Metalist Charków

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Metalist Charków
ФК «Металіст» Харків
Metalist Charków
Pełna nazwa Futbolowy Klub
Metalist Charków
Przydomek жовто-сині (żółto-niebieskie)
Barwy żółto-niebieskie
Data założenia 1925
Debiut w najwyższej lidze 1992
Data rozwiązania 2016
Data reaktywacji 2016
Liga Druha Liha
Puchar Ukrainy
Adres ul.Plechanowska 65
61001 Charków
Stadion Stadion Metalist
Prezes Ukraina Serhij Kurczenko
Trener Ukraina Ołeksandr Iwanow
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Strona internetowa

Metalist Charków (ukr. Футбольний клуб «Металіст» Харків, Futbolnyj Kłub „Metalist” Charkiw) – ukraiński klub piłkarski z siedzibą w Charkowie. Założony w roku 1925 jako ChPZ Charków.

Obecnie występuje w rozgrywkach ukraińskiej Druhiej Lihi.

W latach 2006–2009 zawodnikiem tego klubu był reprezentant Polski Seweryn Gancarczyk.

Historia[edytuj]

Chronologia nazw[edytuj]

  • grudzień 1925–1945: ChPZ Charków (ukr. ХПЗ (Харківський паровозобудівний завод) Харків)
  • 1946–maj 1946: Traktor Charków (ukr. «Трактор» Харків)
  • maj 1946–1949: Dzerżyneć Charków (ukr. «Дзержинець» Харків)
  • 1949–1966: Awanhard Charków (ukr. «Авангард» Харків)
  • 1967–19.04.2016: Metalist Charków (ukr. «Металіст» Харків)
  • 19.04.2016: klub rozformowano
  • 19.08.2016–...: Metalist 1925 Charków (ukr. «Металіст 1925» Харків)

ZSRR[edytuj]

Klub powstał w grudniu 1925 roku[1] przy Charkowskim Zakładzie Budowy Lokomotyw, dlatego nazywał się ChPZ Charków. Już rok później zdobył mistrzostwo Charkowa.

W 1936 zespół startował w rozgrywkach Pucharu ZSRR.

Po II wojnie światowej w 1947 roku już jako Dzerżyneć Charków debiutował w Drugiej Grupie, ukraińskiej strefie Mistrzostw ZSRR, w której zajął 9 miejsce. Od 1949 roku klub nazywał się Awanhard Charków. W roku 1959 klub awansował do Klasy A. W 1963 po kolejnej reformie systemu lig ZSRR okazał się w niższej Drugiej Grupie A.

Dopiero w roku 1967 klub otrzymał nazwę Metalist Charków. W 1973 klub zajął przedostatnie 19 miejsce w Pierwszej Lidze i spadł do Drugiej Ligi. W 1975 na rok powrócił do Pierwszej Ligi, jednak nie potrafił utrzymać się w niej.

Dopiero od 1979 roku klub ponownie występuje w Pierwszej Lidze. W 1981 klub zajął pierwsze miejsce i awansował do Wyższej Ligi, w której występował do 1991.

W 1983 roku Metalist Charków dotarł do finału Pucharu ZSRR, gdzie uległ Szachtarowi Donieck. Pięć lat później sięgnął po swój największy sukces – Puchar ZSRR (po pokonaniu Torpedo Moskwa 2:0). W ostatnim sezonie w ZSRR (1991), Metalist grał w najwyższej lidze.

Ukraina[edytuj]

