Mencia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mencia
‘Mencía’
Winorośl na obszarze apelacji DO Ribeira Sacra
Winorośl na obszarze apelacji DO Ribeira Sacra
Gatunek winorośl właściwa
(Vitis vinifera)
Inne nazwy mencía, jaen
Pochodzenie Hiszpania[1]
Ważne regiony uprawy Bierzo, Galicja, Dão
Identyfikator VIVC 7623
Przeznaczenie owoców wino[1]
Kolor skórki czerwonoczarny
Dojrzałe grona szczepu Mencía

Mencia, jaen – czerwony szczep winorośli właściwej, uprawiany głównie w hiszpańskim regionie Bierzo, a także innych regionach płn.-zach. Hiszpanii oraz w Portugalii.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Mencía pochodzi prawdopodobnie z północno-zachodniej Hiszpanii, za czym przemawia duża różnorodność genetyczna[2]. Znaczące uprawy znajdują się w Portugalii, w regionie Dão[2]. Sadzonki odmiany mogli sprowadzić pielgrzymi, powracający z Santiago de Compostela[2]. Na przełomie XX i XXI wieku popularność odmiany zaczęła rosnąć[2][3]. Przyczyniło się do tego odkrycie potencjału odmiany na najbardziej wymagających stanowiskach[2].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Mencía okazała się tym samym szczepem, co portugalski jaen[2][3]. Grona mencii są niewielkie, zaś jagody średnie i średnioduże[2]. Odmiana wypuszcza pąki wcześnie, a dojrzewa średnio wcześnie. Mencia jest podatna na mączniaka i szarą pleśń, źle znosi też silne wiatry[2]. Klony portugalskie i hiszpańskie różnią się między sobą wielkością owoców i plennością[2].

Przypuszczano, że odmiana jest spokrewniona z cabernet franc, ale badania DNA wykluczyły taką możliwość[2]. Podobne wnioski wyciągnięto w przypadku grenache i graciano[2]. Odmiany rodzicielskie szczepu nie zostały ustalone[2].

Rozpowszechnienie i wina[edytuj | edytuj kod]

Odmiana jest uprawiana w Hiszpanii i Portugalii (jako jaen)[2]. Mencia jest tradycyjnym szczepem w regionie Bierzo (Kastylia i León): czerwone wina oznaczane apelacją Bierzo muszą w przynajmniej 75% składać się z winogron mencia[4]. Region Bierzo DO charakteryzuje się najbardziej zrównoważonym klimatem we wspólnocie Kastylia i León[4]. Mencia spotykana jest także m.in. w apelacjach Monterrei, Rias Baixas, Ribeira Sacra (zwł. wina młode), Ribeiro i Valdeorras w Galicji[2][5][6]. W 2008 w Hiszpanii zarejestrowano 9055 winnic obsadzonych mencią[2].

Mencia daje aromatyczne wina, z delikatnym aromatem czerwonych owoców, a w przypadku win ze starszych krzewów - jeżynowym oraz charakterystycznych nutach mineralnych[4][5]. Styl bywa przyrównywany do czerwonych win z Doliny Loary[7]. Stanowi popularny surowiec na wina joven (przeznaczone do spożycia bez dłuższego przechowywania) i różowe[2][4][6][8]. W wielu przypadkach mencia szybko się utlenia, przez co gorzej nadaje się do dojrzewania w beczkach[9]. Nie jest to jednak regułą[4][6].

W Portugalii odmiana jest uprawiana głównie w regionie Dão[2]. W całym kraju było w 2010 roku 2578 ha winnic obsadzonych szczepem. Przeważa styl wina owocowego, wcześnie przeznaczonego do konsumpcji[8]. Niektórzy producenci poddają winogrona maceracji węglowej, podobnie jak w regionie Beaujolais[2]. Oferuje się także wina kupażowane z innymi odmianami, np. touriga nacional, by osiągnąć większą złożoność i długowieczność wina[2].

Synonimy[edytuj | edytuj kod]

Podstawowym synonimem jest jaen, nazwa używana przede wszystkim w Portugalii[2]. Inne to: fernao pires tinta, giao, jaen galego, loureiro tinto, mencía pajaral, mencin, negra, negro, tinto mencia, tinto mollar[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Mencia w bazie danych Instytutu Uprawy Winorośli Geilweilerhof (ang.). [dostęp 11 czerwca 2014].
  2. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t Jancis Robinson, Julia Harding, José Vouillamoz: Wine Grapes. HarperCollinsPublishers, 2012, s. 625-626. ISBN 978-0-06-220636-7. (ang.)
  3. a b Jancis Robinson: Oxford Companion to Wine. Oxford University Press, s. 372.
  4. a b c d e Schwarzwälder 2009 ↓, s. 607.
  5. a b Tom Stevenson: The Sotheby's Wine Encyclopedia. Wyd. 4. Londyn: Dorling Kindersley, 2005, s. 306-309. ISBN 0-7566-1324-8. (ang.)
  6. a b c Schwarzwälder 2009 ↓, s. 614.
  7. Stuart Walton, Brian Glover: The Ultimate Encyclopedia of Wine, Beer, Spirits and Liqueurs. Hermes House, 1998, s. 96. ISBN 978-1840380859. (ang.)
  8. a b Hugh Johnson, Jancis Robinson: Wielki atlas świata win. Buchmann, 2008, s. 213. ISBN 978-83-7670-164-6. (pol.)
  9. Schwarzwälder 2009 ↓, s. 578.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • David Schwarzwälder: Hiszpania. W: André Dominé: Wino. Wyd. 2. Ożarów Mazowiecki: Wydawnictwo Olesiejuk, 2009, s. 571-644. ISBN 978-83-7626-712-8. (pol.)