Melex

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Melex sp. z o.o.
Ilustracja
Państwo  Polska
Adres ul. Wojska Polskiego 3
39-300 Mielec
Data założenia 1971
Forma prawna spółka z ograniczoną odpowiedzialnością
Prezes Dorota Tyszkiewicz
Nr KRS 0000499204
Zatrudnienie 140 (2017)[1]
Położenie na mapie Mielca
Mapa lokalizacyjna Mielca
Melex sp. z o.o.
Melex sp. z o.o.
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Melex sp. z o.o.
Melex sp. z o.o.
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Melex sp. z o.o.
Melex sp. z o.o.
Ziemia50°18′58,838″N 21°28′11,597″E/50,316344 21,469888
Strona internetowa

Melex – polski producent pojazdów elektrycznych napędzanych silnikiem elektrycznym, mający siedzibę w Mielcu.

Historia i opis przedsiębiorstwa[edytuj | edytuj kod]

Melex osobowo-towarowy z odkrytym nadwoziem
Melex 381 72V pocztowy
Melex 391 72V bagażowy
Melex w Szwajcarii
Melex w wersji dla warszawskiej Policji

Pojazdy elektryczne były produkowane przez Wytwórnię Sprzętu Komunikacyjnego „PZL-Mielec” od 1971 roku w nowo utworzonym wydziale fabryki samolotów w Mielcu. Ich produkcję rozpoczęto z przeznaczeniem na eksport na rynek amerykański[2]. Początkowo produkowano je w wersji trójkołowych wózków golfowych, do 1973 roku rozszerzono gamę wyrobów o czterokołowe wózki pasażerskie, bagażowe i golfowe[3]. Najpopularniejszym wariantem w Polsce stał się dwuosobowy pojazd towarowy z odkrytym nadwoziem. W wariancie Melex WGE-3 mógł przewozić 150 kg ładunku[3]. Stopniowo pojawiały się także warianty z zakrytą kabiną. Do 1977 wyprodukowano ponad 46 tysięcy meleksów, z których znaczna część była eksportowana; produkcja roczna sięgała około 10 000 sztuk[3].

W 1993, w wyniku podziału i prywatyzacji WSK PZL-Mielec, Melex zaczął funkcjonować jako osobne przedsiębiorstwo. 1 września 2003 roku przedsiębiorstwo to zostało kupione przez Andrzeja i Dorotę Tyszkiewiczów i zaczęło funkcjonować jako spółka jawna Melex A&D Tyszkiewicz[4].

Współcześnie pojazdy o tej nazwie są produkowane w kilkunastu odmianach o różnym przeznaczeniu, w trzech kategoriach: pojazdy pasażerskie, bagażowe i specjalne. Używa się ich, między innymi, na polach golfowych, starówkach dużych miast, lotniskach, dworcach, cmentarzach, w fabrykach, centrach logistycznych, parkach, ogrodach zoologicznych i innych terenach zamkniętych.

Pojazdy z Mielca są bardzo popularne w swojej klasie – tak bardzo, że wózki elektryczne innych firm często nazywane są meleksami. Melex jest zastrzeżonym znakiem towarowym. W dwóch wersjach graficznych został zastrzeżony przez Wytwórnię Sprzętu Komunikacyjnego „PZL-Mielec”[5], a w jednej przez spółkę „Melex A&D Tyszkiewicz”. Ponadto spółka ta zastrzegła „meleks” jako znak słowny[6].

Współczesne wersje[edytuj | edytuj kod]

  • bagażowa
  • pasażerska
  • specjalna
  • homologowana
  • 4xx

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Melex sp. z o.o., money.pl
  2. Janusz Babiejczuk, Jerzy Grzegorzewski: Polski przemysł lotniczy 1945–1973. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1974. s. 98
  3. a b c Włodzimierz Bukowski: Samochody PRL-u. Łódź: Księży Młyn Dom Wydawniczy, 2009. ​ISBN 978-83-61253-47-1​. s. 29 i 30
  4. Historia. Melex A&D Tyszkiewicz. [dostęp 2011-02-04].
  5. Zastrzeżenia: TOW: (210) 74493, (220) 02-06-1975, TOW:(210) 74650, (220) 02-06-1975, Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej
  6. Zastrzeżenia: TOW: (210) 69999, (220) 11-02-1971, Urząd Patentowy RP

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]