Metoda punktowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Metoda punktowa polega na punktowej ocenie cech jakościowych i ilościowych kredytobiorcy. Ocenia się tu najistotniejsze zdaniem banku cechy, które mają istotny wpływ na analizę zdolności kredytowej. Wykorzystuje ona analizę wskaźnikową sprawozdań finansowych potencjalnych kontrahentów. Dobór wskaźników podlega subiektywnej ocenie osoby przeprowadzającej analizę.Poszczególnym cechom nadaje się określoną liczbę punktów. Punkty po zsumowaniu stanowią miarę oceny klientów banku. Najczęściej banki stosują skalę czterostopniową, dzieląc kredytobiorców na dobrych, przeciętnych, słabych i złych. W przypadku, gdy suma punktów przekroczy ustalona liczbę minimalną kredytobiorca otrzymuje kredyt. Gdy jednak klient po ocenie punktowej uzyskał minimalna liczbę punktów, która decyduje o pozytywnej zdolności kredytowej, ale jest on słaby, bank powinien zażądać ostrzejszych warunków umowy i mocniejszych zabezpieczeń. Jeżeli powzięta została pozytywna decyzja, ilość uzyskanych punktów determinuje warunki udzielenia kredytu.[1]


Przypisy

  1. S. Flejterski, B. Świecka, Elementy finansów i bankowości