Metalo-beta-laktamazy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Metalo-β-laktamazy − grupa enzymów posiadająca metal w centrum aktywnym, warunkująca oporność na antybiotyki beta-laktamowe. Enzymy te należą do grupy molekularnej B oraz do klasy 3 według klasyfikacji Karen Bush[1]. Cechą charakterystyczną jest zdolność do rozkładu karbapenemów - są to jedyne beta-laktamazy rozkładające te związki - oraz niewrażliwość na inhibitory beta-laktamaz. Metalo-β-laktamazy są hamowane przez kwas merkaptopropionowy oraz EDTA, co jest wykorzystywane w diagnostyce mikrobiologicznej.

Czasami stosuje się odpowiednie E-testy, w których pasek nasączony jest wolnym imipenemem z jednej strony, a z drugiej w połączeniu z inhibitorem. Odpowiedni stosunek pierwszych pełnych stref zahamowania wzrostu upoważnia do stwierdzenia obecności tego enzymu.

Wyróżnia się dwie główne grupy enzymów:

Geny kodujące te enzymy znajdują się na chromosomie, lub rzadziej, na plazmidzie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Bush K., Jacoby GA., Medeiros AA. A functional classification scheme for beta-lactamases and its correlation with molecular structure.. „Antimicrob Agents Chemother”. Jun;39. 6, s. 1211-33, 1995. PMID: 7574506. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Bakterie, antybiotyki, lekooporność. ​ISBN 978-83-01-14860-7​. Strony 167-169

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.