Mercury-Atlas 4

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mercury MA-4
Mercury Capsule2.jpg
Indeks COSPAR 1961-025A
Zaangażowani USA
Rakieta nośna Atlas D
Miejsce startu Cape Canaveral Air Force Station, USA
Orbita
(docelowa, początkowa)
Perygeum 156[1] km
Apogeum 248[1] km
Okres obiegu 88,6[1] min
Nachylenie 32,57°
Mimośród 0,00699
Czas trwania
Początek misji 13 września 1961 (14:09[2] UTC)
Powrót do atmosfery 13 września 1961
Wymiary
Masa całkowita 1224,7 kg


Mercury-Atlas 4 (MA-4) – jeden z testowych lotów pierwszego amerykańskiego załogowego statku kosmicznego Mercury, pierwszy jaki osiągnął orbitę okołoziemską. Ta sama kapsuła brała udział w nieudanym locie Mercury-Atlas 3.

Opis misji[edytuj | edytuj kod]

Start rakiety Atlas D ze statkiem Mercury-Atlas 4

MA-4 został wystrzelony z w dniu 13 września 1961, o godzinie 14:04 GMT, rakietą Atlas D. W skład wyposażenia statku weszły:

  • „mechaniczny astronauta” [manekin pilota, który naśladował pewne czynności fizjologiczne organizmu człowieka (wydzielanie CO2, pocenie się itp.)], na potrzeby testów systemów podtrzymywania życia
  • dwa magnetofony z nagranym uprzednio głosem, w celu przetestowania systemu łączności i pracy sieci stacji naziemnych
  • trzy kamery
  • instrumenty do pomiarów wibracji, szumów i promieniowania
Ziemia widziana z pokładu kapsuły MA-4
Wydobycie z wody kapsuły MA-4

Po udanym starcie wszedł na orbitę okołoziemską i po jednokrotnym okrążeniu Ziemi, system czasowy w statku uruchomił retrorakiety i pomyślnie zdeorbitował statek. Kapsuła spadła do wody tego samego dnia o godz. 15:37:36 GMT, na Oceanie Atlantyckim, około 298 km na wschód od Bermudów, w odległości 15 km od wyliczonego punktu wodowania. Statek został wyłowiony przez okręt US Navy, USS Decatur (DD-939), 82 minuty po wodowaniu. W czasie lotu odnotowano trzy małe zakłócenia:

  • niewielki wyciek w układzie odpowiedzialnym za obieg tlenu
  • utratę łączności głosowej nad Australią
  • awarię inwertera w systemie kontroli środowiska

Lot MA-4 uznany został za niezwykle pomyślny dla załogowego programu USA. Rakieta nośna Atlas D pracowała bez zarzutu i pokazała swoje przygotowanie do lotów załogowych. Statek, poza drobnymi wyjątkami, również pracował zgodnie z planem. Globalna sieć śledzenia i łączności (18 stacji) sprawdziła się i była gotowa do wspomagania załogowego lotu kosmicznego.

Lot w liczbach[edytuj | edytuj kod]

  • Długość trwania lotu: 109 minut i 28 sekund
  • Przebyty dystans: 41 917 km
  • Prędkość: 32 458 km/h
  • Maksymalne Q (ciśnienie dynamiczne): 975
  • Maksymalne osiągnięte przyspieszenie: 7,7 g

Chronologia[edytuj | edytuj kod]

  • 3 września 1960 – usunięcie z programu misji MA-3 i MA-4 wymagań dotyczących przesyłania telemetrii przez samoloty. Statki zostały wyposażone tak, aby mogły samodzielnie przekazywać dane od momentu otworzenia się spadochronu do lądowania
  • 9 sierpnia 1961 – opublikowanie zasad misji „deorbitacja przy pomocy retrorakiet” dla lotu MA-4
  • 11 maja 1961 – dostarczenie na Przylądek Canaveral statku Mercury 8A
  • 13 września 1961 – udany lot orbitalny, powrót i wyłowienie kapsuły

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Kennedy Space Center podaje inne dane orbity: 159 x 229 km, okres 92,47 min
  2. Jonathan's Space Report podaje 14:04 jako godzinę startu

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]