Klub został przydzielony do Ukraińskiej Wyższej Ligi. Od 1992 roku, gdy wystartowała liga ukraińska Metalist opuścił w niej 5 sezonów, grając na zapleczu ekstraklasy w latach 1994–1998 i 2003/04. Na początku XXI wieku w klub zainwestował człowiek z pierwszej dziesiątki najbogatszych Ukraińców – Ołeksandr Jarosławski. W 2004 został wybrany jego honorowym prezesem. Dzięki temu od 2006 roku Metalist jest w czołówce ligi. W sezonie 2006/07 klub stanął po raz pierwszy na podium mistrzostw Ukrainy, zajmując 3 miejsce w lidze. Ten sukces został powtórzony i w następnym sezonie 2007/08. W kolejnych sezonach 2008/09, 2009/10, 2010/11 oraz 2011/12 klub również uzyskiwał trzecią lokatę. Podczas przerwy zimowej sezonu 2012/13 klub opuścił jego prezes i nowym sponsorem została grupa kompanii „GazUkraina”[2]. 7 lutego 2013 roku na Walnym Zgromadzeniu Akcjonariuszy klubu Metalist obrano nowego Prezesa klubu – Pana Serhija Kurczenka[3]. Sezon 2012/13 był najlepszy w historii. Klub zdobył wicemistrzostwo Ukrainy, rozdzielając tym samym w tabeli dwa największe kluby tego kraju Szachtar Donieck i Dynamo Kijów co dało im prawo udziału w eliminacjach do Ligi Mistrzów UEFA. Jednak okazało się, że klub został zamieszany w aferę korupcyjną. Chodziło o mecz przeciwko zespołowi Karpaty Lwów w kwietniu 2008 roku. W związku z tym UEFA 14 sierpnia 2013 podjęła decyzję o wykluczeniu Metalistu Charków z eliminacji Ligi Mistrzów. W związku z powyższym klub odwołał się od decyzji do Sportowego Sądu Arbitrażowego przy Międzynarodowym Komitecie Olimpijskim, jednak odwołanie zostało odrzucone 16 sierpnia 2013. Dodatkowo klub został pozbawiony 3. miejsca w mistrzostwach Ukrainy w sezonie 2007/2008.

Po zakończeniu sezonu 2015/16 klub ogłosił o bankructwie i został wyłączony z rozgrywek zawodowych. Jednak już wkrótce, w lipcu 2016 drużyna z nazwą SK Metalist zgłosiła się do amatorskich mistrzostw obwodu charkowskiego[4].

W sierpniu 2016 klub został reaktywowany jako Metalist 1925 Charków[5] i zgłosił się do amatorskich mistrzostw Ukrainy[6]. Po zdobyciu wicemistrzostwa Ukrainy wśród amatorów latem 2017 został włączony do Drugiej Ligi.

Sukcesy[edytuj]

Trofea międzynarodowe[edytuj]

FIFA Zdobyte trofea w rozgrywkach międzynarodowych
(Stan na 31-05-2012)
Soccerball.svg
Rozgrywki Osiągnięcie Razy Sezon(y)
UEFA Cup (adjusted).png
Liga Europy
(Puchar UEFA)
zdobywca 0
finalista 0
1/4 finału 1 2011/12
Coppacoppe.png
Puchar Zdobywców
zdobywca 0
finalista 0
II runda
(1/8 finału)
1 1988/89

Trofea krajowe[edytuj]

Ukraina
Ukraina Zdobyte trofea w rozgrywkach Ukrainy
(Stan na 31-05-2012)
Soccerball.svg
Rozgrywki Osiągnięcie Razy Sezon(y)
Logo of Football Federation of Ukraine.svg
Mistrzostwo
I miejsce 0
II miejsce 1 2013
III miejsce 5 2007, 2008*, 2009, 2010, 2011, 2012
2008 Ukrainian Cup.jpg
Puchar
zdobywca 0
finalista 1 1992

II liga
I miejsce 0
II miejsce 1 2004
III miejsce 1 1998
ZSRR
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Zdobyte trofea w rozgrywkach Związku Radzieckiego
(Stan na 1-01-1992)
Soccerball.svg
Rozgrywki Osiągnięcie Razy Sezon(y)

Mistrzostwo
I miejsce 0
II miejsce 0
III miejsce 0
6 miejsce 1 1961

Puchar
zdobywca 1 1988
finalista 1 1983

Superpuchar
zdobywca 0
finalista 1 1989

Puchar Ligi
zdobywca 0
finalista 1 1987

II liga
I miejsce 1 1981
II miejsce 1 1968 (2 grupa)
III miejsce 4 1957 (1 grupa), 1959 (2 grupa), 1965, 1969 (3 grupa)

* został pozbawiony 3 miejsca zgodnie z decyzją Sportowego Sądu Arbitrażowego w Lozannie od 2.08.2013[7].

Inne trofea[edytuj]

Stadion[edytuj]

Od 1926 roku klub rozgrywa swoje mecze domowe na stadionie Metalist (do 1967 nazywał się Traktor, a potem Dzierżyniec), który po rekonstrukcji na Euro 2012 może pomieścić 38 633 widzów i ma wymiary 105 × 68 metrów.

