Meliphaga

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Meliphaga[1]
Lewin, 1808[2]
Ilustracja
Przedstawiciel rodzaju – miodojad ciemny (M. lewinii)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina miodojady
Rodzaj Meliphaga
Typ nomenklatoryczny

Meliphaga chrysotis Lewin, 1808 = Ptilotis lewinii Swainson, 1837

Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Meliphagarodzaj ptaka z rodziny miodojadów (Meliphagidae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje występujące w Australii i Nowej Gwinei[9].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 14–26 cm; masa ciała samców 14–77 g, samic 12,5–62 g[10].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Meliphaga: gr. μελι meli, μελιτος melitos „miód”; -φαγος -phago „jedzący”, od φαγειν phagein „jeść”[11].
  • Ptilotis: gr. πτιλον ptilon „pióro”; -ωτις -ōtis „uchaty”, od ους ous, ωτος ōtos „ucho”[12]. Gatunek typowy: Ptilotis lewinii Swainson, 1837.
  • Oreornis: gr. ορος oros, ορεος oreos – góra (tj. góry Oranje, Nowa Gwinea); ορνις ornis, ορνιθος ornithos – ptak[13]. Gatunek typowy: Oreornis chrysogenys van Oort, 1910.
  • Microptilotis: gr. μικρος mikros „mały”; rodzaj Ptilotis Swainson, 1837[14]. Gatunek typowy: Ptilotis gracilis Gould, 1866.
  • Ptilotina: zdrobnienie nazwy rodzaju Ptilotis Swainson, 1837[15]. Gatunek typowy: Ptilotis analoga mixta Mathews, 1912.
  • Dorothina: Dorothy Ebsworth White (1888–1959), córka australijskiego oologa Henry’ego Luke’a White’a[16]. Gatunek typowy: Ptilotis lewinii Swainson, 1837.
  • Territornis: ang. Northern Territory (pol. Terytorium Północne), Australia; gr. ορνις ornis, ορνιθος ornithos „ptak”[17]. Gatunek typowy: Ptilotis albilineata H.L. White, 1917.

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Do rodzaju należą następujące gatunki[18]:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Meliphaga, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. J.W. Lewin: Birds of New Holland, with their natural history. London: Printed for the author and published by J. White and S. Bagster, the letter-press by T. Bensley, 1808, s. 4. (ang.)
  3. W. Swainson: On the natural history and classification of birds. Cz. 2. London: John Taylor, 1837, s. 326, seria: Cabinet cyclopaedia. Natural history. (ang.)
  4. E.D. van Oort. Description of eight new birds collected by Mr. H. A. Lorentz in South-western New Guinea. „Notes from the Leyden Museum”. 32, s. 214, 1910 (ang.). 
  5. G.M. Mathews. New Generic Names for Australian Birds. „Austral Avian Record”. 1, s. 116, 1912 (ang.). 
  6. G.M. Mathews. New genera and species. „Austral Avian Record”. 2, s. 60, 1913 (ang.). 
  7. G.M. Mathews. New genera. „Austral Avian Record”. 2, s. 111, 1914 (ang.). 
  8. G.M. Mathews: The birds of Australia. Cz. 11. London: H.F. & G. Witherby, 1924, s. 543. (ang.)
  9. F. Gill & D. Donsker: Honeyeaters (ang.). IOC World Bird List: Version 9.1. [dostęp 2019-06-05].
  10. Higgins, Christidis i Ford 2008 ↓, s. 588-595.
  11. Jobling 2019 ↓, s. Meliphaga.
  12. Jobling 2019 ↓, s. Ptilotis.
  13. Jobling 2019 ↓, s. Oreornis.
  14. Jobling 2019 ↓, s. Microptilotis.
  15. Jobling 2019 ↓, s. Ptilotina.
  16. Jobling 2019 ↓, s. Dorothina.
  17. Jobling 2019 ↓, s. Territornis.
  18. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Rodzina: Meliphagidae Vigors, 1825 - miodojady - Honeyeaters (wersja: 2019-05-16). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2019-06-05].
  19. a b J.A. Norman, F.E. Rheindt, D.L. Rowe & L. Christidis. Speciation dynamics in the Australo-Papuan Meliphaga honeyeaters. „Molecular Phylogenetics and Evolution”. 42 (1), s. 80-91, 2007. DOI: 10.1016/j.ympev.2006.05.032 (ang.). 
  20. a b L. Christidis & W. Boles: Systematics and Taxonomy of Australian Birds. Collingwood Victoria, Australia: CSIRO Publishing, 2008. ISBN 978-0-643-09602-8.
  21. a b Á.S. Nyári & L. Joseph. Systematic dismantlement of Lichenostomus improves the basis for understanding relationships within the honeyeaters (Meliphagidae) and the historical development of Australo-Papuan bird communities. „Emu”. 111 (3), s. 202-211, 2011. DOI: 10.1071/MU10047 (ang.). 
  22. Higgins, Christidis i Ford 2008 ↓, s. 595.
  23. Higgins, Christidis i Ford 2008 ↓, s. 592.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. P. Higgins, L. Christidis & H. Ford: Family Meliphagidae (Honeyeaters). W: J. del Hoyo, A. Elliott & D.A. Christie: Handbook of the Birds of the World. Cz. 13: Penduline-tits to Shrikes. Barcelona: Lynx Edicions, 2008, s. 498-691. ISBN 84-96553-45-0. (ang.)
  2. J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie & E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2019. [dostęp 2019-06-05]. (ang.)