Medycyna transportu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Medycyna transportu – dziedzina wiedzy lekarskiej, zajmująca się diagnozowaniem i leczeniem chorób związanych z transportem oraz zagadnieniami dotyczącymi badań profilaktycznych, oceną ryzyka zawodowego. Jest to podstawowa specjalność lekarska trwająca 5 lat.

Historia[edytuj]

Specjalizacja została wyodrębniona w 1999 r. Powstała z połączenia medycyny lotniczej, morskiej i tropikalnej oraz kolejowej, (które wcześniej istniały jako odrębne specjalizacje) hiperbarycznej, drogowej i podróży.

Zagadnienia i uprawnienia lekarza medycyny transportu[edytuj]

Owa dziedzina łączy w sobie praktykę i diagnozę chorób z zakresu:

Do uprawnień lekarza medycyny transportu należy:

  • orzekanie w sprawach spornych (sądowych, ubezpieczeniowych, lekarskich)
  • orzekanie o niezdolności do pracy, czy potrzebie rehabilitacji
  • wystawianie opinii i zaświadczeń osobom związanych z transportem

Choroby diagnozowane przez lekarza medycy transportu[edytuj]

  • choroba wysokościowa,
  • nadciśnienie oddechowe,
  • choroba dekompresyjna,
  • choroba powietrzna,
  • choroba morska,
  • choroba lokomocyjna,
  • choroby tropikalne,
  • oraz inne, które wystąpiły podczas korzystania, bądź pracy związanej z środkami transportu

Do lekarza medycyny transportu konieczne jest skierowanie, które może wystawić lekarz medycyny rodzinnej lub zakład pracy.

Bibliografia[edytuj]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.