Ayurvedic Therapies. Boca Raton: CRC Press, 2004. ISBN 0-8493-1366-X.
  • Bonnie Blair O'Connor: Healing Traditions: Alternative Medicine and the Health Professions. Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 1995. ISBN 978-0-8122-1398-0.
  • M. Ruggie: Marginal to Mainstream: Alternative Medicine in America. Cambridge University Press, 2004. ISBN 978-0-521-83429-2.
  • C. Sagan: The Demon-Haunted World: Science As a Candle in the Dark. New York: Random House, 1996. ISBN 978-0-394-53512-8.
  • M. Saks: Orthodox and Alternative Medicine: Politics, Professionalization and Health Care. Sage Publications, 2003. ISBN 978-1-4462-6536-9.
  • E. Sointu: Theorizing Complementary and Alternative Medicines: Wellbeing, Self, Gender, Class. Basingstoke, England: Palgrave Macmillan, 2012. ISBN 978-0-230-30931-9.
  • Walton J., Sir, Science and Technology Committee, House of Lords, Parliament of the United Kingdom: Sixth Report: Complementary and Alternative Medicine. London: The Stationery Office, 2000. ISBN 978-0-10-483100-7.
  • Kim Taylor: Chinese Medicine in Early Communist China, 1945–63: a Medicine of Revolution. London and New York: RoutledgeCurzon, 2005, seria: Needham Research Institute Studies. ISBN 0-415-34512-X.
  • D. Wujastyk: The Roots of Ayurveda: Selections from Sanskrit Medical Writings. Translated by D. Wujastyk. London and New York: Penguin Books, 2003. ISBN 0-14-044824-1.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.