Mel Lewis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mel Lewis
Ilustracja
Mel Lewis (1978)
(fot. Bogdan Nastula)
Imię i nazwisko Melvin Sokoloff
Data i miejsce urodzenia 10 maja 1929
Buffalo
Data i miejsce śmierci 2 lutego 1990
Nowy Jork
Instrumenty perkusja
Gatunki jazz
Zawód muzyk
Wydawnictwo VSOP Records, Blue Note, Max Cat Records
Powiązania Stan Kenton, Bob Brookmeyer, Thad Jones

Mel Lewis, właśc. Melvin Sokoloff (ur. 10 maja 1929[1] w Buffalo[1], zm. 2 lutego 1990[2] w Nowym Jorku[2]) – amerykański perkusista jazzowy i bandlider.

Biografia i kariera[edytuj | edytuj kod]

Jego rodzice byli żydowskimi emigrantami z Rosji. Ojciec był perkusistą i Mel już w wieku trzech lat bawił się bębnami[3]. Choć Sokoloff-senior nie chciał, żeby i syn został perkusistą[3], bardzo prędko nauczył go podstaw gry i regularnie zabierał na swoje występy.

W wieku trzynastu lat Mel zaczął grać zawodowo z triem występującym w jednej z lokalnych sal tanecznych. Dwa lata później wstąpił do Związku Zawodowego Muzyków i zaangażował się do big-bandu. Grywał w dużych i małych składach różnorodny repertuar, „obsługując” również wesela i bar micwy[3]. Jednocześnie chodził na koncerty słynnych jazzmenów (m.in. Maxa Roacha i Arta Blakey'ego), występujących gościnne w Buffalo.

Mając osiemnaście lat trafił do orkiestry Lenniego Lewisa (zbieżność nazwisk przypadkowa), w której składzie znajdowali się m.in. muzycy z czasowo rozwiązanego big-bandu Duke'a Ellingtona. Z zespołem tym wyjechał do Nowego Jorku i występował w słynnych salach „The Savoy Ballroom” i „The Apollo Theater”. Następnie grał w big-bandzie Boyda Raeburna i przez dłuższy czas w orkiestrach Alvino Reya, Raya Anthony'ego i Texa Benekego, wykonujących muzykę popularną.

Lewis, który uważał się przede wszystkim za muzyka jazzowego, chciał się dostać do orkiestry grającej wyłącznie ten rodzaj muzyki. Był jednak perkusistą mało znanym, a na dodatek działały wówczas tylko cztery znaczące big-bandy jazzowe: Duke'a Ellingtona, Counta Basiego, Woody'ego Hermana i Stana Kentona. Dopiero w 1954 udało mu się dołączyć do orkiestry Kentona (dzięki wcześniejszej rekomendacji Maynarda Fergusona, kolegi z zespołu Raeburna), którą opuścił perkusista Stan Levey. Grał w niej przez dwa lata, podczas których zaprzyjaźnił się z głównym aranżerem Kentona, saksofonistą Billem Holmanem. Obaj założyli wówczas własne combo[1].

W 1957 Lewis przeniósł się do Los Angeles. Następnie współpracował m.in. z Gerrym Mulliganem (w The Gerry Mulligan Concert Jazz Band), Dizzym Gillespiem, Bennym Goodmanem, Frankiem Sinatrą. W 1963 powrócił do Nowego Jorku, gdzie został stałym członkiem orkiestry radiowo-telewizyjnej koncernu ABC, nie przestając regularnie występować w znanych zespołach jazzowych, koncertujących w Stanach Zjednoczonych i Europie. Od 1966 często współpracował z Thadem Jonesem, co zaowocowało powstaniem Thad Jones/Mel Lewis Orchestra, jednego z najważniejszych[4] big-bandów drugiej połowy XX w. W jej składzie znajdowali się m.in. Bob Brookmeyer, saksofoniści Pepper Adams, Billy Harper i Joe Farrell oraz trębacze Snooky Young i Jon Faddis. Jako współlider zespołu, Lewis zajmował się sprawami organizacyjnymi, m.in. przesłuchaniami i rekrutacją muzyków. Choć sam był wybitnym instrumentalistą o wyjątkowym wyczuciu gry bigbandowej, kierownictwo muzyczne i aranżowanie repertuaru pozostawiał Thadowi Jonesowi lub Bobowi Brookmeyerowi. Siedzibą orkiestry Jonesa/Lewisa był słynny, nowojorski klub „The Village Vanguard”, w którym regularnie występowała w poniedziałkowe wieczory. Odbywała również liczne tournées. Za płytę Live In Munich, nagraną w 1978 otrzymała rok później nagrodę Grammy.

W 1978 Thad Jones nieoczekiwanie przeprowadził się do Kopenhagi i obowiązki jedynego lidera zespołu przejął Lewis, zmieniając jego nazwę na: Mel Lewis and the Jazz Orchestra, i powierzając rolę głównego aranżera Bobowi Brookmeyerowi. Obok licznych tournées oraz sesji nagraniowych, big-band nadal w poniedziałki występował w „The Village Vanguard”.

