Mercury-Atlas 8

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Mercury-Atlas 8 (MA-8)
Mercury 8, Sigma 7, Mercury SC16, 1962 Beta Delta, S00433
Emblemat Mercury-Atlas 8 (MA-8)Mercury 8, Sigma 7, Mercury SC16, 1962 Beta Delta, S00433
Dane misji
Indeks COSPAR 1962-052A
Zaangażowani USA
Pojazd
Statek kosmiczny Mercury
Masa pojazdu 1370 kg
Rakieta nośna Atlas D
Załoga
Zdjęcie Mercury-Atlas 8 (MA-8)Mercury 8, Sigma 7, Mercury SC16, 1962 Beta Delta, S00433
Walter "Wally" Schirra
Załoga Walter Schirra
Start
Miejsce startu Stacja Sił Powietrznych Cape Canaveral, USA
Początek misji 3 października 1962 (12:15:11 UTC)
Lądowanie
Miejsce lądowania 19°17′24″N 64°30′00″W/19,290000 -64,500000
Lądowanie 3 października 1962 (21:28:11 UTC)
Czas trwania misji 9 godzin 13 minut 11 sekund
Przebyta odległość 231 718
Liczba okrążeń Ziemi 6
Program Mercury
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Mercury-Atlas 8 – trzeci w historii amerykański załogowy lot orbitalny. Odbył się 3 października 1962 w ramach programu Mercury. Kapsuła statku, pilotowana przez astronautę Waltera Schirrę (dubler: Leroy Cooper). Po wykonaniu prawie 6 okrążeń globu ziemskiego, statek powrócił do atmosfery i wodował na Oceanie Spokojnym w wyznaczonym obszarze. Czterdzieści minut po lądowaniu, wraz z kapsułą, znalazł się na pokładzie lotniskowca USS Kearsarge. Była to ówczas najbardziej udana misja załogowa. Było to możliwe dzięki temu, że Schirra ściśle trzymał się planu misji.

Statek[edytuj | edytuj kod]

Walter Schirra nazwał swój statek Sigma 7, co miało według niego podkreślać, że "program Mercury to suma wysiłków naukowców i inżynierów oraz pracy tysięcy ludzi". Statek był niemal identyczny, jak te wykorzystane w dwóch wcześniejszych misjach. Ważył niespełna 2 tony w momencie startu. Po osiągnięciu orbity jego masa była o ponad jedną czwartą mniejsza, a w chwili wodowania wynosiła tylko nieco ponad połowę masy startowej.

Rakieta nośna[edytuj | edytuj kod]

Sigma 7 została wyniesiona na orbitę przez rakietę Atlas D o numerze seryjnym 113-D. Ciąg tej rakiety wynosił 163,5 tony, a jako paliwo wykorzystywano wysoko rafinowane paliwo zbliżone do nafty, i ciekły tlen.

Lot[edytuj | edytuj kod]

Lot przebiegał normalnie zarówno w fazie, w której wykorzystywano rakietę nośną, jak i po separacji. Jedyną niedogodność stanowiła mała wydajność systemu chłodzenia skafandra pilota w czasie pierwszego okrążenia . Podczas trzeciego okrążenia Schirra wyłączył zasilanie systemu sterowania i radaru, przechodząc w tryb swobodnego dryfowania statku. Działanie to było zaplanowane i normalne funkcjonowanie statku przywrócono po pewnym czasie.Również przez czwarte okrążenie kapsuła swobodnie dryfowała. Piąte okrążenie odbyło się pod kontrolą układu automatycznego sterowania ASCS (autopilot). Misja przebiegała dalej zgodnie z planem i wykonano sześć okrążeń Ziemi, zgodnie z planem.Zejście z orbity i powrót na Ziemię wykonany został za pomocą autopilota ASCS . W czasie opadania na głównym spadochronie statek był cały czas obserwowany i kapsuła wylądowała około czterech mil morskich od lotniskowca, który miał ją wyłowić.

Lądowanie[edytuj | edytuj kod]

Sigma 7 wodowała na Pacyfiku 0 21:28, po 9 godzinach, 13 minutach i 11 sekundach lotu.

Kapsuła użyta w tej misji przechowywana jest w Astronaut Hall of Fame, w Titusville.



Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]