Mentalność

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Mentalność – całość przekonań, postaw, poglądów, sposobu myślenia grupy społecznej (narodu) lub jednostki. Na mentalność mają wpływ czynniki społeczne, kulturowe i biologiczne[1].

Ogólny system zasad, którymi jednostka lub zbiorowość kieruje się przy postrzeganiu, odczuwaniu, wartościowaniu i reagowaniu na życie społeczne, często jest nieuświadomiony. Mentalność jest budowana przede wszystkim na założeniach norm społecznych obowiązujących w danej grupie[2][3].

Typy orientacji mentalności według J. Koralewicz i M. Ziółkowskiego:

  • indywidualna/kolektywna;
  • produktywna/receptywno-roszczeniowa;
  • na podmiotowość/na podporządkowanie[3]

Pojęcia mentalność używa się zazwyczaj w kilku znaczeniach – jako:

  • wspólna cecha danej zbiorowości w określonym czasie, np. mentalność kapitalistyczna;
  • cecha charakterystyczna różnych środowisk, np. mentalność mieszczańska, kupiecka, związkowa;
  • cecha charakterystyczna dla określonej sfery aktywności, np. mentalność społeczno-polityczna, obyczajowa, tożsamościowa, ekonomiczna[4].

Przypisy

  1. S. Kaczor, Miejsce edukacji dorosłych w przemianach mentalności Polaków, "Edukacja ustawiczna dorosłych" 1/2004, s. 21.
  2. J. Reykowski, Zmiany systemowe a mentalność polskiego społeczeństwa [w:] Wartości i postawy Polaków a zmiany systemowe. Szkice z psychologii politycznej, pod red. J. Reykowskiego, Instytut Psychologii PAN, Warszawa 1993.
  3. 3,0 3,1 J. Koralewicz, M. Ziółkowski, Mentalność Polaków. Sposoby myślenia o polityce, gospodarce i życiu społecznym 1988–2000, Wyd. Naukowe Scholar / Collegium Civitas Press, Warszawa 2003.
  4. E. Cierniak-Szóstak, Mentalność ekonomiczna jako czynnik prorozwojowy [w:] Nierówności społeczne a wzrost gospodarczy. Problemy globalizacji i regionalizacji, zeszyt 8, część 1, pod red. Michała Gabriela Woźniaka, wyd. Uniwersytet Rzeszowski, Rzeszów 2006, s. 200.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]