Pod koniec lat 80. u Lewisa wykryto złośliwy nowotwór, który wskutek licznych przerzutów, doprowadził do śmierci muzyka. Lewis zmarł w Nowym Jorku 2 lutego 1990 na kilka dni przed 24. rocznicą występów jego orkiestry w „The Village Vanguard”.

Edukator[edytuj | edytuj kod]

Mel Lewis wraz z Clemem Derosą jest autorem podręcznika jazzowej gry na perkusji, pt. It's Time for the Big Band Drummer (wyd. Kendor Music Inc, KN.21170, 1978). W latach 70. i 80. prowadził także warsztaty instrumentalne w William Patterson State College w New Jersey. Sam przez większość kariery grał na bębnach firmy Gretsch, które w późniejszych latach zastąpił zestawem marki Slingerland.

Wybrana dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Thad Jones/Mel Lewis Orchestra

  • 1966/1994 Presenting Joe Williams and Thad Jones - Mel Lewis the Jazz Orchestra (Blue Note)
  • 1978 It Only Happens Every Time z Monicą Zetterlund (EMI)
  • 1994 Thad Jones/Mel Lewis Big Band • Village Vanguard Live Sessions 3 (Absolute Spain)
  • 1994 Presenting Joe Williams & Thad Jones/Mel Lewis The Jazz Orchestra (Blue Note)
  • 1996 Mel Lewis Thad Jones • Dedication (Laserlight)
  • 1996 The Thad Jones/Mel Lewis Orchestra • Swiss Radio Days Jazz Series 4 (TCB)
  • 1997 Live in Tokyo (Columbia Japan)
  • 2002 The Big Band Sound of Thad Jones and Mel Lewis featuring Miss Ruth Brown (Koch Records)
  • 2002 Thad Jones & Mel Lewis Consummation (Blue Note)
  • 2002 Opening Night • Thad Jones/Mel Lewis Big Band at the Village Vanguard February 7, 1966 (AGP)
  • 2004 Thad Jones/Mel Lewis Jazz Orchestra • Central Park North (Blue Note)
  • 2006 Thad Jones Mel Lewis Live on Tour Switzerland (LRC Ltd.)
  • 2005 Thad Jones & Mel Lewis Live at the Village Vanguard (Blue Note)
  • 2007 Thad Jones/Mel Lewis Orchestra in Europe 1978 (Vertriebsges.mbH/ITM Archive)
  • 2007 Rhonda Scott in New York with Thad Jones & Mel Lewis (EmArcy)
  • 2009 Thad Jones Mel Lewis Live (LRC Ltd.)
  • 2009 Thad Jones/Mel Lewis Orchestra • Complete Live in Poland 1976 & 1978 (Gambit)

Mel Lewis and the Jazz Orchestra

  • 1979 Naturally (Telarc)
  • 1980 Live in Montreux: Mel Lewis Plays Herbie Hancock (MPS/Pausa)
  • 1980 Live at the Village Vanguard, February 1980 (Max Cat Records)
  • 1982 Mel Lewis and the Jazz Orchestra (Finesse)
  • 1985 20 Years at the Village Vanguard (Atlantic)
  • 1988 Definitive Thad Jones, Vol. 1 (Music Masters)
  • 1988 Definitive Thad Jones, Vol. 2 (Music Masters)
  • 1988 Soft Lights and Hot Music (Music Masters)
  • 1990 To You • A Tribute to Mel Lewis (Music Masters)

Jako lider

  • 1989 Mel Lewis Sextet • The Lost Art (Music Masters)
  • 1997 The New Mel Lewis Quintet Live (InAkustik)
  • 1990 Mel Lewis and Friends (A&M)
  • 1995 Mellifuous (Landmark Records)
  • 1997 Mel Lewis Sextet (VSOP)
  • 1997 Bill Holman/Mel Lewis Quintet • Jive for Five (VSOP)
  • 2004 Got' Cha (Freshsound)

Jako sideman

z Martym Paichem

z Garym McFarlandem

  • 1963 Point of Departure (Impulse!)
  • 1965 Tijuana Jazz (Impulse!)

z Shirley Scott

  • 1965 Latin Shadows (Impulse!)

z Chico O'Farrillem

  • 1966 Nine Flags (Impulse!)

z Rayem Anthonym

  • 2007 Classic Years of Ray Anthony (Prestige Elite)

z Jackiem Montrosem

  • 2010 Jack Montrose • Blues and Vanilla & The Horn's Full (Fresh Sound Records)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Leonard Feather: The Encyclopedia of Jazz in the Sixties. Horizon Press, 1966, s. 198, 199.
  2. a b All About Jazz – Mel Lewis [dostęp 2011-05-03]
  3. a b c Drummerworld – Mel Lewis [dostęp 2011-05-03]
  4. Joachim Ernst Berendt: Od raga do rocka. PWM, 1979, s. 449.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]