Mercury-Little Joe 1A

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mercury-Little Joe 1A
Little Joe Launch Vehicle - GPN-2000-001270.jpg
Inne nazwy LILJOE-1A, LJ-1A
Zaangażowani NASA (USA)
Rakieta nośna Little Joe
Miejsce startu Wallops Flight Facility, Stany Zjednoczone
Orbita (docelowa, początkowa)
Okrążane ciało niebieskie Ziemia
Perycentrum lot suborbitalny
Apocentrum 14,5 km
Okres obiegu 8 min 11 s (czas lotu)
Czas trwania
Początek misji 4 listopada 1959
Koniec misji 4 listopada 1959
Wymiary
Masa aparatury naukowej makieta (boilerplate) statku Mercury: 1007 kg

Mercury-Little Joe 1A – jedna z misji testowych programu Mercury, wchodząca w skład podprogramu Mercury-Little Joe.

Little Joe 1A (LJ-1A) był trzecim z serii lotów suborbitalnych, przeznaczonych do testowania różnych elementów systemu lotu kapsuły Mercury. Zasadniczymi celami testów z dopalaczem Little Joe były:

  • badanie dynamiki kapsuły przy narastających wysokościach
  • testowanie układu awaryjnego odrzucenia kapsuły przy maksymalnym ciśnieniu dynamicznym
  • udoskonalanie układu spadochronowego
  • sprawdzanie metod poszukiwawczych i odzyskiwania kapsuły.

LJ-1A został wystrzelony jako test planowanego awaryjnego odrzucenia kapsuły w warunkach wysokiego obciążenia aerodynamicznego. Cele były identyczne, jak te podczas wcześniejszego lotu Mercury-Little Joe 1. Konkretnymi zadaniami lotu LJ-1A były:

  • przeprowadzenie zaplanowanego awaryjnego odrzucenia kapsuły od dopalacza, przy maksymalnym ciśnieniu dynamicznym, przewidzianym dla lotu rakiety Merkury-Atlas na orbitę
  • uzyskanie dodatkowych rzetelnych danych na temat działania spadochronu hamującego i głównego spadochronu kapsuły Mercury
  • badanie zachowania się statku podczas wodowania
  • uzyskanie większego doświadczenia operacyjnego w odzyskiwaniu unoszącego się na wodzie pojazdu, z wykorzystaniem jednostki nawodnej
  • otrzymanie dalszego doświadczenia i wprawy przy operacji kontrolowania systemu przerywania ciągu dopalacza
  • odzyskanie rakietowego systemu ratunkowego[1].

Przebieg misji[edytuj | edytuj kod]

Po wystrzeleniu, układ czujników ciśnienia wysłał sygnał, kiedy zostało osiągnięte założone ciśnienie dynamiczne ucieczki kapsuły (około 30 s po starcie). Następnie został wysłany do sworzni wybuchowych impuls elektryczny, aby oddzielić kapsułę od rakiety wynoszącej. Do tego momentu operacja szła zgodnie z planem. Jednakże, impuls miał także za zadanie odpalić zapalnik przy silniku ucieczkowym. Zapalnik uruchomił się, ale ciśnienie – przez 10 sekund nie dające się odpowiednio wysoko wytworzyć w silniku – zanikło, co w efekcie dało ciśnienie stanowiące jedynie 1/10 wartości maksymalnej. W wyniku tego, manewr ucieczki – zasadnicze zadanie lotu – został wykonany przy zbyt niskim ciśnieniu dynamicznym. Wszystkie inne planowane zdarzenia od początku do końca lotu oraz odzyskiwanie odbyły się bez incydentów, jednak z powodu nieosiągnięcia pierwotnego zamierzenia zaplanowano powtórzenie testu (i przeprowadzono go jako Mercury-Little Joe 1B)[2].

Pokonana odległość 18,5 km[1]
Maksymalna prędkość Max V 903,9 m/s
Maksymalne ciśnienie dynamiczne Max Q 8,044 kPa
Czas trwania lotu 8 min. 11 s.[1]
Maksymalne przeciążenie Max G 16,9
Osiągnięta wysokość 14,5 km

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Steve Whitfield: Mercury. Historia podboju Kosmosu. Warszawa: Prószyński Media Sp. z o.o., 2010, s. 18, seria: Historia podboju Kosmosu. ISBN 978-83-7648-722-9.
  2. Little Joe 1A (ang.). W: NSSDCA Master Catalog [on-line].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]