Piłkarze[edytuj]

Obecny skład[edytuj]

Stan na 21.09.2017[8]
Nr Poz. Piłkarz
1 BR Ukraina Danyło Kanewcew
4 OB Ukraina Iwan Kowałenko
5 OB Ukraina Ihor Czeredniczenko
6 OB Ukraina Philippe Hamilton-Rollings
8 PO Ukraina Władysław Krajew
9 NA Ukraina Serhij Dawydov (kapitan)
10 PO Ukraina Ołeh Synycia
11 NA Ukraina Mychajło Storożenko
13 BR Ukraina Maksym Telnow
14 PO Ukraina Jarosław Dechtiarenko
17 OB Ukraina Władysław Sydorenko
20 PO Ukraina Serhij Romanow
23 BR Ukraina Władysław Fedak
Nr Poz. Piłkarz
27 PO Ukraina Jehor Czehurko
32 PO Ukraina Andrij Raluczenko
33 PO Ukraina Ołeksandr Pywowarow
34 OB Ukraina Jurij Bułyczew
39 OB Ukraina Andrij Masłow
43 OB Ukraina Ołeksandr Procewski
44 OB Ukraina Ołeksandr Żdanow
45 OB Ukraina Władysław Jemelanow
79 PO Ukraina Dmytro Nerubenko
81 BR Ukraina Denys Diakow
91 OB Ukraina Denys Skotarenko
94 PO Ukraina Mykyta Konowałow

Piłkarze na wypożyczeniu[edytuj]

Nr Poz. Piłkarz
PO Ukraina Jewhen Łozowy (wypożyczony do Heliosu Charków)

Trenerzy[edytuj]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Trenerzy piłkarzy Metalista Charków.

Statystyki[edytuj]

Jubileuszowe bramki w Wyszczej Lidze Ukrainy[edytuj]

Inne[edytuj]

Europejskie puchary[edytuj]

Information icon.svg Legenda do wszystkich tabel:

  • el lub Q – runda eliminacyjna, 1/32, 1/16, 1/8, 1/4, 1/2 – odpowiednia faza rozgrywek, gr – runda grupowa, 1r gr – pierwsza runda grupowa, 2r gr – druga runda grupowa, f – finał, 1r, 2r, 3r – runda, PO – play-off
  • k. – rzuty karne, los. – losowanie
Sezon Rozgrywki Runda Przeciwnik Dom Wyjazd Ogólnie
1988/89 Puchar Zdobywców Pucharów 1R Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Borac Banja Luka 4–0 0–2 4–2
2R Holandia Roda JC 0–0 0–1 0–1
2007/08 Puchar UEFA 1R Anglia Everton 2–3 1–1 3–4
2008/09 Puchar UEFA 1R Turcja Beşiktaş JK 4–1 0–1 4–2
Grupa B Niemcy Hertha BSC 0–0 1. miejsce
Turcja Galatasaray 1–0
Grecja Olympiakos 1–0
Portugalia Benfica 1–0
1/16 Włochy Sampdoria 2–0 1–0 3–0
1/8 Ukraina Dynamo Kijów 3–2 0–1 3–3, w.
2009/10 Liga Europy 3Q Chorwacja Rijeka 2–0 2–1 4–1
PO Austria Sturm Graz 0–1 1–1 1–2
2010/11 Liga Europy PO Cypr Omonia Nikozja 2–2 1–0 3–2
Grupa I Holandia PSV Eindhoven 0–2 0–0 2. miejsce
Włochy Sampdoria 2–1 0–0
Węgry Debrecen 2–1 5–0
1/16 Niemcy Bayer Leverkusen 0–4 0–2 0–6
2011/12 Liga Europy PO Francja Sochaux 0–0 4–0 4–0
Grupa G Holandia AZ 1–1 1–1 1. miejsce
Austria Austria Wiedeń 4–1 2–1
Szwecja Malmö FF 3–1 4–1
1/16 Austria Red Bull Salzburg 4–0 4–1 8–1
1/8 Grecja Olympiakos 0–1 2–1 2–2, w.
1/4 Portugalia Sporting CP 1–1 1–2 2–3
2012/13 Liga Europy PO Rumunia Dinamo Bukareszt 2–1 2–0 4–1
Grupa K Niemcy Bayer Leverkusen 2–0 0–0 1. miejsce
Norwegia Rosenorg 3–1 2–1
Austria Rapid Wiedeń 2–0 0–1
1/16 Anglia Newcastle United 0–1 0–0 0–1
2013/14 Liga Mistrzów 3Q Grecja PAOK Saloniki 1–1 2–0 3–1
PO Niemcy Schalke 04 walkower[10]
2014/15 Liga Europy PO Polska Ruch Chorzów 0–0 1–0 1–0
Grupa L Polska Legia Warszawa 0–1 1–2 4. miejsce
Turcja Trabzonspor 1–2 1–3
Belgia Lokeren 0–1 0–1

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]